Skip to main content

Ontvangen inzendingen

Oorlog

  • Skribilde

Kijk hoe ik hier lig, vies en trillend van emotie. Een strijd leverend tussen de vochtige kilte en het zweet van de angst. Hier lig ik dan, letterlijk, in een loopgraaf zoals dat heet. Loopgraf ware een betere woordkeuze geweest. Mogelijks mijn laatste rustplaats. Net was het haast van dattum, een vijandig projectiel miste ei zo na doel. Ik leef nog, mijn oren geven geen teken van leven meer, maar ik neem het erbij. Vele makkers hadden minder geluk. Hoewel minder? Wellicht vertoeven ze nu in een betere wereld.

Ik vecht, geef alles, mijn volle wezen, mijn maximaal vermogen. Uitgeput, maar kan nog meer, moét nog meer! Hoe is het zover toch kunnen komen? We hadden het goed, thuis. Het gezinnetje, de kindjes, de carrière als leraar.
De dreiging bestond al een tijdje, niemand nam het au-sérieux. Tot de vijand aan de deur stond. Onaangekondigd, in het midden van de nacht.

We zouden ze snel even de deur wijzen! Terugdringen! Met zijn allen erop af.

Maar twee maanden later lig ik hier nog. In mijn eigen persoonlijke hel op aarde, met niets anders dan de kleren om m’n lijf. Wachtend op het ergste. Ik zag al meer ellende dan ik ooit had kunnen bedenken. De akeligste griezelfilm tipt niet aan deze gruwel. Als ik dit overleef dan zal iemand boeten, dat geef ik op een plaatje!

Intussen ploeter ik verder. Door de modder van mijn vaderland dat mij zo dierbaar is. Ik vrat al meer slijk dan een mens kan harden. De ratten die me eerst nog gezelschap hielden, zijn wijselijk gevlucht, vermoedelijk ver van hier, naar veiliger oorden. Ik heb meer respect voor dit gedierte, dan voor het gespuis dat de huidige vermaledijde situatie schiep.

Wie doet zijn medemens zoiets aan? Hoe kan een mensenleven plots maar bijzaak zijn?

Te bedenken dat ik thuis wel eens zanik over een splinter of kanker over de buurman die verkeerd geparkeerd staat. Hou toch op! Het leven is te kort voor pietluttigheden!

Had ik maar weer tijd voor wat kleingeestige dorpsmentaliteit! Kon ik maar weer zeuren over de soep die te flauw is. Kon ik maar gewoon even bij mijn gezinnetje zijn! Thuis, samen aan de dis.
Ik weet niet eens hoe het met hen gesteld is! Geen nieuws, enkel uitzichtloze ellende.

Deze gedachte flitst slechts een nanoseconde door mijn hoofd, want daar is weer de realiteit: ‘DEKKING’! De grond davert, een luide knal die nog slechts gedempt bij me binnenkomt. Kermende maten, huilend en bloedend, hulpeloos spartelend. Weerom beelden die ongewenst op mijn netvlies worden gebrand. Nog een traumaatje erbij, wat doet het ertoe?

Ik voel een veelheid aan superlatieven: ik ben het smerigst, vermoeidst, bangst, verdwaasdst, meest geschandaliseerd,  meest geschokt … ooit! Maar bovenal ben ik het kwaadst!  Nooit was ik zo boos en ontgoocheld!

Want waarom lig ik hier nu, te vechten voor mijn leven en voor mijn geboortegrond? Het conflict woedt al jaren, de dreiging is niet nieuw. Spierballen worden al even lang gerold. Hoge piefen die pocherig het laatste woord hebben moeten. Een opbod aan haantjesgedrag. Tot één van hen de lijn overschrijdt, één stap te ver, één woord te veel. Een eerste kruisraket richting de vijand, die onverrichterzake terugslaat.

Nu fluiten de kogels mij en wie nog van mijn lotgenoten overblijft om de oren, vliegen de ledematen in het rond en laat het zware geschut de wereld beven. De ondraaglijke geur van rottend vlees laat niets aan de verbeelding over. Niemand verdient het om dit te moeten beleven. Geen mens is hier klaar voor.

Meedogenloos narcisme van het machtig heerschap dat spelenderwijs zijn plebs de dood injaagt, zelf ver weg van het gedruis. Hoe kan een wereld dit verdragen? Waarom vechten de hoge omes hun vetes niet zelf uit, met blote vuist, in de arena, totterdood? Het volk eromheen joelend van plezier, dankbaar voor zoveel volksvermaak. Duim omhoog als de winnaar z’n kop mag houden. Moeilijke keuze!

En na de drukte van de dag thuis heerlijk ontspannen.

‘DEKKIIIIINNNGGG!!!!!’

 
 
  • Hits: 38