Voor schrijvers, door schrijvers
50 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Volksverhalen

Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen.

De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze rubriek bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.

Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

291 Hits

Publicatie op:
Fabelhaft
 
De man liep in het woud, maar was er niet. Waar zijn gedachten waren, wist alleen hij, of niet, want hij liep en liep, stond stil, fronste, zuchtte … Zocht hij iets?
De boom Fabelhaft zag het aan en zuchtte vermoeid zijn takken. Hij was zo oud dat de blaadjes dit jaar niet wilden komen. Spijtig dacht hij terug aan zijn vroegere bladerdak. Alles ging voorbij. Wat is het leven? dacht Fabelhaft weemoedig. Je doet je stinkende best, maar uiteindelijk trek je aan het kortste eind. Hij herinnerde zich dat hij, jonger nog, voorbijgangers elkaar zag aanstoten. Hij hoorde hun bewonderende kreten, hun gefluister, alsof ze het moment niet wilden verstoren. Ze bleven staan, keken naar hem, in vervoering. Glanzend had hij zich gevoeld en trots. Ik ben me er eentje, had hij gedacht en hij ging nog wat rechter staan.
Het was stil geworden in het woud. De mensen kwamen niet meer en als ze kwamen, keken ze voortdurend naar iets in hun handen. Fabelhaft had geen idee, het slurpte hun volledige aandacht op. Deze meneer had niets in zijn handen, maar was verzonken in gepeins. Fabelhaft voelde een steek in zijn stam. Hij verlangde naar de tijd dat mensen nog feeën, trollen en kabouters zagen. Geloofden in toverkunsten en pratende bomen. Nog onderdeel waren van het sprookje.
De zon duwde een wolk voort. ‘Opzij, ik wil ruimte!’ Welja, dacht de wolk en dreef kalm verder. Fabelhaft voelde warmte en strekte zich eens behaaglijk uit. Geniet van wat is, Fabelhaft, sprak hij zichzelf vermanend toe en nooit eerder was hij zo mooi.
Ik moet alleen zijn, dacht de man en vluchtte het woud in. Een donderslag had hem verteld dat hij zijn baan zou verliezen. Zijn huis, zijn auto, zijn verre reizen, alles bestond bij de gratie van die baan. Trots was hij geweest mee te doen, iemand te zijn. Krom had hij gelegen voor méér, beter, mooier ... Wat nu? Een kleinere auto. Zijn verre reizen, minder, minder …
Getroffen bleef hij staan. De zon piepte door de takken en bescheen zijn gezicht. Ineens hoorde hij vogels, voelde stilte. Rust daalde over hem neer. Vlak voor hem zag hij het mooiste wat hij ooit gezien had: een oude boom, zijn kale takken reikhalzend naar de hemel alsof hij het leven zoals het is vol overgave omarmde. Het was alsof de boom tot hem sprak. Hij verstond het.
 

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Fabelhaft"

20.11.20
Feedback:
Mooi geschreven, goed verhaal. Het roept zeker emoties op bij mij :)
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Heb je deze al gelezen?

  • Het kleine rode parapluutje (507) Brigitte B 15-06-2020

     In een koud en ongezellig bedompt halletje, stond ergens achteraan in een donker hoekje een heel lief klein rood parapluutje. Hij stond daar al best wat jaartjes met nog wat oudere grote pluus. Zij...

    Lees meer: Het kleine rode...