Voor schrijvers, door schrijvers

Volksverhalen

Aantal gepubliceerde inzendingen: 61

Feitje en de Minstreel

Er was eens een heel slim vrouwtje; Feitje was ze genaamd. Van kinds af aan was ze al heel goed met getallen, dus het zal niemand verbazen dat Feitje in haar latere leven zo veel mogelijk informatie verzamelde om er vervolgens percentages, trends en er wat voor becijferingen nog meer uit te halen. Haar recentste ontdekking was dat het lokale ziekenhuis een lager sterftepercentage had dan voorheen.

Op een dag kwam er echter een minstreel met een veel grimmiger verhaal. “De kwaliteit van ziekenhuizen en doktersposten gaat achteruit!” riep hij onder andere. Feitje kon haar oren niet geloven en besloot de minstreel aan te spreken.

            “Minstreel,” zei Feitje, “de kwaliteit van ziekenhuizen gaat helemaal niet achteruit. Tien jaar geleden werden mensen gemiddeld nog 75 jaar oud en nu zelfs al 80! Bovendien sterven er minder mensen in het ziekenhuis dan voorheen. De kwaliteit moet dus wel beter zijn.”

            De minstreel zuchtte.

            “Mensen mogen dan wel ouder worden,” antwoordde hij, “maar als je bijvoorbeeld kijkt naar de vrouw van de slager, die geopereerd moest worden aan haar schouder – zij moest wel vier weken wachten voordat ze terecht kon! Dokters krijgen het steeds drukker, dat kan de kwaliteit nooit ten goede komen. Er sterven simpelweg minder mensen in het ziekenhuis omdat ze er nooit terecht kunnen!”

            “Je vertelt wel een mooi verhaal, maar waar zijn je cijfers?” vroeg Feitje, maar die had de minstreel niet.

Een paar weken later had Feitje wederom goed nieuws voor de inwoners van het land: brood en vlees wordt goedkoper. Toen de mensen dat hoorden, snelden ze naar de bakkers en de slagers om even een extraatje in te slaan. De minstreel tekende echter protest aan, maar al snel vroeg Feitje weer: “je vertelt wel een mooi verhaal, maar waar zijn je cijfers?” En die had de minstreel niet.

Later die maand kwam Feitje voor de derde keer met goed nieuws: uit een tevredenheidsonderzoek is gebleken dat 58% van de inwoners tevreden is met hoe het land bestuurd wordt. Dat is de hoogste waardering in twintig jaar.

            “Dat zullen niet de boeren, de bakkers en de dokters zijn,” zei de minstreel toen hij aan kwam lopen.

            “Die 58% gaat over het hele volk,” legde Feitje uit. “Daar zal wel een dokter of een bakker bij zitten.”

            “Het hele volk? Mij heb je niets gevraagd.”

            “We zijn langs allerlei verschillende plekken geweest,” beet Feitje de minstreel toe, “vooral in de kroegen waren mensen heel erg bereid om over het land te praten.”

            “Geeft dat niet een vertekend beeld van de publieke opinie als je juist daar de welwillendste mensen hebt gesproken? Een groot deel van het land komt immers niet in de kroegen.”

            “Ik heb geen reden om dat aan te nemen. Je vertelt dus weer een mooi verhaal, maar waar zijn je cijfers?”

            Ondanks dat de minstreel deze niet had, gaf hij dit keer niet op.

            “Zelfs als je cijfers zouden kloppen,” zei hij, “dan is alsnog 42% ontevreden. Je verafschuwt mij omdat ik een verhaal vertel – een verhaal dat ik niet onderbouw met cijfers. Je doet alsof alleen een cijfer kan uitdrukken wat waar is. Maar cijfers vertellen niet wat goed of fout is; het zijn de mensen die er een waarde aan verbinden.”

            “Ik wilde de cijfers alleen maar meedelen,” stamelde Feitje met een rood hoofd. “Het is helemaal niet de bedoeling om mensen te beïnvloeden. Ik wil ze alleen informeren.”

            “Maar dat gaat niet samen,” antwoordde de minstreel. “Gesproken waarheid staat nooit los op zichzelf, maar kan op haar beurt voor een nieuwe keten van waarheidswording zorgen. Waarheid is ten zeerste retorisch en jij, Feitje, jij bent zelf eigenlijk ook een minstreel.”

            “Een minstreel, zeg je?” riep Feitje verbaasd. “Hoe durf je?”

            “Net als alle anderen vertel jij een verhaal en pretendeert dat jouw verhaal het juiste is. Je vroeg aan mij wat mijn cijfers waren, maar Feitje, wat is jouw verhaal?”

            Maar die had Feitje niet en ze droop af. Maandenlang dacht ze na over wat de minstreel haar gezegd had. Was ze echt niets anders dan een mislukte verhalenverteller? Een schrijver die haar publiek al het werk laat doen? Feitje besloot haar nieuwe rol te accepteren en sloeg in het uitvoeren daarvan door. Ze besloot samen te werken met de andere minstrelen om recht te doen aan wat dan ook de waarheid wezen mocht. Daarmee leefden Feitje, als geradicaliseerde minstreel, en de anderen nog lang en gelukkig.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Erik Vellinga
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 576
Publicatie op .
Tags: Sprookje
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Feitje en de Minstreel"

Geschreven door Erik Vellinga . Geplaatst in Volksverhalen.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...