Skip to main content

Ontvangen inzendingen

Werken vanuit huis

  • wilfred van breda

Werken vanuit huis

Lisa vervloekt zichzelf dat ze de tijd is vergeten. Ze houdt ervan haar werk af te maken. Ze had al gewaarschuwd moeten zijn op het moment dat ze de bureaulamp aandoet en haar collega om de hoek kijkt om een fijne avond te wensen.
In gedachten zwaaide ze terug en tikte nadenkend met haar pen tegen haar tanden. Twee uur later worden de cijfers wazig voor haar ogen en wrijft ze met haar handpalmen in haar rode ogen. Verdomme… ze lijkt wel gek. Boos gooit ze haar pen weg. Moeder zal zich afvragen waar ze blijft. Haar benen voelen slap als ze opstaat en haar jas uit de kast pakt. Ze kan haar ogen nauwelijks openhouden. Opeens slaat de schrik haar om het hart. Morgen wordt ze jarig. 18 jaar.
Op dat moment gaat haar telefoon. Een snelle blik leert dat het haar pleegmoeder is.
‘Hallo ma, ik ben nog op mij werk maar ga nu weg. Sorry. ‘
‘We maakten ons zorgen, liefje. Vooral omdat je morgen jarig bent. Het wordt een geweldige dag voor je. Zal ik je komen ophalen? ‘
Lisa schudt de wazigheid uit haar hoofd weg.’ Nee, ik pak de laatste trein. Ik ben er met een half uurtje. Tot zo ‘
Ze drukt haar moeder weg en laat met een zucht de telefoon in haar tas verdwijnen.
Een paar seconden later valt de deur achter haar dicht.
Onder het wachten op de lift overpeinst ze hoe lang ze haar biologische moeder al niet meer heeft gezien. Morgen zou misschien een mooie gelegenheid zijn haar op te zoeken. De herinneringen zijn niet al te best maar mensen kunnen veranderen, zei haar pleegmoeder altijd. Het liftbelletje klinkt hard in de verlaten hal. Een rilling loopt over haar rug als ze zich realiseert dat ze helemaal alleen is. En wat nog erger is; de laatste trein zal ook al weg zijn. Wat als ze nu ter plekke een hartstilstand zou krijgen. Ze schudt de gedachte van zich af en stapt in de lift. Ze heeft het weer goed voor elkaar. De deuren glijden dicht.

Dikke wolken laten een vieze motregen vallen. Wat een ellende. Voorzichtig, zegt Lisa tegen zichzelf als ze de natte trap afloopt en zich vasthoudt aan de koude leuning. Er is niemand te zien. Angst knijpt haar keel dicht. Een straatlantaarn werpt maar een vaag schijnsel in de eindeloze duisternis. Een harde wind jaagt een oude krant door de straat. Ze kan haar ogen nauwelijks openhouden. Lisa had gehoopt op te knappen van de frisse buitenlucht. Even dringt de gedachte zich op alsnog moeder te bellen om haar op te komen halen. Dan gelooft ze haar ogen niet. Honderd meter verderop draait een auto de hoek om en op het dak ziet ze een taxilampje. Haar hart mist een paar slagen en adrenaline stroomt door haar bloed. De moeheid is verdwenen en zo hard ze kan rent ze naar de taxi toe, zwaaiend met haar armen. Het lijkt alsof de chauffeur haar heeft gezien want hij rijdt naar de kant van de weg en stopt.
Dolgelukkig trekt Lisa de deur open en laat zich op de achterbank vallen.
‘Oh, wat ben ik blij dat ik u zie. ‘roept ze uit. ‘Ik was al bang dat ik het hele eind zou moeten lopen. ‘
Blij drukt ze zich achterover in de zachte stoelen. De auto zet zich in beweging.
Opeens fronst ze haar wenkbrauwen en een kille hand sluit zich om haar hart. Donkere ogen kijken haar aan in het spiegeltje.
‘Ik heb u niet gezegd waar ik heen moet. ‘
Haar stem klinkt ver weg.
‘Ik weet wie je bent, Lisa, ‘antwoord de man.’ Ik breng je naar je moeder. Je echte moeder. ‘
Lisa krijgt een droge mond. Het kost haar maar een paar seconden om te beseffen dat ze een ongelooflijke fout heeft gemaakt door in te stappen. ‘Draai om en breng me naar de Amstel laan nr.14. Nu gelijk. ‘
Twee ogen kijken haar geamuseerd aan.’ Ik ben bang dat dat er dan iemand heel erg boos op mij wordt.
‘Stop, anders gooi ik de deur open en spring eruit. ‘
‘Als je dat doet heb je kans dat je al je botten breekt, ‘zegt de chauffeur op waarschuwende toon.’ Luister eerst even wat je moeder je heeft te vertellen, daarna kan je altijd nog weg.’
Lisa kijkt hem woedend aan.’ Werk je voor mijn moeder? ‘
‘Laten we zeggen dat we een relatie hebben. ‘
Lisa likt langs haar lippen, haar handen ballen zich tot vuisten.
‘Ik wil haar niet zien. ‘
‘Dat kan je haar zo zelf gaan vertellen. We zijn er. ‘
De taxi stopt voor een groot huis waar boven nog een paar lampen brandden. De deur staat open en een brede lichtbundel valt over het pad.
Lisa stapt uit en blijft staan met de tas in haar hand. In de stilte klinkt het tikken van de afkoelende motor.
‘Kom maar mee naar binnen. ‘
Hij loopt om de auto heen en leidt Lisa aan haar ellenboog naar binnen. Achter haar valt de deur dicht.
Uit een stoel staat een lange, knappe vrouw op, rent op Lisa af en omarmt haar.
‘Lieverd, wat fijn dat je kon komen. Ga zitten. ‘
‘Ik had niet veel keus, ‘bijt Lisa haar toe.’ En ik blijf liever staan. ‘
‘Zo je wil, ‘antwoord moeder en maakt een handgebaar.
Snel trekt de man haar tas van haar schouder en schudt de inhoud boven de grond uit.
‘He, wat doe je nou, ‘roept Lisa in paniek.
‘Ik bied je aan baan aan, Lisa. ‘
Vol ongeloof kijkt ze haar moeder aan.’ Jij biedt mij een baan aan, ‘stottert Lisa.’ Ik heb al een baan. ‘
De blik van haar moeder glijdt over haar lichaam en een snelle glimlach trekt over haar gezicht. Haar ogen staan serieus en benemen Lisa de adem .
Op dat moment hoort ze een harde klap en ze ziet nog net dat de hak van de schoen voor de tweede keer op haar telefoon terecht komt.
In paniek valt ze op haar knieën en huilend raapt ze de resten van haar toestel op.
‘Morgen ben je achttien, liefje. Een dag waar ik jaren op heb gewacht. ‘
Niet begrijpend kijkt Lisa haar met betraande ogen aan.
Haar moeder strijkt met een vinger langs haar wang en over haar lippen.
‘Jij komt voor mij werken, ‘zegt ze zacht.’ Werken vanuit huis. ‘
‘Je kunt mij niet zomaar uit mijn leven halen, ‘stamelt Lisa.’ Er zijn mensen die mij gaan missen. Mijn moeder, mijn collega’s .’
‘Kom mee naar boven, ‘zegt moeder.’ Vooruit. ‘
Met knikkende knieën loopt Lisa achter haar aan de trap op. Voor een open deur blijft moeder staan en maakt een uitnodigend gebaar. De adem wordt Lisa benomen en in een flits is het haar duidelijk wat moeder met haar van plan is.
‘Liefje, ik vind het afschuwelijk wat mensen hun kinderen soms aandoen. Daarom moest ik wachten tot je achttien was. Tot je zelf kan beslissen.’
Er valt een stilte waarbij een waas voor Lisa haar ogen trekt.’ Dit wil ik niet, ‘gilt ze.’ Dit wil ik niet. ‘
Ze zakt in elkaar en voelt de hand van haar moeder op haar hoofd.
‘Liefje, ik ben je moeder. Ik weet wat het beste voor je is. Dit is je nieuwe huis. Het is twaalf uur geweest. Happy birthday. ‘

 
  • Hits: 84