Skip to main content

Ontvangen inzendingen

Mijn lieve magie

  • Ghazal Dashti

Mijn lieve magie

Er is een plek die ik thuis kan noemen, maar in het echt heb ik twee huizen. Eentje is altijd wit. In het witte thuis hebben we twee kamers. Een van de kamers is waar ik woon met 7 zussen. Mijn zussen hebben heel veel bezoekers. Ik heb alleen maar twee bezoekers.

Een bezoeker is een oude vrouw die elke zaterdag en zondag naar mij komt. Ik vind ze lief. Ze praat veel maar ik vind het leuk om naar haar te luisteren. De andere bezoeker is een oude man die een keer per maand op zondag of zaterdag mij bezoekt. Hij is ook lief maar hij praat niet zo vaak. Soms kijkt hij mw verdrietig aan. Ik vind ze allebei lief, maar soms ook irriterend. Af en toe vertellen ze mij hun levensverhaal. Ze voegen mij toe alsof ik ooit een deel van hun familie was terwijl ik ze helemaal niet ken.

Ik vind het lief. Ze willen me graag blij maken zodat ik me niet alleen voel.
Ik zie ook heel veel mooie jonge dames en meisjes die elke dag in het thuis rondlopen. Soms vraag ik me af wie ze zijn. Maar weet je, ik vind ze gewoon lief.

Een keer had ik een van de jonge meisjes die eten aan het brengen was gevraagd waarom ze hier zijn en ze antwoordde: "Om jullie blij te maken." Ik denk dat de oude man en vrouw, jonge dames en jongens in thuis willen brengen zodat ik me niet alleen voel. Die jonge mensen zijn allemaal lief tegen mij en ze komen wanneer ik me alleen voel. Soms denk ik dat ze mijn familie zijn.

Nou. Er is een heel grote kamer thuis. Die noem ik de angstkamer. Deze kamer is heel erg groot. In deze kamer kun je nooit de uitgang om thuis te verlaten vinden. Het licht is daar iets feller. Mensen zijn er veel en ze zijn meestal niet lief.

Een keer ging ik buiten de kleine kamer en ik zag dat alle mensen me zo raar aankeken. Wat irriterend! dacht ik. Ze keken me aan alsof ik iets fout had gedaan of alsof ik een moordenaar ben of iemand voor hen had vermoord. Daarom noem ik deze kamer thuis de angstkamer. De angstkamer heeft veel angstige mensen.

Maar er is ook mijn lieve magische thuis. Een thuis waarin ik me mezelf voel. In deze kamer ben ik alleen. Soms, als ik wil, ga ik met mijn favoriete broers en zussen naar mijn lieve magische thuis toe. Daar kan ik magie doen. Ik kan bomen bouwen en de zon kleuren. Ik kan vliegen en zingen. Ik kan de stem van een man hebben of een vrouw als ik dat wil. Daar zijn geen angstige mensen. Daar ben ik meestal. Ik ben op reis in thuis of boven bomen of op het vliegtuih. Mijn lieve thuis.

"Hallo! Sam! Heb je je medicijnen genomen of niet?" riep een van de jonge meisjes. Helaas moest ik weg van mijn magische thuis. "Jawel! Waarom moest ik mijn reis naar Parijs verlaten? Het is irriterend. Ik was thuis aan het reizen."

"Oh, dat is erg. Je moeder en vader komen vandaag naar je toe. Ze zullen binnen een uur hier zijn." "Oh mijn god! Ik heb een vader en moeder! Ik herinner me hen niet. Waarom zijn ze niet hier thuis?"

"Hey Sam. Ze komen elke zaterdag en zondag naar je toe. En schrik niet. Je bent in het psychiatrisch ziekenhuis. Komt goed. Je bent wel aan het verbeteren."

Een uur later: "Hallo Sam! Hoe is het met je?" Er was een oude vrouw die naar mij kwam. Wie was zij? Ken ik haar? Het voelt alsof ze mij kent.

"Wie bent u?" De vrouw keek me verdrietig aan. "Je moeder, Sam. Ik ben jouw moeder."

Ik dacht toen bij mezelf: Was ik nooit thuis?

 
  • Hits: 30