Skip to main content

Ontvangen inzendingen

iHome

  • Joachim Ferier

Toegang geweigerd. Kathleen liet een langgerekte zucht. Ze probeerde opnieuw.

Toegang geweigerd. Grommend als een boze kat drukte ze haar duim agressief op het scherm.

Toegang geweigerd. Ontgrendelsysteem geblokkeerd voor drie minuten.

Ze slaakte een kreet van ergernis en zette haar boodschappenzak op de grond. Ze was in een slecht humeur, broccoli en 300 gram kip hadden haar 20 euro gekost. Dit verrekte wereldje werd oeverloos duur. Zelfs voor iemand als Kathleen, die met haar job als HR Manager een flinke boterham verdiende.

Ze leunde tegen de gevel van haar huis en sloot haar ogen. Kathleen, een fervent Apple-fan, verzamelde zowat alles wat met een “i” startte. iPhone, iCar, iFridge, iCleaner, iCurtains, iBath, iKitchen, iToilet, en natuurlijk de meest recente toevoeging aan het rijtje: de iHome. Apple bracht vijf jaar geleden een eigen huis op de markt, wat zorgde voor een maatschappelijke gekte waar de Beatlemania nog een puntje aan kon zuigen. Kathleen belde destijds een vriendin op die even verzot was op Apple, als twee tienermeisjes gilden en krijsten ze opgewonden over de telefoon.

Nu stond Kathleen op het punt om te gillen en te krijsen van frustratie.

Ze probeerde haar kalmte te herwinnen en zong het Boeddhistische Danklied, dat ze leerde van haar kalmtecoach op het werk. Het riedeltje ging als volgt: “Ana, ana, ana, mijn angst is niet echt, slechts een Fata Morgana. Laat me niet treuren om wat ik niet kan veranderen, oh vergankelijke ijdelheid! Wat ben ik blij voor de lucht die ik inadem, ik ben dankbaar tot in de eeuwigheid!” Er verscheen een glimlach van innerlijke rust en sereniteit op Kathleens gezicht. Met hernieuwde moed en liefde voor haar iHome legde ze haar duim teder op het scherm. Het had bijna iets erotisch.

Toegang geweigerd. Ontgrendelsysteem geblokkeerd. Neem contact op met de iHome Helpdesk.

Kathleen tierde haar keel schor. Met een gerichte zwaai van haar rechterbeen trapte ze met haar hak het scherm kapot. Ze besefte meteen de achterlijkheid van haar actie.

‘Nee. Oh neen, neen.’ Kathleen bereikte haar breekpunt. De initieel lichte frustratie, die veranderde in withete woede die zich als een nucleaire reactie omzette in blinde agressie, eindigde nu in een verslagen gesnik. Ze haalde haar iPhone boven, die slechts 3 procent geladen was. In paniek opende ze de iHome app. Die begroette haar alsof er geen vuiltje aan de lucht was: ‘Welkom Kathleen! Wat een heerlijk zonnige dag vandaag! Toch zie je er wat droevig uit, scheelt er iets? Ik help graag!’

‘JE KUNT JE MOND HOUDEN!’ schreeuwde Kathleen. Vliegensvlug drukte ze de hulptoets in en de telefoon ging over.

‘Goeiedag, iHome Helpdesk! Waarmee kan ik u helpen op deze zonnige dag, overigens een dag die zich perfect leent tot een ontspannend momentje in de iGarden of…’

‘IK BEN DAKLOOS! De vingerafdruk deed het niet! U moet me helpen, want nu is het scherm stuk, dus…’

‘Wat is het serienummer van uw iHome?’ klonk het monotoon aan de andere kant van de lijn.

Kathleen, een trouwe Apple-fan, wist dat uiteraard vanbuiten: ‘A144-128-725.’

‘Een momentje.’

‘Maak er een snel momentje van, mijn batterij loopt leeg!’ jammerde Kathleen in paniek.

Vol hoop hield ze de telefoon tegen haar oor gedrukt. Redding was nabij. Ze moest gewoon haar kalmte herwinnen. Ze zou een nieuwe sessie boeken bij de kalmtecoach, want haar woede-uitbarsting van daarnet was niet goed voor haar hart. De zon scheen op haar gezicht als een warme hand die haar liefdevol streelde. Kathleens mondhoeken krulden kortstondig omhoog. Het was muisstil aan de andere kant van de lijn.

‘Hallo?’ vroeg Kathleen aarzelend. ‘Halloooo?’

Geen antwoord.

‘Is je momentje voorbij? Ik begrijp dat het wat tijd in beslag neemt, maar ik vrees dat u de ernst van de situatie niet begrijpt. Ik heb me vijf jaar geleden bont en blauw betaald voor dit huis. Geld is geen probleem, dus zeg maar gewoon hoeveel de reparatiekosten zijn. Hoort u me? Geld is GEEN probleem. In feite verdien ik redelijk veel, weet u? En nu ben ik dakloos! U gaat mij, een welgestelde middenklasser, toch niet achterlaten als een ZWERVER?’

Geen antwoord. Kathleen haalde de telefoon van haar oor. Het scherm was zwart. Ze tikte er verwoed op, maar ze wist al wat er was gebeurd. De batterij was leeg. Ze begon te trillen over haar hele lichaam, haar hoofd bonkte. Valerie, een van de buren waar Kathleen een hekel aan had, passeerde met haar hond aan de leiband.

‘Kathleen, meid! Alles in orde? Je ziet er wat gespannen uit, en dat op zo’n zonnige dag!’

Dat was de druppel. Kathleen rende op Valerie af en gaf haar hond een schop onder zijn achterwerk en haar buurvrouw vervolgens een rake klap op de kaak.

‘Hier tekenen,’ wees de agent. Kathleen tekende haar verklaring.

‘En nu?’

De agent verzamelde de papieren. ‘Nu gaat u een nachtje de cel in.’

Kathleen slaakte een kreet van vreugde. Als een dolle danste ze door de ondervragingskamer.

De agent trok een wenkbrauw omhoog. ‘Zo kan het wel weer, mevrouw. Volg me.’

Dat deed ze met plezier. Nadat Kathleen de cel binnenhuppelde en de agent de cel had gesloten, ging hij aan zijn bureau zitten.

‘Wat was het, Dirk?’ vroeg een collega tegenover hem.

‘Een schermutseling. Mevrouw verloor haar kalmte nadat ze haar iHome niet ontgrendeld kreeg, en is nu doodgelukkig dat ze een nachtje in de cel kan slapen.’

‘Wat een verknipte generatie,’ mompelde de collega.

Daar lag Kathleen, op een steenharde matras in een kale, koude cel. Een dikke spin kroop over de betonnen vloer. Een traan gleed over haar wang. Het was een traan van geluk. Zachtjes zong ze het Boeddhistische Danklied.

 
  • Hits: 112