Skip to main content

Ontvangen inzendingen

Genen of geen genen

  • Junior Leroux

‘De volgende!’

Schoorvoetend en schaamrood schuifelt hij naar binnen. In de wachtruimte blijven échte patiënten achter, met merkbare problemen, die met hun hoestbuien, druipneuzen en loopkrukken volgens hem meer recht hebben op dokterstijd dan hij. Het dokterskabinet doet vandaag even dienst als rariteitenkabinet.

‘Waarmee kan ik u helpen?’

‘Wel dokter, u kan het niet aan mij zien, en u gaat mij er misschien zelfs mee uitlachen, maar ik verzeker u: ik heb er dagelijks last van. Al die ongemakkelijke gesprekken, die misplaatste reacties, die blik in hun ogen wanneer ik alweer iets dom zeg of verkeerd doe ... Ik ben er helemaal klaar mee!’

De dokter fronst zijn wenkbrauwen, leunt achterover en strengelt zijn vingers in elkaar. Hij geeft een aanmoedigend knikje, een ‘vertel verder’ zonder woorden.

‘Het zit zo. Ik interpreteer spreekwoorden letterlijk en stel ze mij levendig voor. Ik doe het niet bewust. Het is gewoonweg sterker dan mezelf. Zegt iemand bijvoorbeeld ‘Boontje komt om zijn loontje’, dan zie ik spontaan een snijboon op pootjes voor me, die met een opengesperde portemonnee naar zijn werkgever trekt. Bij ‘Voor honing danst de beer’ flitst ongevraagd Winnie de Poeh door mijn gedachten, likkebaardend paaldansend in een donkere stripclub. En aangezien ik weet hoe ons spijsverteringsstelsel werkt, krijg ik bij het horen van ‘De liefde van de man gaat door de maag’ onmiddellijk een wansmakelijk beeld van waar die liefde uiteindelijk in eindigt.’

De dokter kijkt verwonderd. Hij verbergt zijn mond achter zijn hand en pitst de lippen op elkaar, opdat er geen ongepast geluidje zou ontsnappen.

‘Hebt u al lang last van deze …,’ hij slikt net op tijd een gniffeltje weg, ‘beeldvorming?’

‘Nee, nog maar recent,’ gaat de patiënt in alle ernst verder. ‘Het is eigenlijk pas sinds mijn vrouw vertelde dat zíj er last van heeft, dat het ook bij mij is begonnen. Sindsdien hangt er thuis een heel bizar, gespannen sfeertje.’

‘Uw vrouw heeft dus gelijkaardige klachten?’

‘Inderdaad. Ze is er zelfs door ontslagen en zit nu full time thuis. Mijn vrouw werkte als verpleegkundige. Toen haar leidinggevende haar onlangs eens aan de tand wilde voelen, omdat hij vermoedde dat zij hem om de tuin had geleid, was haar reactie op z’n zachtst gezegd bizar. Hij verzekerde mijn vrouw dat híj er de lakens uitdeelde, waarop mijn vrouw hem prompt een lading hagelwitte beddenlakens in de handen duwde. Daarna gingen de poppen aan het dansen en … haha, kijk ze shaken!’ De man lijkt even volledig weg te dromen met een geamuseerde grijns op zijn gezicht. ‘Lap, daar heb je het weer! Wat denkt u, dokter? Is het besmettelijk? En is het te genezen?’

‘Wees gerust,’ zegt de dokter op een serieuzere toon, nu hij beseft dat de man hem niet in het ootje neemt. ‘Afgaande op uw klachten kan ik alleen maar concluderen dat jullie simpelweg een levendige verbeelding hebben. Daar is helemaal niks mis mee. Creativiteit zit vaak in de genen, maar is vooralsnog niet besmettelijk.’

‘In de genen? Dus onze kinderen zullen met dezelfde problemen moeten worstelen? Maar dokter, dan wordt het thuis een echt zottenkot!’

‘Joost mag het weten, meneer. Maar de appel valt doorgaans niet ver van de boom.’

 

 

De stilte is lang en ongemakkelijk.

 
  • Hits: 41