Skip to main content

Ontvangen inzendingen

Een nieuw leven

  • Bruno Raak

Hij genoot van het leven en zijn carrière. Op zijn vijfenveertigste leidde hij een bedrijf met vijfenzeventig medewerkers, was hij gelukkig getrouwd en had hij twee geweldige kinderen van tien en twaalf jaar oud. Beider ouders leefden nog en die sprongen bij als het nodig was. Met hun naaste familieleden onderhielden ze regelmatig contact en ze kwamen, ondanks de reisafstand, vaak bij elkaar op bezoek. Samen met zijn vrouw Dafne had hij bovendien een grote vriendenschaar. Hij sportte twee keer per week, hoewel er regelmatig een avond uitviel wegens verplichtingen die het werk met zich meebracht. Maar zijn wekelijkse golfmiddag met zakelijke relaties schoot er vrijwel nooit bij in.
In het weekend ging hij zoveel mogelijk naar de sportwedstrijden van de kinderen.
Ze woonden op een mooie locatie in een prachtig huis, dat ze vijf jaar geleden gekocht hadden en helemaal naar hun zin hadden verbouwd en ingericht. Het was een hectische tijd geweest naast hun drukke banen, maar het was de moeite waard geweest.
Twee keer per jaar gingen ze met de kinderen op vakantie. In de winter was dat voor een skivakantie en in de zomer maakten ze verre reizen naar luxe oorden.

Opeens was het moment gekomen dat hij niet had zien aankomen. Tijdens het wekelijkse managementteam overleg, dat hij leidde, was hij stilgevallen en in huilen uitgebarsten. Hij had geen woord meer kunnen uitbrengen.
Zijn mensen dachten dat hij een hart- of herseninfarct had gekregen en wilden al 112 gaan bellen. Ze waren erg bezorgd geweest.
Na enkele minuten had hij ze kunnen overtuigen dat het wel weer ging, maar dat hij liever naar huis ging om een dagje rust te nemen, omdat hij zich niet lekker voelde.
Ze hadden hem thuisgebracht en Dafne gebeld, die onmiddellijk naar huis was gekomen.
Hij was op bed gaan liggen en toen Dafne op hun slaapkamer kwam, was hij opnieuw in huilen uitgebarsten. Toen pas realiseerde hij zich hoe moe hij was en dat hij heftig aan het trillen was. Hij snapte er niets van. Hij had geen koorts en verder geen klachten.
Toch stond Dafne erop dat de huisarts zou komen.
Eind van de middag was deze gekomen en hij had de conclusie getrokken dat hij overwerkt was en geadviseerd enkele weken rust te nemen. Voor de zekerheid moest hij de volgende dag bloed laten prikken. Uit dat onderzoek was verder niets gekomen. Na twee weken wilde de huisarts hem pas terugzien.
Hij snapte er niets van. Hij was nooit ziek, had plezier in alles, maakte zich nergens zorgen om, maar begon zich nu ongerust te maken of er toch in medische zin iets anders aan de hand was. Hij was ineens zo moe en futloos. TV kijken, een boek lezen, zijn mailbox openen, de kinderen, alles was hem teveel.
Hij overwoog een oud-studiegenoot, die internist was, te bellen, want hij wilde graag een second opinion.
Opeens bedacht hij, dat hij ook de bedrijfsarts die aan zijn bedrijf verbonden was kon bellen.
Deze had naar zijn verhaal geluisterd en maakte dezelfde week nog een afspraak met hem op zijn spreekuur.
Na een lang gesprek en het invullen van enkele vragenlijsten kwam die met de mededeling dat hij het voorlopig op overspannenheid hield, maar dat het waarschijnlijk een burnout zou blijken te zijn. Hij adviseerde begeleiding door een psycholoog, die oog had voor de factor arbeid.
Hij had er gretig gebruik van gemaakt.
Toen hij had gevraagd hoe lang zijn ziektebeeld zou gaan duren, had de man verteld dat afhankelijk van de daadwerkelijke diagnose hij op drie tot negen maanden moest rekenen. Hij had vol ongeloof gereageerd.
Als klap op de vuurpijl had de man hem meegegeven niet tegen de ziekte te vechten, maar eraan toe te geven en veel structuur in de dag aan te brengen, met activiteiten die pasten bij zijn lage belastbaarheid.
Na thuiskomst had hij opnieuw langdurig gehuild en Dafne had hem getroost toen ze uit haar werk kwam.

Gedurende zijn herstel had hij zichzelf beter leren kennen en veel geleerd. Op advies van de bedrijfsarts was hij gaan schilderen en hij had ontdekt dat er een groot kunstschilder in hem verborgen zat.
Hij was op ontdekkingstocht gestuurd en had moeten vaststellen dat hij misschien iets heel anders met zijn leven wilde doen. Dat was moeilijk om te erkennen. Hij was toch gelukkig en ze moesten toch de hypotheeklasten kunnen dragen, Dafne had haar baan en de kinderen waren tevreden met hun school, met sporten en hun vriendjes.
Toch had Dafne hem gestimuleerd om op zoek te gaan naar een minder belastend leven.
Hij herinnerde zich een gebied in Spanje waar hij vroeger vaak met zijn ouders was geweest en waar hij altijd moeite had gehad om het los te laten als ze weer naar huis moesten.
Hij had Dafne voorgesteld om samen daar twee weken door te brengen en zijn ouders te vragen die tijd op de kinderen te passen.
Een paar weken later waren ze ernaartoe gevlogen. Ze hadden een leuk en niet te groot hotel besproken.
Toen hij voor het hotel uit de huurauto was gestapt, had hij hetzelfde gevoel gekregen als vroeger, het was het echte thuiskomen gevoel. Ook Dafne, die er nog nooit geweest was, voelde zich direct op haar gemak.
Naarmate de week verstreek voelde hij zich sterker worden. Ook Dafne bloeide op.
Na een week hadden ze samen vastgesteld dat het roer om moest. Ze waren zich gaan oriënteren op huizen en hadden vrij snel een prachtig huis met zwembad en werkruimte voor beiden op het oog. Eén ding was hem ondertussen duidelijk geworden, hij wilde blijven schilderen. Toch was de drempel hoog om alles in Nederland op te geven. Beiden zouden ander werk moeten zoeken en dat zou in Spanje niet meevallen. Als tweede huis lonkte het pand in ieder geval en ze besloten het te kopen.

Terug in Nederland hadden ze de kinderen en ouders direct verteld over het thuisgevoel dat ze hadden gehad, dat ze het huis gekocht hadden en overwogen er zelfs permanent te gaan wonen.
De oudste had de benodigde bezwaren gehad om in een vreemd land te gaan wonen, terwijl de jongste het wel ‘cool’ vond.
Terug in de dagelijkse sleur merkten Dafne en hij dat ze hier niet langer meer pasten. Ze namen het besluit hun huis in Nederland te verkopen en in de grote vakantie naar Spanje te emigreren.

Vijf jaar later, voelden ze zich met hun kinderen in Spanje echt thuis. Geen gehaast en gejakker. Weg uit de schijnwereld waarin ze leefden. Geen overdreven regels waar je je aan moet houden. Geen leven waar alles draait om presteren, geld en gezien worden. Geen individualistische maatschappij, maar een sociale maatschappij, waarin je alles met elkaar deelt.
Hun familieleden en vrienden kwamen regelmatig over en zelf bezochten ze Nederland enkele keren per jaar, maar waren ze blij als ze weer thuis waren. De ongemanierdheid, het respectloze, het gejaag en gejakker van de mensen misten ze geen moment.
Financieel hadden ze het niet breed, maar hij verdiende voldoende met de schilderijen die hij in zijn eigen atelier maakte. Eén keer had hij een schilderopdracht aangenomen. Het had hem een opgejaagd gevoel gegeven en het was daarom gelijk de laatste keer geweest dat hij dat had gedaan.
Dafne was ondertussen een succesvol schrijfster geworden en de kinderen deden het goed op school.
Ze betrapten zich er hoe langer hoe meer op dat ze Spaans in plaats van Nederlands met elkaar spraken. Het was hun echte thuis geworden.

 
  • Hits: 50