1 post
  • images/deelname/sprookjeklein.jpg
    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze schrijfactiviteit bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.
    Maximaal 1000 woorden.
    34 gepubliceerde inzendingen
  • Sprookjes
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 28-07-2021

Hits: 223

'Ik ontvang graag feedback'

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

De vervallen hoeve

Aangepast: 28-07-2021
Stapvoets sjokte Irma haar laatste linie.
In vroegere tijden beteugelde het trekpaard het boeren landleven.
Nu diende er slechts nog een enkele. En Irma was er daar één van.
Een tractor, om het land te bewerken, was een te grote investering voor deze boer.
Zoetjesaan ruilde de dag de zon in voor de maan.
De boer en Irma keerden huiswaarts.
 
Niet veel later zaten Harm en zijn boerin stilzwijgend aan de keukentafel,
boven een dampend bord boerenkoolstamp met worst.
Veel te makken hadden ze niet;
een vervallen hoeve met een krakkemikkige hooischuur, ergens in het Brabants landschap.
Er scharrelde wat vee op het erf;
een varken en twee geiten,
een Belgisch trekpaard en een kleine Shetlander,
een paar kippen en een haan.
 
In een dorp verderop woonde de lokale burgemeester;
een corpulente man met een arrogante blik.
Hij had andere plannen met het stukje groen,
waar de boer en zijn boerin hun gerieflijk bestaan leidden.
Op de plaats van de oude hoeve zou een gigantisch pretpark horen te staan.
Een pretpark, zo spectaculair, dat het duizenden bezoekers per jaar ging trekken.
'Goed voor de omzet', was zijn motief.
Hij was al wekenlang snode plannen aan het bedenken, hoe hij de boer en boerin
van hun erf jagen kon. En gisteren was de dag dat hij zijn onbeschaamde plan,
middels een nette brief, bij Harm en zijn boerin liet bezorgen.
 
‘Tók, hebben jullie het gehoord?’ kakelen de kippen.
‘Óink’, antwoordde het varken, ‘het is een schande.’
‘Mèhehè, een onmogelijke opgave,’ mekkerden de geiten.
‘Hoe moet de boer die klus nu klaren?’
‘Kan er iemand een pootje toesteken?’
Het was een drukte vanjewelste in de oude hooischuur.
De bezorgde dieren kukelden en kakelden luidruchtig door elkaar heen.

‘Nou, misschien wel,’ hoorden ze opeens vanuit een duister hoekje.
Er viel een stilte.
Alle blikken waren op de donkere hoek gericht.
Uit het niets sprong er opeens iets voor hun neus.
Het was vrijwel niet waar te nemen.
Als je niet wist dat er wat stond, had je het niet eens gezien.
Niet om de grootte, het was toch wel zo groot als een menselijke peuter.
Maar het leek uit één geheel te bestaan;
haar, huid en kleding hadden dezelfde aardetinten.
Dit maakte het praktisch onzichtbaar.
Afgezien daarvan kon het zich bliksemsnel verplaatsen.
Nog geen drie seconden later stond het op de rug van een geit.
‘Hallo, hier ben ik!’ riep het plagend.

Even later stond het weer op de plaats waar het stond en liet het zich nu beter bekijken.
Het bijzonder schepsel had ogen als zwarte kraaltjes en een grote haakneus.
Zijn oren hingen langs zijn hoofd en eindigen in een punt.
‘Hihihi, wat ben jij voor een dier?’ lachte de kleine Shetlander.
Het stak zijn borst fier vooruit en antwoordde:
‘Ik ben een Kobold. Een uniek soort uit het gnomenras,’ voegde het nog toe.
‘En waarover maken jullie zo'n drukte?’ wilde het weten.
‘Tók, de boer heeft slecht nieuws van de burgemeester gekregen,’ kakelde een van de kippen terug.
En weer kukelden en kakelden de dieren ongeordend door elkaar heen.
‘Stilte!’ kwam de kleine Kobold tussenbeide.
‘Jij daar, Belgisch trekpaard, vertel jij eens wat er gaande is,’ wees hij naar Irma.
En Irma vertelde het volledige dilemma, wat ieder rondom de hoeve zo ontzettend dwars zat.
De Kobold luisterde met al zijn aandacht.
Toen sprak het luid en duidelijk:
 
‘De gemiddelde boeren buitenman
zwoegt en ploegt, da’s wat hij kan.
Van ‘s morgens in de morgenstond
tot ’s avonds laat de klok weer rond.
Doch af en toe heeft hij het zwaar
en komt de job niet altijd klaar.
Dan komen er ’s nachts,
geheel onverwachts,
wij gnomen als mieren
door gaten en kieren.
Wij zwoegen en ploegen,
krioelen en woelen.
En ’s morgens reeds
voor het gekraai van de haan,
vindt ieder het werk
door de gnomen gedaan.’
 
Zoef!
Het was net zo rap verdwenen als dat het gekomen was.
 
Boer Harm hing hoofdschuddend boven de brief van de burgemeester.
‘Hoe kunnen we in drie dagen tijd de hoeve in vernieuwde staat terugbrengen?
Dat is toch een onmogelijke opgave. Als we de klus niet op tijd klaren,
worden we van ons erf gejaagd!’ De arme boer wist zich geen raad.
’Laten we er maar eens een nachtje over slapen,’ opperde de boerin,
‘morgenochtend beginnen we aan de klus.’
En ze gingen met de kippen op stok.
 
‘Kukelekú!’ De haan kraaide veel te vroeg die ochtend.
Alsof hij wist dat er een groot karwei geklaard moest worden.
Dat het een onmogelijke klus in zo'n korte tijd was, wist de burgemeester uiteraard ook.
De boer en boerin lieten het er echter niet bij zitten.
Met goede moed zetten zij de schouders eronder;
twee ochtenden stonden zij voor dag en dauw op, om tot 's avonds laat te zwoegen en sjouwen.
Pas wanneer de maan hoog aan de hemel stond, legden zij het werk neer.

‘We redden het niet, vrouw,’ zuchtte de boer toen ze uitgeput in bed lagen.
‘Morgenavond moet de klus geklaard zijn, laten we op een wonder hopen,’ zei de boerin.
Vermoeid vielen zij in een rusteloze slaap.
 
De volgende ochtend werd het echtpaar laat wakker, want de haan kraaide pas rond het middaguur.
’We hebben ons verslapen, vrouw!’ riep de boer, terwijl hij uit bed sprong.
Maar de haan had niet voor niets zijn snavel gehouden.
De boer en zijn vrouw hadden immers meer dan hun best gedaan.
De zware klus was die nacht geklaard.
De hoeve was in ere hersteld.

De deuren en kozijnen hadden een grondige verfbeurt gekregen.
Het gouden strooien dak schitterde in de zon.
Zelfs het gras was gemaaid en de bloemperken geharkt.
'Warempel, een wonder!' riep de boer in de deuropening,
terwijl hij zich verbijsterd achter zijn oor krabde.
 
In de vernieuwde hooischuur was er wederom commotie.
Maar deze keer werd er niet gemopperd of geklaagd,
maar juist gelachen en gejoeld op de wonderlijke goede afloop.
Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

12.09.21
Feedback:
Erg leuk dit verhaal!
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
28.08.21
Feedback:
Erg leuk verhaal Heidi! Complimenten.
  • Waardering
    100%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig
25.08.21
Feedback:
Mooi geschreven!
  • Waardering
    100%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
55 woordenverhaal
Neptunus
284
Lezen?
Sprookjes
Kyrië
263
Lezen?
Gejaagd
261
Lezen?