Skip to main content

Ontvangen inzendingen

Koopjesjacht

  • Laura Weterings

Jan herkende haar blik meteen toen Anita uit de auto stapte. Hij zuchtte, ‘Je bent toch niet weer naar die markthal geweest? Wat heb je nu weer allemaal voor rommel meegenomen?’
Anita stak haar duim op, ‘Deze keer valt het echt mee, ik heb alleen nuttige aankopen gedaan.’
Jan slaakte een nog diepere zucht, schudde zijn hoofd en sloeg vervolgens met een dramatische beweging zijn handen voor zijn ogen. ‘Dat zei je ook toen je met die drone thuiskwam. Die is nog niet eens uitgepakt. Voor dak inspectie zei je toen. Maar we hebben geeneens een dak. En de bovenburen zitten daar vast niet op te wachten.’
Anita opende ondertussen onverschillig de kofferbak en begon grote, kleurrijke pakken uit te laden. De teksten in een vreemde taal op de verpakking deden Jan fronzen.
‘Wat is dat nu weer?’ vroeg hij nieuwsgierig.
‘Gewoon waspoeder,’ antwoordde ze nonchalant. 'Universeel spul. Maar dan wel veel goedkoper dan in de gewone winkel hier.’
‘Voel je je wel goed? Geen snuisterijen dit keer? Ik bedoel brocante natuurlijk , want zo noem jij al die rommel.’
Anita schraapte haar keel en glimlachte mysterieus. ‘Nou ja, “snuisterijen” is misschien een groot woord.’
Jan tilde zijn kin een beetje op en keek haar onderzoekend aan.
Anita dacht een moment na, ‘Weet je nog die kraam met tweedehands onderbroeken waar ik het laatst over had? Nou, die had blijkbaar toch niet zo’n succes. Nu stond er iemand met urnen. Ik heb er twee voor ons meegenomen, eentje voor jou in het legergroen. Je favoriete kleur, toch?’
Jan nam de zijne in zijn handen en draaide het langgerekte, bolvormige ding rond. ‘Het ziet er inderdaad keurig uit. Meer moet dat voor mij niet zijn. Maar om eerlijk te zijn ben ik voorlopig nog niet van plan om daar mijn nieuwe thuis van te maken.’
Anita pakte de urn voorzichtig uit zijn handen, ‘Ik ook niet natuurlijk. Maar we kunnen ze maar vast hebben klaarstaan. Weer een zorg minder voor de kinderen later.’
Jan knikte met zijn hoofd, ‘Dat is eigenlijk wel een goeie. Maar wat kostte dat wel niet? Je hebt er vast weer veel te veel voor betaald.’
Anita lachte, ‘Ze waren vijfendertig euro per stuk.’
‘Pfoe, dat is niet niks.’
‘Ik was nog niet klaar. Bij aankoop van deze twee samen heb ik er een joetje af kunnen krijgen en ik heb er een gratis gedenkkaars bij gehad. Als ik daar de sticker af trek, is die prima voor bij het eten op kerstavond.’
‘Zo ken ik je weer,’ zei Jan trots. ‘Maar ze zijn wel nieuw toch? Ik bedoel, hij woog zo zwaar. Ze zitten toch niet al helemaal vol met as?’
Geschrokken door dat idee staarde Anita naar de legergroene urn. Daarna tilde ze de hare, een roségouden variant, uit de auto en wiegde hem voorzichtig op en neer om het gewicht beter te voelen. Vervolgens schudde ze ermee. ‘Ik zal er vast een mooi plekje voor uitzoeken en laat de rest maar een zorg voor de kinderen zijn later.’

 
  • Hits: 23