Voor schrijvers, door schrijvers
Sprookje

Volksverhalen

Aantal gepubliceerde inzendingen: 61

Heaven en het gouden amulet

Er was eens een 7 jarig meisje “Heaven” genaamd.                          
Ze hield van de natuur en van het buiten zijn. Ze speelde vaak alleen omdat ze niet veel vriendjes had. Dat deerde haar niet want ze kende veel vogels ! Ze hield echt van deze prachtige dieren. Ooit wou ze ook kunnen vliegen net zoals zij. Eigenlijk bezat ze een speciale gave. Ze kon namelijk met de vogels praten en deze verstonden haar maar dit had ze zelf nog niet ontdekt.
9 jaar geleden was haar moeder gestorven en ze leefde daarom samen met haar vader. Nu ze wat ouder was besefte ze dat ze met alle vogels kon praten. Ze spraken over alles : wie en wat ze allemaal gezien hadden vanuit de lucht, wat ze die dag allemaal gedaan hebben ….
Op de dag dat ze 16 jaar werd kreeg ze van haar vader een gouden amulet. Haar vader vertelde haar dat dit eigenlijk van haar mama geweest was. Op het amulet stond een sneeuwwitte uil met ogen zo geel als een citroen. Voor Heaven was dit het enige aandenken aan haar mama want verder was er niets meer van haar. Haar vader vertelde dat hij na haar dood verhuisde omdat hij te veel verdriet had bij de herinneringen aan haar.
Op een avond lag ze op bed met haar amulet in haar handen en hoorde uit het niets een getik. Ze dacht eerst dat ze het niet goed gehoord had maar opeens was er weer datzelfde geluid. Ze stond op en ging naar het raam waar het geluid vandaan kwam. Ze schrok want voor haar raam zat een witte uil met sneeuwwitte veren en ogen zo geel als een citroen. Ze keek direct naar haar amulet en zag hetzelfde dier van haar amulet in levende lijve.
Na van de eerste schrik bekomen te zijn opende ze haar raam en begon tegen de uil te praten. Hallo zei de uil. “Euh hallo zie Heaven… euh wie ben jij?” De uil antwoorden: “ik ben Herbert de sneeuwuil.” “Ik was een goede vriend van je mama.” “Jij bent precies het evenbeeld van haar.”   “Echt ?” vroeg Heaven.
“Jij vraagt je waarschijnlijk af waarom ik hier ben”, ging de uil verder. “Euh ja … Wel jij hebt toch een amulet gekregen en daarmee heb jij mij geroepen.” “Oh dat wist ik niet, stamelde Heaven.” “Eigenlijk is het goed dat je mij geroepen hebt want er dreigt een groot gevaar!” “Welk gevaar en wat heb ik daar mee te maken?” “Wel jij bent de enige die de valk kan verslaan!” “Ik…?” “Maar dat kan niet!” “Ik heb geen krachten of zo hoor!” “Jouw mama kon ons altijd helpen!” “Jij hebt toch al gemerkt dat je met alle vogels kan praten!” “Je mama heeft ons beloofd dat jij ons kon helpen als zij er niet meer was. Echt, heeft ze dat over mij gezegd?”
“Maar je sprak over een valk verslaan!?” “Wie is die valk?” “Waarom moet hij verslagen worden …” Heaven had zoveel vragen. Herbert probeerde zo goed als mogelijk al haar vragen te beantwoorden.
En zei toen “jij bent dus de uitverkorene en moet dus de valk verslaan.” “Hij wil heel het rijk vernietigen maar met jouw kracht zijn wij er van overtuigd dat jij er in zal slagen.” “Dus morgen vertrekken we dus ga maar gauw slapen.”
Die nacht kon ze moeilijk slapen want ze dacht aan haar mama en hoopte maar dat ze haar niet teleurstelde … maar hoe …
De volgende dag vertrokken ze naar het kasteel van de valk. Het was wel een halve dag stappen. Toen zag ze het zwarte kasteel opduiken. Herbert vertelde haar, voor ze het kasteel naderden, dat ze heel voorzichtig moest zijn! “De valk mocht niet ontsnappen dus blijf heel dicht bij mij”, zei de uil. Zie “maar dat jij niet opeens wegvliegt”, zei Heaven. Herbert keek haar ernstig aan en zei : “ik heb een belofte aan je mama gedaan om jou te helpen de valk te verslaan zoals zij dat altijd heeft gedaan.”
Nu waren ze aan de ingang van het kasteel en konden ongemerkt binnensluipen. Zo kwamen ze dichter bij de zaal waar de valk zijn smede plannen bedacht. Vanbinnen werd het alleen verlicht met een paar kaarsen. Ze zag licht onder de deur en kon door een spleet de valk zien staan. Ze kreeg een krop in haar keel maar Herbert knikte haar bemoedigend toe. Ze nam haar amulet in de hand en dacht aan haar mama. Ze keek terug door de spleet en zag de valk met zijn grote zwarte veren die als een mantel om hem heen vielen. Hij keek naar buiten en naast hem zat er nog een andere valk op een stok. “Wat gaan we doen Heaven?” “Ik denk dat we het best voor de verrassingsaanval gaan!”
Ze duwde de deur open en de valk draaide razendsnel zijn gerimpeld gezicht om en keek Heaven verbaasd aan. Heaven riep : “Valk jij moet stoppen met het verwoesten van ons land!” “Verlaat ons land en kom nooit meer terug!” De valk begon te lachen … “Waarom zou ik naar jou luisteren?” Herbert begon zenuwachtig te worden en fluisterde : “misschien kunnen we beter ervandoor gaan.” Heaven keek boos naar de uil en zei : “jij hebt mij gevraagd om de valk te verslaan zoals mijn mama ooit heeft gedaan en het is mijn plicht om dit dan ook te doen.” De valk kwam dichter naar haar en ze nam haar magisch amulet in haar hand. Toen riep ze “aan alle vogels : verenig jullie !”.
Opeens kwam er uit het niets een roze flamingo in de kamer te staan. De valk grinnikte en zei : “ga je mij hiermee verslaan?” Maar ineens kwamen er honderden vogels binnen gevlogen die de valk begonnen aan te vallen. De valk kon geen kant meer uit en zei: “ik zal stoppen want hier kan ik niet tegen op”. Heaven gaf teken aan de vogels dat ze hem konden wegbrengen. Ze brachten de valk  naar een plek die niemand kende ver weg van alles en sloten hem op. Van zodra de valk weg was kreeg het kasteel terug mooie kleuren! Heaven keek trots naar Herbert. De uil zei: “er is nog iets wat ik jou nog niet gezegd heb. Heaven vroeg: “wat dan ?”“Wel dit kasteel was vroeger van je mama.” “Hier kon ze met de vogels praten en de deuren stonden altijd open.” Er rolde een traan over haar wang en ze voelde de verbondenheid. De uil ging verder en zei: “jouw mama zou niets liever willen dat jij hier kwam wonen en hetzelfde deed als haar!” “Maar hoe moet het dan met mijn vader?” vroeg Heaven. “Wij hebben enkel elkaar.” “Jullie zullen hier samen gelukkig worden”, zei Herbert.
En zo gebeurde het dat Heaven en haar vader samen in het kasteel leefden en alle vogels konden binnen en buitenvliegen en ze leefden nog lang en gelukkig.
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Marie Merckx
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 244
Publicatie op .
Tags: Sprookje
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Heaven en het gouden amulet"

Geschreven door Marie Merckx . Geplaatst in Volksverhalen.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
11.07.20
Feedback:
Correctie oude waardering
  • Lezenswaardig:
    40%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...