Skip to main content

Ontvangen inzendingen

Welkom

  • Carla van Vliet

Sabrina sluit haar auto zorgvuldig af. Ondanks alles is ze blij met deze parkeerplek, niet te ver weg van het centrum en tegelijkertijd niet erg in het zicht. Die grote dichte heg aan de zijkant biedt op verschillende manieren bescherming. Haar zevenjarige zoontje Jens huppelt voor haar uit en ze ziet dat zijn winterjas eigenlijk te klein is en de broek die hij draagt te dun. Beiden zouden gebaat zijn bij een warme sjaal en een dito paar wanten. Misschien kunnen ze er toch eens naar kijken vanmiddag. In de stad is altijd wel wat te beleven én dan gaat de vrije woensdagmiddag ook sneller om. Bij het hek zwaait ze nog naar hem en roept: “Dag lieverd, tot vanmiddag!”, maar hij rent de school al in. Geef hem ongelijk, daar is het lekker warm.

Haar handen zoeken warmte in de diepe zakken van haar winterjas. Met stevige pas loopt ze het hele stuk naar het tuincentrum. Even later staat ze aan het begin van de route van de kerstmarkt. Aarzelend neemt ze een winkelwagentje. Ze weet toch al dat er niets gekocht gaat worden. Resoluut legt ze dan haar eigen grote boodschappentas er in. Er klinkt gezellige muziek en de temperatuur is behaaglijk. Slenterend begeeft ze zich door alle paden en vergaapt zich aan de vele soorten bomen. Met uitsluitend witte veren of alleen maar blauwe ballen, met naturel rieten sterren of juist bonte Disneyfiguren. Het mooist vindt ze de bomen met victoriaanse ornamenten. Warme kleuren en schitterende versieringen dringen zich aan haar op. Sabrina betrapt zich er op dat ze niet volop durft te genieten. Verschillende artikelen pakt ze bewonderend op om even later weer teleurgesteld terug te zetten. Ze aait een met gouddraad geborduurd kussen, lacht om een duikelende kerstman en ruikt aan kaneelkaarsen. Ze ziet een minikerstdorpje in een grote lantaarn en bekijkt de prijzen van vrolijke lampjesslingers. Even twijfelt ze of ze de kleine sneeuwglobe voor Jens zal meenemen. Toch maar niet. Ze blijft zeker tien minuten staan bij het groots aangelegde skigebied met de minihuisjes, kerkjes en oliebollenkraampjes. In stilte belooft ze hier nog eens naar terug te gaan met haar zoontje. Hij zal hier van zo genieten. Ze zal dan van te voren goed moeten bespreken dat ze niets kunnen kopen. Tenzij ze een meevallertje heeft met de boodschappen. Misschien is er wel een nog goedkopere deo te vinden en haar sokken kunnen eigenlijk ook nog wel een poosje mee.

De route leidt haar na de kerstmarkt automatisch naar de dierenafdeling. Ze ziet grote en kleine manden, met daarin kussens die bekleed zijn met kerststofjes. Er zijn hondenspeeltjes in de vorm van een candystick en ze knijpt in een piepende kerstboom. Een mutsje met een gewei maakt van elke hond een rendier. Ze slikt even bij het zien van de strikken met rode glimmende pailletten. Die van Toby zit ergens onderin een doos. Niet huilen nu.
Dan volgt ze de bordjes ‘toilet’. Tijdens het handenwassen ziet ze in de spiegel een oud gezicht. Ben ik dat? Uit de boodschappentas haalt Sabrina drie lege plastic colaflessen die zij vult met koud water. Vervolgens pakt ze een thermosfles uit de tas en die vult zij met zo heet mogelijk water. Ze knikt naar zichzelf en verlaat de toiletruimte. Als ze langs het restaurant loopt ziet ze een nog ongebruikt theezakje op een tafeltje liggen. Het is haar favoriete smaakje. Met een lichte aarzeling stopt ze het zakje razendsnel in haar jaszak. Haar hart bonkt want ze heeft nog nooit iets gestolen! Is ze nu zo ver gekomen? Met het winkelwagentje voor zich uit duwend haast ze zich naar de uitgang.

Net als ze voorbij de kassa is voelt ze een hand op haar schouder. Ze krimpt ineen en bloost tot achter haar oren. Eén theezakje zal me toch niet nekken? “Kijk eens mevrouw,” hoort ze een vriendelijke stem zeggen. Sabrina draait zich om en kijkt in een paar vriendelijke bruine ogen van een oudere dame. Naast haar staat een al net zo vriendelijke man met een goed gevuld wagentje. In een oogopslag ziet Sabrina een aantal Helleborusplantjes, Amaryllissen in een pot, een echte kerstboom van een meter hoog, een minikunstkerstboompje, dozen met goudkleurige ballen en een groene deurkrans. De dame steekt een hand naar Sabrina uit en zegt: “Wilt u misschien dit kleine kerstboompje hebben? Want het was twee voor de prijs van één en ik heb echt maar plaats voor eentje. Leuk voor thuis toch? O ja, er zitten ook lichtjes in. Alstublieft hoor!” Voor Sabrina het goed en wel in de gaten heeft staat ze met het minikunstboompje in haar handen. Bedremmeld stamelt ze nog: “Dank u wel! Wat aardig van u!” Het echtpaar is al verdwenen. Dankbare tranen wellen op.

Zeulend met de zware tas en het boompje loopt ze naar haar auto. Met een plof valt ze op de chauffeursstoel en zucht. Hè hè. Uit het handschoenenvakje pakt ze een mok en vult die met het warme water uit de thermoskan. Met het meegenomen zakje maakt ze een kopje thee waar ze zo lang mogelijk van geniet. Dan draait ze zich om naar de achterbank en schudt haar hoofd. Wat een bende. Ze stapt uit de auto en stapt achter weer in. Sabrina maakt van de twee dekbedden een stevige stapel. Aan weerszijden van de stapel propt ze een doos met kleding en daarnaast de toilettassen. Er bovenop plaatst ze dwars het stuk karton dat ze ’s nachts tegen de voorruit plaatst. Hier overheen drapeert zij de rood geruite plaid die voor noodgevallen in de achterbak lag. Met een beetje fantasie lijkt het zo net een dressoir in kerststijl. Op haar zelfbedachte kast plaatst ze een ingelijste foto van een hond. Om zijn hals een strik met rode pailletten. Het boompje komt ernaast. De lichtjes laat ze nog uit. Sabrina zucht: “Welkom thuis boompje.”

 
  • Hits: 26