Skip to main content

Ontvangen inzendingen

Zee en mensen

  • Nora Festjens
Mijn vriendin vraagt waar ik me thuisvoel. En ik denk dat het in Ieper is, daar waar mama is, en mijn stiefvader en mijn zus en de katten die komen spinnen op mijn schoot, daar waar papa niet is, maar ooit wel hoorde. Ik denk niet dat ik me thuis voel bij papa, daar waar het altijd koud is, en breekbaar, alsof de muren gemaakt zijn van porselein en breken bij elke aanraking. Het is er koud en mijn stiefmoeder is kouder, ze heeft een frons waar ze mee opstaat, die soms zo groot is dat hij van haar gezicht in haar tas koffie glijdt, want als ze van haar koffie nipt trekt ze een vies gezicht, omdat ze smaakt hoe bitter ze is. En papa lijkt soms te verdwijnen, in alle kieren van het huis, hij lost op als een dafalgan in water, omdat hij denkt dat we dan geen pijn meer zullen hebben. Nee, ik voel me niet thuis bij papa. Ik denk soms, dat ik thuiskom in de ogen van mensen, wanneer ze lachen en praten en hun ogen zo glinsteren dat ik er als een gierige ekster om wil grijpen. Ik houd van gelukkige mensen, zij die dansen en zingen en lachen, tot ze van die lachrimpels krijgen. En ik kom thuis aan zee, daar waar het water al je zorgen wegspoelt, en je uitkijkt over een oneindig landschap. Zout kleeft in de groeven van je lippen. Ja, ik kom thuis aan zee. Geef me de zee en geef me mensen. Of nee, geef me een zee van mensen.
 
  • Hits: 75