Voor schrijvers, door schrijvers

Volksverhalen

Sprookje
Inzendingen: 60

Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen.
De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze rubriek bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.

Het kleine rode parapluutje

Tags: Sprookje
 In een koud en ongezellig bedompt halletje, stond ergens achteraan in
een donker hoekje een heel lief klein rood parapluutje.
Hij stond daar al best wat jaartjes met nog wat oudere grote pluus.
Zij samen vormden naar hem toe een vijandig viertalletje.
Deze oudere generatie wist hem niet te waarderen en gaven hem ook
alleen maar en al te graag op zijn sodujuutje.
 
Hij voelde zich dan ook doodongelukkig en heel vaak zo enorm alleen.
Dat kwam mede ook doordat geen van de beiden bewoners hem ooit eens uitkoos
als ze weer eens gingen op pad daarbuiten, ergens heen.
 
En daarbij kwam dan ook nog eens, dat het kleine rode parapluutje
in de nachten amper ooit kon slapen. Hij was zowat leeg en oververmoeid
had zelfs niet eens de energie meer om te gapen.
 
Een aantal van de oudere generatie snurkten samen zowat de hele nacht
aan één stuk door rond.
Langzaamaan voelde hij zich dan ook verre van blij noch gezond.
Hij werd met de nacht wanhopiger, hoe vaak hij ook hard zuchtte en kreunde
in de hoop hun diepe slaap te verstoren.
Hij was gewoon één grote brok ellende en voelde zich meer dan ooit
zo ontzettend verloren.
 
De angst kneep hem zijn keeltje dicht.
Zijn hartje klopte vaak enorm hard en erg onregelmatig.
De zoveelste nacht, waarin de uren veel te langzaam voorbij kropen.
En dan was weer daar het felle licht van een reeds aangebroken dag.
Geen nacht was voor hem meer daar, geen rustig en vredig mogen ontwaken.
Hij werd met de dag mismoediger.
Verlangde dan ook hevig naar een hele lange goede nacht
van alleen maar mogen slapen. Steeds zwaarder ook zijn gedachten.
Hij kon het gewoon niet uitstaan dat de anderen deden alsof ze hem niet hoorden.
Hem zelfs recht in zijn gezichtje uitlachten.
 
Pittige dagen werden een aanééngeschakelde zoektocht, van maar blijven hopen op
een zo snel mogelijke kans om uit dit te kunnen geraken.
Hij wenste vurig dat aan alles, heel snel een einde mocht gaan komen.
En zijn leven weer zin mocht hebben.
Hij weer goed zou kunnen slapen en zich weer zou mogen verheugen
op het verwelkomen van hoopvolle dromen.
 
'Wat een rotleven ook, ik sta hier maar nutteloos te wezen, mijn bestaan
heeft toch zo ook totaal geen enkele zin, ik kan dit echt niet langer nog aan.' 
En juist op dat moment ging de haldeur op een kiertje open.
 
Er kwam een schattig klein meisjes mensenkind, met een lief stemmetje aangelopen
die blij riep: 'Opa Oma, mag ik dan dat mooie kleine rode parapluutje meenemen
als ik de zon in wil gaan lopen?' 
 
Het kleine rode parapluutje wist niet wat hij hoorde en begon van
dolle blijdschap te juichen en riep: 'Eindelijk eindelijk!'
En samen met het schattige meisjes mensenkind ging hij op weg
naar het heerlijke buiten, de warme zon tegemoet,. 'Oooh hij kon niet op zijn geluk!'
 
En zo kwam het dat dit kleine rode parapluutje een heerlijk nieuw thuis kreeg.
Hij mocht vrij gaan staan in een prachtige voorkamer en hij voelde zichzelf
meteen fijner en ook gelukkiger dan ooit tevoren. Nooit meer een  met opzet
gegeven koude natte veeg van die stomme gemene ouderen van zijn soort.
'Nee,' dacht hij, 'vanaf nu leef ik en mag ik zijn waarvoor ik hier ben geboren.
Zijn dromen wensen en hopen waren nu eindelijk verhoord.
 
En na al die bedompte eenzame jaren kon hij weer goed slapen en
fit ontwaken in de nieuwe morgen. En hij vervulde maar wat graag zijn plicht
ja zelfs met een hele grote brede glimlach op zijn gezicht.
 
Niets of niemand kon hem nu nog vernederen of afkraken.
Dankbaar en blij dat hij juist met zijn bestaan, dit schattige mooie meisje
iedere dag maar weer blij mocht maken.
Hij was dan ook heel gelukkig en tevree, als zij naar hem riep: 'Ga je met mij mee?'
Ja werkelijk overal liepen zij samen vrolijk heen.
Over slingerende paadjes in het bos, schelpenstranden langs de zee.
 
Het kleine rode gelukkige trotse gezonde parapluutje,...
Die voelde zich dan ook nooit meer ziek vermoeid of alleen.
 
En zo zie je maar weer,..
Blijf juist ook in mindere tijden, altijd geloven in hoop en dromen.
Want er kan zomaar dat moment of die dag daar zijn
waarop ook voor jou alles mag gaan uitkomen.
 
 
Dit artikel delen?

Publicatie op .
Hits: 381

geef een waardering voor: "Het kleine rode parapluutje"

Geschreven door Brigitte B . Geplaatst in Volksverhalen.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
11.07.20
Feedback:
Correctie oude waardering
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Emoticons: ;o = wink:d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!