Skip to main content

Ontvangen inzendingen

Cora de kerriekip - een modern sprookje

  • Audrey Peters

Cora de kerriekip - een modern sprookje                                      

Moeder had de kerriekip ontdekt, in die tijd het neusje van de zalm in het assortiment van een grote supermarktketen. De pittige gele vogel ging voorbereid in een braadzak de oven in om op een lage temperatuur in twee uur tijd haar geuren door het huis te verspreiden en werd door moeder alleen op zondagavonden geserveerd. Dan zat het gezin deels op de sofa en deels op de grond aan de lage salontafel, klaar voor Studiosport. Tot afschuw van Grote Zus en Kleine Zus, die een pesthekel hadden aan voetbal en enkel meekeken omdat het moest van Vader en het samenviel met het tijdstip van het eten. Om er nog iets van te maken, keurden de meisjes de voetballers op knapheid en ze concludeerden dat - in die tijd - Ajax de mooiste en Feyenoord de lelijkste mannen in het team had. 

Ook deze zondagavond zit Vader met zijn twee dochters klaar aan de lage salontafel. De glazen schaal met sla met tomaatjes, olijfringetje en in plakjes gesneden ei staat al klaar, naast de dampende bruin gebakken aardappeltjes. De kruidige geur die uit de keuken komt, laat niets te raden over en Moeder stapt niet veel later trots met het glimmend gegrilde gevogelte de woonkamer in. 

‘Jeejj. Lekker. Wéér kerriekip,’ zegt Grote Zus op verveelde toon. 

Kleine Zus kijkt haar aan, knijpt haar billen bij elkaar en haar gezicht wordt wat bleker. Niet onterecht want deze avond neemt Vader niet eens een aanloop maar schiet onmiddellijk uit zijn slof terwijl de tune van Studiosport met de vrolijke blazers inmiddels is ingezet.

‘Als het je niet bevalt wat we hier eten, dan eet je maar niets!’ bijt hij haar toe. ‘En als je dan toch niets eet, ga dan nu maar gelijk naar je kamer!’

Niemand heeft meer aandacht voor Mart Smeets die de kijker welkom heet en een spannende ontknoping aan de top belooft. 

Grote Zus zucht diep, draait haar ogen omhoog en neemt haar tijd om van de grond op te staan. Kleine Zus spant nu al haar spieren aan, knijpt haar ogen dicht en zou het liefst haar vingers in haar oren steken. 

‘Schiet op!’ schreeuwt Vader die zijn eigen ontknoping nadert. Hij komt van de sofa en sleurt Grote Zus naar de deur van de woonkamer. ‘En nu vlug een beetje!’

‘Hee, hee, hee, wat is dat nou?’

Moeder, Vader, Grote en Kleine Zus kijken verbaasd om zich heen. Waar komt die onbekende stem vandaan?

‘Daar!’ Moeder wijst met wijd opengesperde ogen naar de kip. 

De kip beweegt wat van links naar rechts, werkt zich dan langzaam overeind op haar vettige gele pootjes en zet haar vleugeltjes met een ferme beweging stevig op haar van boter druipende dijen. 

‘Jullie horen me wel! Ik ben Cora voor het geval jullie niet op het etiket hebben gekeken.’

Sprakeloos kijken ze alle vier naar de kip zonder kop terwijl op de achtergrond gejuich klinkt van het eerste doelpunt van die avond.  

‘Ik was al bang voor dit gedoe. Het rommelt al de hele dag hier. Dat was tot in de koelkast te horen!’ vervolgt Cora op strenge toon.

Vader is de eerste die bekomt van de schrik en met de gevogelteschaar vliegt hij op Cora af. De koploze kip duikt snel onder de tafel, glibbert er onderdoor en komt aan de andere kant weer boven. Ze fladdert zo wild mogelijk met haar gekortwiekte in kerrie gedrenkte vleugeltjes op en neer, stijgt op en belandt met een uiterste krachtinspanning zoals alleen kerriekippen dat kunnen op de bovenste plank van de boekenkast, een spoor van vet achter zich latend op de complete reeks van de Winkler Prins. Nahijgend van zoveel inspanning vist ze behendig een mobieltje onder haar knapperige velletje vandaan en drukt op de toetsen. 

‘Mayday mayday,’ horen ze Cora van bovenop de kast roepen. ‘Stuur versterking!’

Terwijl Vader met de schaar in zijn hand op een stoel klimt en wild naar Cora staat te zwaaien, vliegt de kamerdeur open en stormt een heel legertje ongebakken kerriekippen naar binnen. In rap tempo stellen ze zich in formatie op, om de stoel heen waar Vader op staat te wiebelen. Op een één-twee-drie-commando van de grootste kip trekken ze de stoel weg van de kast en verdelen zich daarna strategisch over Vader: twee op zijn voeten, twee op zijn handen en de rest verspreidt zich over Vaders gezicht.

‘En nu luister jij naar mij.’ Cora is inmiddels van de kast naar beneden gegleden en staat pontificaal voor vader die zijn best moet doen om zijn evenwicht te bewaren. 

Grote Zus en Kleine Zus gniffelen zachtjes achter hun hand en Moeder staat nog steeds sprakeloos aan de grond genageld. 

‘Wij kerriekippen zijn eeuwen geleden door de Romeinen naar West-Europa gebracht.’ Cora steekt haar borst iets vooruit om haar komaf nog wat meer gewicht te geven. ‘Eenmaal opgepeuzeld gaat de ziel van alléén onze Romeinse soort naar het meest luxe deel van de kippenhemel waar ons niet alleen eeuwige roemwacht, maar ook bescherming van de sterkste hanen én het duurste kippenvoer. Daar is maar één ding voor nodig: dat er hier op aard van ons genoten is!’ 

Het deel van de ongebakken kippenbrigade dat op Vaders hoofd zit, klapt enthousiast met de vleugeltjes tegen zijn gezicht.

‘En, Vader’ – zo vervolgt Cora -, ‘ik acht het onomstotelijk bewezen, dat jij je zojuist schuldig dreigde te maken aan het genotloos verorberen van mijn edele soort. Daarmee heb je mij bijna mijn kans op het mooiste plekje in de hemel ontnomen.’ 

‘Ik doe alles wat je wil om het goed te maken,’ weet Vader trillend tussen het hem omringende rauwe vlees uit te brengen en Moeder schreeuwt met haar herwonnen stem ‘ja, doe in godsnaam alles wat Cora wil!’

De kippenbrigade joelt nu en Grote en Kleine Zus joelen mee. ‘Straf hem, straf hem!’

‘Ik veroordeel je…..,’ Cora heft één vleugeltje omhoog, ‘ík veroordeel je….. tot tien keer de moppenkrans!’

En zo geschiedde. Vader bad tien keer de moppenkrans, iedereen kreeg de slappe lach en Cora werd onder vrolijke omstandigheden verorberd terwijl de ongebakken kippenbrigade zittend op hun gat zag hoe Feyenoord voor het eerst in jaren won van Ajax. Toen al Cora’s botjes afgekloven waren, gingen haar collega’s in een kring om haar restanten heen staan, hieven het traditionele tokkellied aan en begeleidde zo Cora’s ziel naar haar welverdiende plekje in de hemel. En terwijl Vader, Grote Zus en Kleine Zus de kippenbrigade uitzwaaiden, wist Moeder ongezien de laatste kip uit de rij nog snel achterover te drukken waarmee ze een gratis zondagsmaal voor de week erop veilig had gesteld. 

 
  • Hits: 59