Voor schrijvers, door schrijvers
Sprookje

Volksverhalen

Aantal gepubliceerde inzendingen: 60

Het einde van Alleenheerschappey

Heel lang geleden en hier heel ver vandaan, aan de rand van een groot bos waar nog echte kabouters woonden, stond een groot paleis. In dat paleis woonde de koning van Alleenheerschappey.

Hij vertoefde daar niet alleen hoor, het paleis wemelde van de bediendes, kamermeisjes, butlers en klusjesmannen. En natuurlijk was er een kok, de beste van het hele land!

Heb ik je al verteld dat de koning geen zoon had? De arme man had zo graag een mannelijke troonopvolger gewild, maar de koningin was helaas gestorven in het kraambed, toen ze hun zevende dochter baarde.

Een meisje als troonopvolger zag de beste man niet zo zitten. Hij was nogal ouderwets. Dus hoopte hij maar dat er een geschikte prins zich zou melden. Die zou hij de hand van zijn oudste dochter schenken (of die van één van de andere) en bovendien zijn koninkrijk.

Even terug naar de kok. Er waren maar zes mensen in het hele land die nooit tevreden waren met wat hij tevoorschijn toverde uit zijn potten en pannen. Dat waren de zes oudste prinsessen. Als hij biefstuk maakte, wilden ze een gehaktbal. Maakte hij gehakt, dan vroegen ze om spaghetti. Dat was kenmerkend voor de zes meiden. Niets was goed genoeg voor hen. Ze hadden alles wat hun hartje begeerde, maar waren nooit tevreden.

Toen ze wat ouder werden begonnen de edelmannen en de prinsen zich te melden. De oudste werd meegenomen naar Groenergras door een prins op een prachtig wit paard. De tweede vertrok naar Heerlijkheid. De derde besloot op het laatste moment toch maar niet met de edelman uit Belofteland te trouwen, maar met die uit Allesbeter.

De koning voerde lange gesprekken met deze jonge mannen, maar hij achtte geen van hen geschikt voor het koningschap in Alleenheerschappey. Ook dochter nummer vier, vijf en zes vertrokken. En toen... bleef alleen de jongste over.

De kleine wildebras was dikke maatjes met de kok. Ze voetbalde dagelijks met het zoontje van de tuinman. In het grote paleis kende ze alle hoekjes en gaatjes, want ze vond het heerlijk om er rondjes te rennen en verstoppertje te spelen met de kamermeisjes. Ze stelde haar privélerares honderdduizend vragen. Over het grote bos natuurlijk, waar ze regelmatig te vinden was, maar ook over heksen, dwergen, tovenaars en over het leven in het algemeen.

Ook zij werd groot en de koning hoopte met zijn laatste beetje hoop dat er een geschikte prins om haar hand zou komen vragen.

Er kwamen ook wel eens jongemannen, maar de prinses had er grote lol in om hen om de tuin te leiden. Als ze er één aan zag komen, ging ze in haar spijkerbroek en slobbertrui naar buiten en vroeg hen wie ze zochten. Dan stelde ze de jongeheren vrolijk voor aan alle bediendes, die het spel graag meespeelden, en natuurlijk aan de kok. Ze vroeg iedereen of ze de prinses hadden gezien. Aan het eind bracht ze de jongeman in de keuken, waar hij een goede maaltijd kreeg. Had prins lief zijn buik volgegeten, dan deelde ze hem vrolijk mee dat ze de prinses net had gesproken, maar dat deze hem niet wenste te ontvangen.

De oude koning maakte hier weinig van mee. Hij had steeds vaker angstdromen over de toekomst van zijn land. Hoe moest het verder? Stel je voor dat de eenvoudige burgers met elkaar zouden moeten uitmaken wie het land zou regeren. Dat zou de absolute ondergang zijn van Alleenheerschappey.

Op een mooie zomerdag meldde een eenvoudige boerenjongen zich bij het paleis. De prinses zag hem vanuit haar boomhut in de tuin. Na een tijdje werd ze nieuwsgierig en glipte naar binnen, om te zien dat de butler de jongeman bij haar vader de koning had gebracht. Ze zag haar vader bulderend lachen. Even later zat de knaap met een sip gezicht in de keuken, waar hij een heerlijke maaltijd kreeg van de kok. Maar hoe deze ook zijn best had gedaan, hij raakte het heerlijke eten met geen vinger aan.

De jongedame (in spijkerbroek en slobbertrui) kwam de keuken in. “Hallo!”, zei ze vrijmoedig. “Wie ben je en wat kom je hier doen?” De jongen antwoordde zonder op te kijken dat hij om de hand van de prinses had gevraagd, maar de koning hem had uitgelachen.

Toen keek hij op. Twee prachtige donkerbruine ogen keken hem aan vanuit een perfect gevormd gezicht. Het haar hing in slordige krullen om haar hoofd. Op haar slobbertrui zat een moddervlek en in haar spijkerbroek een gat. Maar hij zag alleen haar ogen en staarde. En zij? Zij staarde terug en voelde honderden vlindertjes in haar buik vliegen.

En nu denken jullie natuurlijk dat de jongen de nieuwe koning werd en dat alles goed kwam! Maar dat moet je maar snel vergeten. De boerenknaap was net zo min geschikt om koning te worden als de prinses geschikt was als koningin.

Ze trouwden en verhuisden samen naar zijn boerderij, waar ze best wel lang en redelijk gelukkig hebben geleefd.

En Alleenheerschappey? Toen de oude koning stierf werden er verkiezingen gehouden. Het volk kwam aan de macht en het land – dat vanaf toen de naam Demokratsya droeg – beleefde zware tijden. Tijdens de grote opstand van '72 is het ingenomen door de koning van Meerisbeter.

Alles wat ons vandaag nog herinnert aan Alleenheerschappey is een oude ruïne. En natuurlijk dit mooie verhaal dat nog altijd verder wordt verteld door de nakomelingen van de jongste prinses.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Janneke De Leeuw van Weenen
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 145
Publicatie op .
Tags: Sprookje

Geef een waardering voor: "Het einde van Alleenheerschappey"

Geschreven door Janneke De Leeuw van Weenen . Geplaatst in Volksverhalen.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
03.09.20
  • Lezenswaardig:
    100%
  • Passend in deze rubriek:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
11.07.20
Feedback:
Correctie oude waardering
  • Lezenswaardig:
    60%
  • Passend in deze rubriek:
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...