Voor schrijvers, door schrijvers
Sprookje

Volksverhalen

Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. Via de orale traditie kregen zij de moraliserende verhalen mee. Tegenwoordig zijn "sprookjes" kinderverhalen met levenslessen. Het verschil tussen een sprookje en een fabel is soms moeilijk te vinden omdat ook in een sprookje dieren menselijke trekjes hebben. Het grote verschil tussen een fabel en een sprookje is de moraal. De fabel wil mensen een spiegel voorhouden, wil iets aan de kaak stellen en daarnaast , in een sprookje overwint altijd het goede, in een fabel is dat niet zo.
De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze rubriek bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.

Aantal gepubliceerde inzendingen: 61

De puntmutsjes

De kabouters, een bezig volkje,
Ze dwaalden door de tuinen.
Ze hielpen weleens mensen, en op een dag,
zagen ze een tuintje met allemaal plastic soortgenootjes,
en waren blij verrast. Wie zou hier toch wonen?
Ze liepen wat rond, en bij het ochtendgloren, kwam er een
oud dametje naar buiten, en ze ging zitten in haar schommelstoel
om te genieten van het begin van een mooie zomerdag.
Ze keek naar haar tuintje en zag daar echte kaboutertjes nieuwsgierig
rondlopen, en ze zagen haar en ze stelde zich aan haar voor, ze had
altijd diep in haar binnenste geweten dat ze bestonden.
En ze hielpen haar, ruimden haar tuin op, elke dag weer, en het oude
dametje genoot, en ze babbelde met hen. Maar op een dag waren ze
verdwenen, alleen een puntmutsje lag nog in de tuin. Die bewaarde ze.
Ze vertelde dit verhaal aan niemand, dit was haar geheim, levende kaboutertjes
die haar geholpen hadden waar ze maar konden. Ze keek naar buiten, naar de
plasticen kabouters die haar ook blij maakten. Maar toch, in stilte hoopte ze ze
ooit weer te mogen ontmoeten, op een mooie zomerdag, dan zal ze ze blij begroeten,
haar lieve kleine helpertjes. Het was wel een beetje haar droom die uit was gekomen.
Foto's had ze niet, het was immers geheim, maar wel haar herinneringen, aan die kleine
helpende handjes, deze bijzondere ervaring nam niemand haar af, en ze zong een liedje
over onverwachte liefde zomaar uit het niets. Ze bedoelde haar kleine vriendjes die kwamen
en weer verdwenen waren alsof ze er nooit waren geweest, maar eens kwamen ze weer dat
voelde ze gewoon, want ze hielden van haar en zij van hun. Zij was gewoon zo'n oud vrouwtje
met een goed hart die je alles gunt, Dat voelden die kaboutertjes ook, en die hielpen ze, mensen
met genoeg liefde in hun hart, ze waren nu weg, zoekend naar anderen om te helpen die dat verdienden.
Kabouters zijn grote vrienden.
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Esther Goesinne
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 69
Publicatie op .
Tags: Sprookje

Geef een waardering voor: "De puntmutsjes"

Geschreven door Esther Goesinne . Geplaatst in Volksverhalen.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...