Skip to main content

Ontvangen inzendingen

Wat een stukje glas vermag...

  • Else Bruinink

Dat Glass Beach zo mijn toekomst zou beïnvloeden had ik van tevoren nooit kunnen bedenken.

Aan de Universiteit van Berkeley hadden we onze laatste colleges erop zitten en binnenkort zouden we definitief terugkeren naar Nederland.

We hadden alleen al op de Campus een gezellige tijd achter de rug. Die Campus is bijna een stad op zich met zijn parken, galeries, winkeltjes, uitgaansmogelijkheden en vele musea. Daarnaast waren vooral de contacten met medestudenten erg waardevol. Je zat met elkaar in hetzelfde schuitje, keihard werken om later een plaatsje in de maatschappij te kunnen bemachtigen.

Ik had voor ons vertrek nog één grote wens: Glass Beach bezoeken bij Fort Bragg. Dat strand staat bekend om het unieke zeeglas, en dat intrigeerde me.

Mijn vriend had aanvankelijk geen oren naar een tocht van 225 km enkele reis voor een bezoek aan een oude dumpplaats, maar ging uiteindelijk overstag. We huurden een auto, namen nog twee Amerikaanse vrienden mee voor wie die afstand een eitje was en gingen op weg. We reden bij Richmond de baai van San Francisco over en via Sonoma en Santa Rosa bereikten we enkele uren later Glass Beach.

In de eerste helft van de 20e eeuw gooiden de bewoners van Fort Bragg hun huishoudelijk afval over de klif ten noorden van het dorp. Het waren niet alleen flessen, apparaten en dergelijke die op de eronder gelegen kuststrook terechtkwamen, maar ook auto's vonden daar hun laatste rustplaats. Soms werd de boel in de fik gestoken om de berg afval te verkleinen.

Decennia later heeft men het gebied afgesloten en de troep proberen op te ruimen. De beukende golven van de oceaan hebben daarna de rest gedaan en het glas verweerde tot kleine, afgeslepen stukjes in allerhande kleuren.

Tegenwoordig is het gebied eigendom van de staat Californië en uitgegroeid tot een State Park van 15 hectare. Het is een ware toeristische trekpleister, alhoewel het verboden is het zeeglas als souvenir mee naar huis te nemen.

Het was een schitterende plek waar we ons bevonden. Er groeiden allerlei planten op het strand, dat verder bestond uit een soort poelen. Maar waar was nu dat beroemde glas?

Mijn vriend begon al te mopperen: "Hebben we hiervoor zo ver moeten rijden?"

Om het glas te kunnen vinden bleken we echter een eindje verderop een wat moeilijke trap, bestaande uit beweegbare balken, af te moeten. Maar onze inspanningen werden rijkelijk beloond, want we stonden opeens op het strand met de glazen steentjes in velerlei kleuren. Er lagen meer gekleurde steentjes dan gewone steentjes en je kon er zo met je blote voeten over lopen.

Het was voor mij een geweldige belevenis. Mijn enthousiasme kende geen grenzen, terwijl mijn vriend een poging deed me weer met beide benen op de grond te krijgen.

"Als je het maar uit je hoofd laat wat van dat glas mee te nemen!" zei hij op boze toon.

"Eén stukje kan toch geen kwaad," was mijn reactie.

"Het is ten strengste verboden en daarmee uit!"

Of hij op onze Amerikaanse vrienden indruk wilde maken met zijn machogedrag, weet ik niet. Voor mij was zijn houding een extra prikkel om zo'n prachtig glad stukje glas mee te nemen. Buiten zijn gezichtsveld stopte ik een turkoois gekleurd wondertje in mijn rugzak.

De weken die volgden hadden we het druk met afscheid nemen, inpakken en het regelen van allerhande zaken. Zo druk, dat ik het zeeglas helemaal was vergeten en niet meer uit mijn rugzak had gehaald.

Eenmaal op San Francisco International Airport, staande in de rij om door de security te gaan, schoot me te binnen dat ergens in mijn rugzak nog dat stukje zeeglas moest zitten.

Als ik hiermee gesnapt word, wat zou er dan gebeuren? schoot het door me heen.

Het angstzweet brak me uit.

Ik móest mijn ellende met iemand delen en fluisterde mijn vriend in het oor wat er aan de hand was.

Hij ontplofte bijna.

"Ben je nou helemaal gek geworden!" siste hij.

We trokken meteen de aandacht en mensen in onze omgeving bleven nieuwsgierig naar ons kijken.

Ik probeerde een pokerface te zetten, maar mijn vriend had een kop als vuur.

Ook de man van de security was het niet ontgaan dat er iets loos was en toen mijn vriend aan de beurt was, moest hij zijn hele rugzak omkeren.

Inmiddels was ik met mijn bagage de veiligheidscontrole gepasseerd; ze legden me geen strobreed in de weg.

In zijn rugzak werden natuurlijk geen onrechtmatige dingen gevonden.

De medewerker achter de balie verblikte of verbloosde niet en gaf hem algauw het teken dat alles oké was.

Met een verbeten gezicht ruimde hij zijn rugzak weer in.

De terugvlucht wilde ik heel snel vergeten, want ik kreeg de ene preek na de andere; ook naar aanleiding van andere voorvallen uit het verleden, dingen waarvan ik nog nooit een probleem had gemaakt. En hij ook niet. Hij haalde er zelfs mijn ouders bij, dat zij fouten zouden hebben gemaakt bij de opvoeding en me strakker hadden moeten aanpakken.

Ik was perplex en overwoog tegen hem in te gaan, maar wist dat vele ogen in de cabine op ons gericht waren. Daarom besloot ik mijn mond te houden. Op een gegeven moment deed hij er ook verder het zwijgen toe.

Zo werd het een hele lange vlucht.

Het gaf me wel tijd om na te denken en ik realiseerde me dat er al langer barstjes in onze relatie zaten. Je neemt dingen voor lief omdat je zo ver van huis bent en in een andere cultuur; dan ben je vooral op elkaar aangewezen. Maar hoe zal het ons vergaan als we eenmaal thuis zijn? vroeg ik me af.

Het heeft nog een poos geduurd onze levens te ontvlechten, want we hadden samen toch een bijzondere periode in Amerika achter de rug. Ook hadden we al toekomstplannen gemaakt, die ineens in rook opgingen. In tegenstelling tot wat er na de verbranding bij de kuststrook van het later geheten Glass Beach restte, is er van onze relatie weinig moois overgebleven.

Of toch wel?

Ja, ik heb een zilveren ketting met een schitterend turkoois steentje erin. Die ketting zal me mijn hele leven dierbaar blijven; niet alleen vanwege haar pracht, maar ook omdat die ketting mij van een verzande relatie heeft gered.

 
 
  • Hits: 67