Skip to main content

Ontvangen inzendingen

De woninginbraak

  • Linda Mulder

De woninginbraak

Wat een heerlijk gevoel om na een lange reis weer naar huis te gaan. De acht daagse vakantie was geweldig, maar het is nergens beter dan thuis. Ik rij de oprit op en ruik het vers gemaaide gras, wat is het toch weer fijn om thuis te zijn!

Maar dan, als ik vermoeid van de reis de auto uitstap, zie ik tot mijn grote verbazing dat de deur van mijn huis op een kier staat. “Ik weet zeker dat ik de deur op slot heb gedaan toen ik weg ging”, denk ik nog. Met een bonzend hart loop ik de hal binnen. Trillend van angst doe ik de kamerdeur open. En wat ik zie is werkelijk niet te geloven, alles is weg, en dan ook echt alles, het bankstel, de tafel, de kasten, het enige dat er nog staat is het koffiezetapparaat op het aanrecht. Ik ben helemaal van de leg. “En nu?” denk ik . Wat verschrikkelijk om zo thuis te komen.

“Misschien is het een grap.” Ik besluit om eerst een vriendin te bellen. Zij geeft aan nergens wat van af te weten en geeft het advies om de politie te bellen. Voordat ik dat ga doen ga ik eerst de rest van het huis bekijken. Jemig, zelfs op de boven verdieping is alles weg, er staat zelfs geen bed meer! De paniek was al toegeslagen, maar nu helemaal.

Ik had me het thuis komen na een vakantie toch anders voorgesteld. Thuis is de plek waar je je fijn en veilig voelt, waar je lekker in je kloffie jezelf kunt zijn. Ik bel de politie, doe mijn verhaal en binnen een half uur heb ik 2 agenten aan de deur. Ze doen hun ronde in het huis en komen tot de conclusie dat er geen sprake is van een inbraak. Op dat moment kan ik mijn tranen niet meer inhouden. Ook ontplof ik van woede, “hoezo geen inbraak? Alles is toch weg?!” Ze geven aan een onderzoek op te starten en op zoek te gaan naar mijn inboedel. Ze verlaten mijn woning en ik plof huilends neer op de grond. Ik besluit om maar een hotel in de buurt te boeken om alsnog te kunnen slapen vannacht. “Gelukkig heb ik mijn telefoon nog.” Maar het niet thuis kunnen zijn na een vakantie geeft toch geen fijn gevoel. Na een slechte nachtrust en wel een goed ontbijt ga ik terug naar huis. Weer ben ik verbaasd als ik thuis kom.

Er staat een hele grote verhuiswagen op de inrit. “Wat moet dat hier!” roep ik. Er worden allemaal meubels uit de wagen gehaald. Het zijn niet mijn meubels en het ziet er allemaal nieuw uit want het zit nog in plastic. Ook rijdt er ineens een busje van een schildersbedrijf de straat in. “Wat is hier allemaal aan de hand?” vraag ik. “Ja mevrouw, we hebben opdracht gekregen om uw woning een metamorfose te geven,” Ik geef aan dat het niet mijn opdracht is geweest en dat er sprake moet zijn van een vergissing. Op dat moment gaat de telefoon en heb ik de politie aan de lijn. Ze geven aan dat er geen sprake is van inbraak, maar dat het een vooropgezet plan is geweest. Het blijkt dat een vriendin van mij een televisie programma heeft benaderd om mijn woning op te knappen. Inmiddels staat de oprit vol met een cameraploeg en werklui.

Ik weet op dit moment niet of ik dit allemaal leuk ga vinden.De paniek slaat een beetje toe, ik heb graag zelf alle touwtjes in handen. Het is toch mijn huis, de plek met vele herinneringen, de plek waar veel gelachen is maar ook gehuild. Ondanks dat het een opluchting is dat er niet is ingebroken, vraag ik mij af of ik het wel leuk vind om een woning metamorfose te krijgen. Ik was toch blij met al mijn spullen welke ik altijd zorgvuldig heb uitgekozen. Ik besluit me er maar bij neer te leggen. Ik laat de werklui hun gang gaan en besluit om dan even bij mijn viendin langs te gaan. Bij haar thuis aangekomen doe ik net alsof ik heel boos ben. Natuurlijk ben ik niet boos, want het is goed bedoeld. Door mijn "boze” reactie begint ze plots te huilen. “Ik dacht dat je het juist leuk zou vinden, het was een verrassing” zegt ze. Ik geef aan dat ik mij dood ben geschrokken bij thuiskomst na mijn vakantie en dat ik dacht dat er ingeboken was. We besluiten om samen terug te gaan naar mijn woning om te kijken of we ergens kunnen helpen. Des te eerder zou ik mij hopelijk weer thuis kunnen voelen in mijn eigen huis.

Bij thuiskomst blijkt er een hoop werk verricht te zijn. Alles is opnieuw gewit en er ligt een nieuwe vloer. Het is werkelijk prachtig geworden. Als alles een beetje mee zit zou ik dezelfde avond nog in de woning kunnen verblijven.

Al snel blijkt dat aan het einde van de dag de hele woning opnieuw is ingericht. Het resultaat is werkelijk prachtig geworden. Met een fijn gevoel zit ik op mijn nieuwe bank de kamer rond te kijken. Echt een geluksmomentje, dit is wat thuis is. Een gevoel van veiligheid, geborgenheid en warmte.

Na een warme douche duik ik heerlijk mijn nieuwe bed in om te slapen. Maar dan midden in de nacht wordt ik wakker van glasgerinkel. Ik zit rechtop in bed met een bonkend hart en zweet op mijn voorhoofd. “Er zal nu toch niet echt ingebroken worden” denk ik. Ik zet het op het gillen en bel met mijn mobiele telefoon het alarmnummer. Binnen tien minuten is de politie gearriveerd. De politie geeft aan dat het dit keer echt niet om een grap gaat. Waarschijnlijk door mijn gegil zijn de inbrekers er van door gegaan. Nadat ik ben bijgekomen voel ik mij ineens niet meer thuis in mijn eigen huis.

De volgende dag ben ik vreselijk onrustig en voel me thuis totaal niet meer fijn. Thuis hoor je je veilig en fijn te voelen en dat is nu wel het laatste hoe ik me voel. Ik besluit heel kort door de bocht de makelaar te bellen om mijn huis te koop te zetten. De woning wordt zeer snel verkocht en een andere woning zo gevonden. De nieuwe woning heb ik helemaal zelf ingericht, zonder bemoeienis van anderen.

Ik zit met een kop thee in mijn kloffie op de bank om mij heen te kijken. Ik bedenk me wat voor en heftige tijd ik heb meegemaakt. Eindelijk voel ik me veilig en prettig. “Wat een heerlijk huis” denk ik. “Dit is de plek waar ik mij thuis voel!". Mochten vriendinnen mij nog eens willen verrassen met een woning metamorfose, ik zeg niet meer doen!

Home is the feeling you get when you open the front door!

 
  • Hits: 43