Skip to main content

Ontvangen inzendingen

Vandaag wassen we niet af

  • Reineke Schermer

Vandaag wassen we niet af

‘Vandaag wassen we niet af’  

Mama trekt aan de strik in haar schortlint.

‘We gooien de borden in de tuin en de regen doet de rest.’

‘Jaaaa!,’ roept kleine Okke.

‘Ja hoor mama moet je vooral doen, goed idee.’

Karlijn staat met een ruk op en haar stoel valt bijna om. Sep denkt dat mama een grapje maakt, maar ze kijkt heel serieus. Mama’s aardbeienmond, die hem zo vaak kusjes geeft, is nu meer een bleke veeg. Opelkaar geplakte lippen. De lampjes in haar ogen zijn uit. Haar ogen, zijn nu gewoon ogen. Sep voelt zich naar in zijn buik. Dat gevoel heeft hij altijd als ze ruzie maken. En dit wordt ruzie.  Papa vind het vast niet goed als mama met borden gaat gooien. Borden van Oma Saakje.

Papa kijkt vreemd naar mama. Zijn ogen, die nooit lichtjes hebben zoals die van mama, glinsteren nu een beetje alsof hij uien heeft gesneden.

Dan wrijft papa met zijn hand over zijn gezicht. Alsof hij net thuis is uit de nacht. Als papa nachtdienst heeft  ontbijten ze altijd met z’n allen voordat papa gaat slapen. Maar papa had vandaag een vrije dag en het is ook geen ochtend. Het klopt niet. Sep wacht stilletjes af.

‘Doe dan Lies,’ Zegt papa tegen mama.

Het klinkt niet aardig. Nee het klinkt zoals meester Bas van de zwemles. Die blaft ook zo.

‘Doe het dan Lies,’ zegt papa nog eens.

Mama kijkt papa recht aan, pakt haar bord en gooit het met een korte ruk door het open raam de tuin in. Oma’s bord in duizend stukjes.

‘Geen bord meer, geen afwas!’ zegt mama.

En dan begint het geschreeuw. Karlijn trekt Okke van de tafel af. Ze heeft onze jassen gepakt.

‘Kom Okke we gaan naar oma. Sep gaat ook mee. Oma heeft toetjes voor ons  en koekjes. En oh ja GEZELLIGHEID.’ Dat laatste woord spuwt ze mama toe.

Haar stem klinkt anders dan normaal. Alsof ze pijn heeft.

We lopen langs het grasveld. Daar moet je echt nooit gaan voetballen, tenzij je van hondenkak houdt. Karlijn zegt niks maar houdt wel Okke zijn hand vast.

‘De kapper is aardig.’

Okke wijst naar de glazen pui van kapsalon Adonize. Het is de enige kapper waar Okke wél heen wil en hij nooit huilt als de kapster hem knipt.

‘Ze heeft paarse haren.’

‘Ja, ja, de mevrouw van de kapsalon heeft paarse haren, heel mooi.’

Karlijn vindt paarse haren blijkbaar mooi. Haar stem klinkt nog wel wat vreemd. Verkouden.

‘En die bak daar is voor de kindjes in Afrika, die niet zo verwend zijn als jullie.’

Karlijn trekt een raar gezicht en wiebelt met haar hoofd  terwijl ze het zegt. Ze doet mama na.  Sep vraagt zich af of er ergens in Afrika een jongen rondrende in zijn oude tenue. Assist, of nee een panna en dan scoren.

Onder het open raam langs van zijn vriendje Liam. Geluid van een computerspel. Dan had zijn moeder vast avonddienst Liam kon dan de hele avond op de PlayStation spelen. Een van hun vijf katten glipte net naar buiten.  Sep kroelde haar even achter haar oren.

‘Kohom Sep!’

‘Of wil je bij Fiene naar binnen gluren’

Karlijn haar stem klinkt nu plagerig. Hij stompt haar in haar zij en loopt snel Fiene haar portiek voorbij. Zijn wangen zijn warm. Fiene heeft sproetjes en leuke holletjes in haar wangen. Bij karate is ze de allersnelste.

Ze lopen onder het poortje door, waar de grote jongens van De School overdag vaak stiekem roken of rotjes afsteken, rechtsaf de Marconistraat in. Nummer 16, aanbellen.

In het volle gangetje van Oma Saakje ruikt het vandaag gelukkig niet naar bloemkool maar naar gehaktballen. Zijn oma maakt de lekkerste ballen.

Op de bank met Okke en Karlijn, ieder onder een dekentje. Oma zet voor alle drie een krukje neer met daarop een kop warme chocolademelk. Drie kleine tafeltjes lijken het. De grote koektrommel past er niet bij. Karlijn houdt hem op schoot. Hij zit vol met koekjes met een lik-laagje dat naar koffie smaakt.

‘Willen jullie dat programma met die draaiende stoelen zo kijken?’ vraagt Oma. Dat willen we. De tv gaat aan en Oma komt naast Sep zitten. Haar hand op zijn knie.  Sep kijkt niet naar de tv maar naar Oma. Ze heeft wel duizend rimpeltjes die haar mooi en lelijk tegelijk maken. 

‘Oma hoe oud ben jij eigenlijk?’

‘Voor elk jaar dat ik oud ben heb ik een rimpel, dus tel jij ze maar’

Sep weet niet bij welke rimpel hij moet beginnen.

‘Mama heeft je bord kapot gegooid’ zegt Okke.

‘Die met die blauwe bloemetjes’ zegt Karlijn

‘Erg he’

Sep durft niet naar Oma te kijken maar doe het toch.

‘Ach’ zegt Oma en ze zucht. Haar ogen zijn wateriger dan normaal. ‘Misschien had ze vandaag gewoon geen zin om af te wassen.’

  • Hits: 41