Skip to main content

Ontvangen inzendingen

Tussen duin en zee

  • Iris Zwaneveld

Het is ochtend, ik zit in de tuin te genieten van een bakje koffie, terwijl Bodhi, onze hond, naast me ligt te rollen in het gras. De eerste zonnestralen breken door de wolken heen, en een zachte bries kietelt mijn gezicht. Ik neem nog een slok van mijn koffie en laat mijn gedachten afdwalen naar de vakantie die voor ons ligt. “Heb ik alles gepakt? Ben ik nog iets vergeten?” Voor de zekerheid loop ik in mijn hoofd nog even alles na. Op de drukke weg die langs onze tuin loopt, rijden auto's in een gestage stroom voorbij. Het geluid van de voorbijrijdende auto's doet afbreuk aan de rust om me heen. “Tijd om te gaan” denk ik, terwijl ik op sta en naar binnen loop. Onze hond kijkt me verwachtingsvol aan, hij weet dat er iets gaat gebeuren. Ik vraag me af of hij ook weet wat. Hij heeft de tassen immers al zien staan, en het is hem niet ontgaan dat ook zijn spullen weer zijn ingepakt. Dit weekje weg is voor hem net zo'n jaarlijkse traditie als voor ons. Ieder jaar, vlak voor de zomervakantie, ontsnappen we aan de drukte van de randstad om samen weg te vluchten naar het Waddeneiland Ameland. Een plek waar de tijd lijkt stil te staan en de stress van het dagelijks leven vervaagt. Terwijl ik de laatste ontbijtspullen opruim, verschijnt mijn man in de deuropening. “Ik heb alvast de spullen in de auto gezet,” zegt hij met een stressvolle blik in zijn ogen. Het maakt niet uit wat we gaan doen, de laatste vijf minuten voor vertrek zijn voor hem altijd gevuld met stress en chaos. Zo ook nu. “Fijn, dan kunnen we gaan. Loop maar vast naar de auto, dan komen we eraan,” zeg ik en zet het laatste ontbijtbord in de kast.

We hebben bijna twee uur in de auto gezeten als we eindelijk bij de haven van het Friese dorp Holwerd, of op zijn Fries: Holwert met een T, aankomen. We worden begroet door de majestueuze aanblik van de veerboot, de Sier, die klaarligt om ons naar het eiland te brengen. Onze auto gaat mee het eiland op, dus we hoeven ons gelukkig niet te mengen tussen de grote groep mensen die in de rij staan om te voet de veerboot te betreden. Alsof de reis dan sneller gaat, lopen ze op elkaar gepropt en proberen ze elkaar voorbij te glippen. Wij kunnen rustig blijven zitten en profiteren ervan dat er zo vlak voor de zomervakantie weinig auto's het eiland opgaan. Mijn man toont onze overgangstickets en we rijgen de boot op. Aangezien de overtocht ongeveer een uur duurt, besluiten we om uit de auto te stappen en een plekje op het buitendek te zoeken. De boot vertrekt langzaam en ik adem de zilte zeelucht diep in. “Heerlijk, de vakantie is nu echt begonnen,” zeg ik tegen mijn man, die net zo ontspannen als ik tegen de reling leunt. “Het voelt inderdaad goed,” beaamt hij terwijl hij om zich heen kijkt, “zelfs Bodhi lijkt te genieten.” Hij knikt richting onze hond, die rustig aan zijn voeten ligt, zijn oren wapperend in de wind.

Een uur later en twee gehaktballen verder bereiken we ons geliefde eiland en brengen we eerst alle bagage naar ons vakantiehuisje om vervolgens onze huurfietsen op te halen. We huren ook een hondenkar voor onze trouwe metgezel, die opgewonden heen en weer springt. Samen fietsen we door het ruwe, maar prachtige landschap van Ameland, langs groene weilanden en kronkelende paden die ons naar ons favoriete stukje strand leiden. "Hij kijkt alsof hij de koning van het eiland is," lach ik terwijl ik naar onze hond kijk, zijn kop steekt uit de hondenkar en zijn neus steekt hoog in de wind. Mijn man glimlacht en knikt instemmend. "Altijd nieuwsgierig en alert," zegt hij grappend, terwijl hij het landschap bewondert. “Deze plek voelt echt als thuis, vind je niet?" zeg ik terwijl we langs een wei vol majestueuze paarden rijden. "Het is moeilijk om niet verliefd te worden op deze omgeving," beaamt hij. "Het is alsof elke keer dat we hier komen, we weer een stukje van onszelf terugvinden."

We komen aan op onze eindbestemming, de strandopgang bij het Tjettepad in Hollum. Hier is het nog rustig, weg van de drukte van de toeristische hotspots. Wanneer we het strand oplopen tussen twee indrukwekkende duinen door, vult het geluid van de golven die in de branding breken onze oren. Het duingras wuift sierlijk in de wind en grote, robuuste stenen liggen langs de kust als imposante monumenten van de natuur. Bodhi rent voor ons uit, zijn neus in het zand begraven terwijl hij op zoek gaat naar avontuur. “Ik denk dat hij al zijn geheime schatten aan het zoeken is,” grinnikt mijn man terwijl hij naar Bodhi kijkt, zijn staart kwispelend als een vlag in de wind. Ik knik instemmend en voeg eraan toe: “Elke korrel zand wordt geïnspecteerd alsof het goud is.” Ik glimlach terwijl ik hem gadesla, mijn hart vervuld van vreugde bij het zien van zijn geluk. Dit is waar we thuishoren, hier op dit stukje paradijs aan de kust. Bodhi schrikt plots op van een krabbetje dat voorbij rent en springt een paar passen achteruit, zijn ogen wijd open van verbazing. “Rustig maar. Het is maar een klein krabbetje,” stel ik hem gerust terwijl ik hem achter zijn oren krabbel. Hij kijkt me aan en lijkt gerustgesteld. We blijven de hele dag op het strand, genietend van de zon en de zee. Bodhi rent onvermoeibaar heen en weer, zijn energie onuitputtelijk terwijl hij geniet van het gevoel van vrijheid en rust. We kijken opgetogen toe hoe een scholekster voorbij scheert. Zijn luide en scherpe gepiep vult de lucht als een levendig symbool van het strand. "Kijk een zeehond!" roept mijn man plotseling, terwijl hij wijst naar de zee. "Wat schattig!" roep ik uit. Glimlachend kijk ik naar het kale bolletje en de glinsterende ogen kijk die af en toe boven het wateroppervlak uitsteken. We gaan zitten bij de duinrand, waar ik speels het zand tussen mijn tenen laat glijden terwijl we genieten van de betovering van het strand.

Als de avond valt en de sterren aan de hemel verschijnen, voel ik me vredig en tevreden. De zon zakt langzaam weg achter de horizon, en laat een prachtig kleurenpalet achter dat ons hart vervult met liefde voor deze bijzondere plek. Hier, tussen duin en zee, het strand, vind ik rust te midden van de chaos van het dagelijks leven in de randstad. Hier ben ik thuis.

  • Hits: 42