Skip to main content

Ontvangen inzendingen

Op zoek

  • Jeanette Groot

 

‘Weet je waar ik nieuwsgierig naar ben? ‘ Vraag ik als ik mijn werktas vul met mijn telefoon en sleutels van onze winkel.
‘Nou?’ vraagt mijn bestie en mede-eigenaar Esther, ze volgt gelijk met: ‘Zal vast wel weer over jouw onzekerheid gaan, op het gebied van mannen, jou kennende. Echt er zijn mannen die juist wel op jou vallen hoor.’
Meestal is dat inderdaad mijn onzekerheid want, wie wil er nou een donker harige, wat vollere twintiger die vierentwintig zeven met haar werk bezig is?
‘Nee eigenlijk bedoel ik dat niet. Ik vraag me af hoe je nou zeker weet dat je je eigen plek je thuis kan noemen. Moet dat omringt zijn met spullen van mezelf? Voelt dat al als thuis of is dat maar een onderdeel? ‘
‘Jeetje Anne hoe komt het dat je daar zo mee bezig bent, verveelde jij je dit weekend? Je hebt nu toch je eigen plekje, de hele bovenverdieping bij je ouders? Dat is toch je thuis? Of denk ik weer ff simpeler dan jij? Zoals vaker? ‘
‘Tja ik weet het niet….En dat maakt me dus ook zo nieuwsgierig… Maar goed. Volgens mij is het tijd om richting het werk te gaan. ‘
‘Ja laten we maar richting de winkel gaan. Stel je voor dat er in ene een rij staat voor onze cadeauwinkel. We zullen het wel weer druk krijgen met de pakketjes. Dat kan je altijd wel merken op dinsdag. En er komen vandaag of morgen ook delen van de nieuwe kerstbestelling binnen. Wel op tijd het is pas september, maar dan hebben we alle tijd om ze te prijzen en in de sfeer te komen. ‘
We lopen de deur bij mij uit en groeten nog even mijn moeder. Pakken de fietsen en binnen 10 minuten staan ze voor de winkel. We parkeren de fietsen aan de zijkant zodat de klanten er geen last van hebben. Daarna open ik de deur, schakelt Esther het alarm uit en doet de verlichting aan. Het is vaste routine geworden, sinds we vorig jaar de grote stap hebben genomen. Wat bevalt dit goed zeg. Ik kan hier zo van genieten. En voel me hier goed. Nou ja goed meer dan goed eigenlijk.

De dag vliegt voorbij. Inderdaad veel mensen die pakketjes komen brengen. Dat is het voordeel met een grote opslag en verschillende pakketbedrijven die we hier vandaan versturen en ontvangen. Hierdoor lopen de mensen toch eerder een rondje langs de producten en wordt er vaak toch nog het een en ander gekocht. Esther en ik proberen de tafel bij de ingang ook geregeld te veranderen met producten. Net als de tafel die we hebben staan richting onze toonbank. Grappig om te zien hoe dit met mensen werkt. Ondanks dat sommigen elke week komen zie je er een patroon in ontstaan. Heerlijk. En ook zeker een goede uitdaging. Zo fijn dat Esther hiervoor de opleiding van marketing en communicatie succesvol heeft afgerond. Al is het altijd wel het aard van het beestje geweest. Esther was altijd bezig met aanprijzen van producten. Op de koningsmarkten waar we jaren op stonden, zorgde zij voor hoe we het neerlegden op het kleedje. Ik weet nog dat ik een keer mijn laarzen en schoenen op een hoop vooraan had gelegd en dat zij ze achteraan helemaal netjes bij elkaar had neer gezet, omdat men zo er met hele andere ogen naar zou kijken. Dat hebben we geweten want het liep als een trein. Ik bleef schoenen aangeven. Dat had ik dus willen voorkomen door ze vooraan te laten, maar goed ik denk toch dat deze tactiek beter werkte.
‘Hey dromer, land je weer even op aarde? Ik zei net tegen je dat de blauwe pakketdienst eraan komt en ik ben nog met deze klant bezig, wil jij die man even gaan helpen? ‘
‘Oei eh ja sorry Es! Ik vlieg al!’
Ik doe de deur open voor de pakket bezorger die met zijn armen vol met pakketten het niet voor elkaar krijgt om de deurklink naar beneden te duwen. ‘Goedemiddag, ‘ zeg ik tegen de pakketten. Jeetje zal ik de bovenste er afhalen? Dan zie je ook gelijk waar je loopt. Momentje doe nog 1 stap naar voren doe ik de deur even dicht. Ja zo.. ‘
‘Oh ja graag dat maakt het allemaal wel even makkelijker inderdaad en eh een hele goedemiddag’ Hoor ik achter de pakketten. Wauw die stem. Ik krijgt kippenvel. Wat is dit? Ik pak er 4 pakjes vanaf. Op dat moment kijk ik recht in een stel groene ogen wauw dat in combinatie met die stem.
Oké herpak je kom op Anna spreek ik mezelf streng toe als ik merk dat ik aan de grond genageld sta met een rood hoofd en volgens mij, mijn mond open van verbazing.
‘Eh de pakketjes mogen daar op naast de toonbank, ‘zeg ik half wijzend. En half met mijn hoofd knikkend in de juiste richting.
‘Roger’ zegt hij en loopt met een knipoog richting de zijkant van de toonbank. Zo soepel als hij loopt zo waggelend komt dat van mij over. Tja ben nou eenmaal niet de dunste zeker niet als ik naast Esther sta, maar ik heb het geaccepteerd. Lijnen heb ik geprobeerd maar werd ik zeer ongelukkig van. De winkel zorgt voor weinig vrije tijd. En een sporter ben ik ook nooit echt geweest. Ach ik ben zo als ik ben en hier in deze winkel ben ik gelukkig. Don’t worry be happy is een gezegde wat goed bij mij past.
‘Kom maar hier met de pakketjes, dromertje. ‘ Voordat ik het weet heeft hij de pakketten al gepakt en bovenop de anderen gezet net zoals ze stonden toen hij binnen kwam.

Ik zit op social media bij mijn herinneringen te kijken, heerlijk hangend op de nieuwe bank. Ja ik weet het nog zo goed. Als de dag van gisteren maar ondertussen al weer een jaar geleden. Vanaf toen waren we één. Onze winkel was de laatste stop van Patrick. Nadat hij de pakketten neer had gezet, maakte ik thee. Esther ruimde de pakketten op ondertussen ons in de gaten houdend. Zo bijzonder ik merkte het niet eens. Ik had alleen maar oog voor Patrick en zoals we al even weten hij voor mij. Ik ging met hem mee uit eten. Hij wist een rustig restaurantje, heel knus, rustige muziek op de achtergrond en heerlijke gerechten, het leken wel kunstwerken op het bord, elke gang opnieuw. Mijn fiets achter in zijn bus. Dat was voor de volgende ochtend wel weer fijn. Hij is meteen blijven slapen, want we raakte niet uitgepraat. Wat was ik blij dat mijn verdieping in het huis ook een keuken had. De volgende morgen samen op tijd ontbeten, voordat we naar ons werk gingen. Hij haalde me ’s avonds op bij de winkel. Ik had s morgens al, in opdracht van Patrick, wat spulletjes in een tas gestopt, mocht het voorkomen dat ik bij hem zou blijven slapen.
Dat was vanaf toen dagelijks het geval. Ik weet het antwoord op de vraag waar ik met thuis zou voelen. Dat is toch echt het moment als ik verdrink in die groene ogen en daar ook die diepe warme stem bij hoor. Op die momenten denkend aan onze eerste ontmoeting voel ik me thuis, zeker als ik zoals nu ook in heerlijk tegen hem aan hang op onze nieuwe bank. Een beetje van Patrick en een beetje van mij is de beste formule op een geweldige THUIS.

 
  • Hits: 67