Skip to main content

Ontvangen inzendingen

De ontsnapping

  • Hedwig Gorree- de Bruijn

De ontsnapping

In het gezelschap van een vroeg ochtendprogramma rijd ik mijn nieuwe leven tegemoet. Ik verlaat het huis dat nooit een thuis voor me is geweest. De lange reeks ellendige gebeurtenissen die de afgelopen jaren elkaar in rap tempo hadden opgevolgd hadden steeds meer een structureel karakter aangenomen en uiteindelijk vannacht een climax bereikt. Hoe anders had ik het me vroeger allemaal voorgesteld. Een leuke man, mooie baan en dito huis. Toen ik op mijn twintigste ging samenwonen, voelde ik intuïtief aan alles dat het niet klopte. Toch negeerde ik alle alarmbellen die al rinkelden vanaf onze eerste date. De discrepantie tussen zijn keurige kantoorbaan en zijn duistere privéleven was groot. Met hem had ik een wild card getrokken.

In de weekenden waarin we regelmatig werden uitgenodigd voor feestjes bij vrienden kon ik me er steeds slechter toe zetten hem te vergezellen. Ook gisteravond had ik weer serieus overwogen alleen thuis te blijven en een filmpje te kijken hangend in mijn luie stoel voor het raam. Marc dacht daar duidelijk anders over. Tijdens de discussie die ontstond begon het me al snel te dagen dat er ongetwijfeld een sterk motief moest zijn waarom ik niet thuis kon blijven. Schoorvoetend beloofde ik met hem mee te gaan. De avond verliep exact zoals verwacht, er was veel van alles, wat binnen afzienbare tijd leidde tot een opgefokt sfeertje. Even na enen besloot ik naar huis te gaan en het viel me op dat Marc meteen na mijn mededeling op zijn horloge keek en me vervolgens probeerde op allerlei manieren van gedachten te laten veranderen. Het was opvallend dat hij zoveel moeite deed om mijn vertrek uit te stellen. Maar mijn besluit stond vast. Een nachtuitzending op de radio waarvan de sfeer gecreëerd door de discjockey bijdroegen aan het comfort dat ik bij dit soort programma’s voelde, zorgde voor wat afleiding. De nummers maakten me sentimenteel waardoor alle trammelant die zich de afgelopen week had voorgedaan weer de revue passeerde. Het was dinsdagavond flink hommeles geweest toen ik hem om een verklaring vroeg nadat ik enkele dikke stapels bankbiljetten in een kast had gevonden. Moegestreden en ontgoocheld was ik met het geld in mijn handen op de bank geploft en had mezelf afgevraagd hoe lang het zou duren voordat de pleuris uit zou breken wanneer ik het geld een andere schuilplaats zou geven. Ik voelde me onnozel en wilde een verklaring terwijl ik daar met het pakket in mijn handen zat en stopte het uiteindelijk met tegenzin weer terug daar waar ik het gevonden had.

Na een klein kwartiertje parkeerde ik mijn auto in de steeg naast ons huis dat gelegen was achter het dorpscafé waar van alles gaande was. Ondanks dat het hartje winter was hing er felgekleurde feestverlichting buiten aan de rand van het terras. Door de lampjes ontstond een haast feeëriek beeld op de witte muren aan de voorzijde van ons huis, waardoor ik terwijl ik het tuinpad opliep op een prettige manier werd afgeleid van de donkerte om me heen. Lopend op het tuinpad hoorde ik een vreemd wapperend geluid op rechts. De vreemde klanken werden regelmatig overstemd door het rumoer bij de buren waar het buiten op het terras een komen en gaan was van aangeschoten feestgangers. Geholpen door het licht van de volle maan zag ik onze velours overgordijnen nonchalant aan de buitenzijde van het woonkamerraam fladderen. Voorzichtig schuifelde ik die kant op en keek door een enorm zwart gat rechtstreeks onze living in. Aarzelend liep ik weer terug naar links en zag dat ook ons andere raam volledig vernield was. Het viel me nu ook op dat er twee grote trottoirtegels misten. Als verlamd bekeek ik de ravage die was ontstaan en realiseerde me dat het binnen nog veel erger moest zijn. Het glas wijn dat ik die avond op het feest gedronken had zocht een uitweg naar boven en brandde in mijn slokdarm. Ik probeerde door diep te zuchten mijn misselijkheid te onderdrukken en liep met een hoofd vol vragen terug naar mijn auto, stapte in en reed terug om de confrontatie met Marc aan te gaan. Ik kon niet wachten hem het resultaat te laten zien van zijn handel en wandel in een circuit waar dit soort represailles blijkbaar de geldende mores waren. Jongens wat was ik klaar met deze hele situatie. Onbegrijpelijk dat hij mij alleen naar huis had laten gaan. Ik dacht aan mijn half gevulde weekendtassen die ik vorige week achter wat schotten op zolder gereed had gezet nadat ik eerst een hele lading beduimelde pornolectuur had moeten verplaatsen. Al het hoognodige zat erin, als ik wilde kon ik meteen vertrekken.

Van een afstand zag ik nog volop vertier. Vastberaden liep ik de woonkamer in en vertelde mijn lief geëmotioneerd het hele verhaal. Hij werd krijtwit, strompelde richting tuin om vervolgens leunend tegen een oude kastanjeboom alle genuttigde drank met flinke golven uit te kotsen. Het bleef stil onderweg en nadat ik even later mijn auto geparkeerd en de voordeur geopend had, liepen we samen over een knerpend tapijt van glassplinters via de hal de woonkamer binnen waar ik behoedzaam het licht aandeed. De schittering van duizenden stukjes vensterglas die over de vloer en alle meubels verspreid lagen deed pijn aan mijn ogen. Er was geen vierkante centimeter waar niets terecht gekomen was. Mijn blik ging meteen richting luie stoel die staand voor het raam de zwaarste klappen op had moeten vangen en niet alleen bedolven was onder een lawine van glas, maar waar op de zitting tevens een halve trottoirtegel lag met daaraan nog de aangekoekte zand- en kleiresten. De pissebedden afkomstig van de onderkant van de tegel bewogen zich traag over de fauteuil en maakten het beeld extra macaber. Het besef dat ik de aanslag nooit zou hebben overleefd wanneer ik thuis gebleven was en zittend in mijn stoel voor het raam een filmpje had gekeken, kwam als een schok bij me binnen. Onverwacht voelde ik zijn hand op mijn schouder, blijkbaar was dit weerzinwekkende inzicht nu ook tot hem doorgedrongen en deed hij een onhandige poging om me te troosten. Het was mij inmiddels overduidelijk dat hij al die tijd geweten had dat er sprake was van een serieuze dreiging. Ongetwijfeld moet er bij hem het besef zijn geweest dat het niet zozeer meer de vraag was of er iets gruwelijks ging gebeuren, maar wanneer.

Ik gooi mijn weekendtassen achterin de auto en kijk nog één keer achterom naar het gruwelijke resultaat van zijn contacten in een bedenkelijk circuit. Geëmotioneerd maar vastbesloten verlaat ik de arena, zet de radio wat harder en weet me getroost door Pat Benatar. Een gerenoveerd appartement in het centrum van de stad wordt mijn toekomstige bestemming, en thuis.

 
  • Hits: 35