Voor schrijvers, door schrijvers

Volksverhalen

Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. Via de orale traditie kregen zij de moraliserende verhalen mee. Tegenwoordig zijn "sprookjes" kinderverhalen met levenslessen. Het verschil tussen een sprookje en een fabel is soms moeilijk te vinden omdat ook in een sprookje dieren menselijke trekjes hebben. Het grote verschil tussen een fabel en een sprookje is de moraal. De fabel wil mensen een spiegel voorhouden, wil iets aan de kaak stellen en daarnaast , in een sprookje overwint altijd het goede, in een fabel is dat niet zo.
De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze rubriek bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.

Aantal gepubliceerde inzendingen: 52
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Het blaadje

| Edith E
Het was november en bar koud. ’s Ochtends was de zon nauwelijks tevoorschijn gekomen. Hij had er geen zin meer in om zijn warmte en licht te delen met de aarde en haar bewoners. In plaats daarvan kwam zijn collega Meneer de Wind om de hoek zeilen en greep als een bezetene om zich heen, rukkend aan alles was hij in zijn vlagen kon krijgen. Die gouden boom straalde hem te veel. De triomfantelijke grijnsjes op die bladeren irriteerden hem een beetje, hij zou ze eens even weg wissen voor eens en altijd. Weg met de vrolijkheid. Met een woest gebaar maaide hij door de massa takken die geschrokken heen en weer deinden. De boom sidderde en niet alleen van de kou. Veel minder zelfverzekerd bibberden de gele blaadjes bij elkaar. Sommigen lieten zich vallen, berustend in hun lot. Anderen klampten zich stevig vast aan hun tak.
“Nog even,” smeekte één
toen werd de wind gemeen
en gooide het arme angstige blaadje een paar keer door de lucht, voordat het op de grond dwarrelde.
“Ach ja, aan alles komt een eind,” zuchtte de ander en liet zich naar beneden suizelen op de deinende wind. O, was dat even heerlijk! Alsof hij zachtjes heen en weer werd gewiegd. Onhoorbaar kwam hij op de grond terecht waar anderen al weken lagen en hun frisse kleuren inmiddels hadden ingewisseld voor een bruingrijs pak. Grauw en moedeloos zagen ze eruit. Gekreukeld, dor, futloos. Sommigen bijna zwart. Bepaald niet een prettig toekomstbeeld.
Beteuterd keek hij omhoog naar de boom waar hij sinds mei aan één van de takken had geleefd als fris groen blad, boordevol jeugdige energie. Toen was het leven mooi en kon hij stil genieten van de roze, paarse en witte bloemen die uit hun knop kropen en zich ontpopten tot ware schoonheden. De zon die heerlijk warm door zijn nerven trok, de regendruppels die voor verkoeling zorgden als het te benauwd werd ‘s zomers. Wat dat betreft was de herfst voor hem een akelig jaargetijde. Onberekenbaar en grillig. Hem eerst verwennend met zonnegoud om hem vervolgens te verrassen met natte kledder en een lastige ruwe wind. In de herfst kon hij zich nauwelijks meer verstoppen achter of onder de andere bladeren.
Toch zou hij er wat voor geven om weer in die boom te wonen, bengelend aan een tak, wachtend op wat komen ging. Het kon nooit erger zijn dan op de grond liggen te verrotten en vergaan tot niets. Er moest toch méér zijn in het leven.
Ho! Wat was dat, wat ging er nu gebeuren. Verbijsterd voelde hoe hij omhoog gezogen worden. Zou zijn wens verhoord worden? Twee lange rozige dingen grepen hem vast, streken hem glad op een blauw bebroekte knie. Verbijsterd keek hij naar het rode wezen op twee benen dat verrukt naar hem staarde.
“Kijk, mama, zo mooi. Al die kleuren. Die plak ik in mijn herba...herbar,” de kinderstem hakkelde. Het was ook zo'n moeilijk woord om uit te spreken.
“Herbarium,” hielp haar moeder.
“Ja. Daar plak ik hem in.”
Wat was het herfstblaadje trots. Hij was mooi! Zij vond hem mooi. Zie je wel, er wás meer in het leven, zei hij even later tegen zichzelf toen hij een poosje later op een schoon wit stuk papier werd gelegd. Bah, wat voelde die witte kleverige rommel koud aan zijn rug. Moest dat nou? Voor hij kon protesteren klapte ze het schrift dicht. Nu zag hij niets meer. Alles was één groot grijs vlak geworden. Nou ja, in ieder geval lag hij op een warme en droge plek. Hij had het erger kunnen treffen. 
Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 240

(De gemiddelde waardering is 4 door 2 stem(-men)

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 

Reacties   

# Het BlaadjeRudy DE RIDDER 01-01-2020 21:05
Mooi verhaal, goed geschreven. Ook de leessnelheid zit mooi in de geschreven tekst verweven. Compliment.
# RE: Het BlaadjeEdith E 01-01-2020 22:34
Dank je wel, Rudy, voor het lezen en je compliment.
Blij verrast, dat je hierop reageerde.

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Tags: Sprookje
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Ab en het nieuwe normaal

Geschreven door Han Maas. Geplaatst in Column.
Hoewel ‘normaal’ een rekbaar begrip is, kan Ab niet van ‘het nieuwe normaal’ spreken, omdat hij niet eens weet wat het uitgerekte, geknapte ‘oude normaal’ is. Ab is niet no...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Een klein muisje gaat op stap

07, apr, 2020 Brigitte B

Paasavond op tijd gered

12, apr, 2020 Brigitte B

De kever en de spin

23, mrt, 2020 Brigitte B
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!