Voor schrijvers, door schrijvers
Sprookje

Volksverhalen

Aantal gepubliceerde inzendingen: 60

De kippenren

Op het strak gemaaide grasveld achter de woonboerderij van de familie de Vries stond een nogal knullig gebouwde ren waarin de drie kippen Truus, Toos en Thea woonden.

Buiten wonen om hobbyboer te kunnen zijn, was een lang gekoesterde wens van Jaap de Vries. Truus, Toos en Thea, echte buitendames, wisten alle drie dat een stadsmens niet simpelweg boer wordt door naar een dorp te verhuizen. Truus en Toos minachtten Jaap met zijn twee linkerhanden en zijn aversie tegen mestlucht, maar Thea waardeerde de manier waarop Jaap de moed erin hield. Zij zag hoe hij zijn best deed voor zijn dochter Benthe, die met haar stadse inslag geen aansluiting vond bij de dorpskinderen. Speciaal voor haar had hij Truus, Toos en Thea aangeschaft.

Truus schaamde zich ondertussen echter een slag in de rondte. Er was geen veer op haar lijf die erover dacht om haar kippenvriendinnen uit te nodigen. Ze hoorde het kakelende lachen al, wanneer ze het bespottelijke gebouwtje zouden zien waarin ze moest wonen. Om zich wat beter te voelen, had ze besloten dat zij de hoogste kip in de rangorde van drie moest worden. Het was een behoorlijke strijd geweest om Toos eronder te krijgen, maar Thea was, om in kippentermen te blijven, een eitje gebleken. Truus was er trots op dat ze maar hoefde te dreigen met pikken om die twee mutsen daar te krijgen waar ze hen hebben wilde.

Toos had er stevig de pest in dat ze zich op haar kop had laten zitten door Truus. Ook bij haar was er nergens een veer te bespeuren die overwoog haar zussen te vragen om eens te komen kijken waar ze nu woonde. Ze vond haar onderkomen niet om aan te zien, maar dat was nog tot daar aan toe. Nee, Toos wist dat haar zussen diep teleurgesteld zouden zijn. Zelf waren ze stuk voor stuk hoogste in hun pikorde geworden. Voor minder deden ze het niet. Toos moest Truus boven zich dulden en daarom nam ze als genoegdoening de enige kip onder haar, Thea, ongenadig te grazen.

Thea had het lastig in de ren. Als Truus en Toos het haar eindelijk toestonden in de buurt van de voederbak te komen, moest ze maar afwachten of er nog wat te eten over was. Het was ook al enkele keren voorgekomen dat ze bruut van haar slaapstok gestoten was. Het was gewoon kift. Truus en Toos hadden slaapplekken te over, maar ze wilden per definitie de plek waar zij net in slaap was gevallen.

Thea werd steeds magerder en kwam almaar minder aan slapen toe, maar ze putte haar kracht uit haar positieve instelling. Ze hield vast aan de levenselixer bij uitstek: hoop. Als ze vanuit haar hoekje naar Truus en Toos keek, voelde ze zelfs een diep medelijden. Nooit wilde zij worden zoals zij. Thea weigerde zich ergens voor te schamen en een ander kleineren om er zelf beter van te worden, was haar eer te na.

Op een doodgewone maandag in mei voelde Thea opeens hoe twee meisjeshanden haar oppakten. ‘Lief kipje,’ zei Benthe, ‘je mag lekker met mij mee.’ Jaap stond ernaast met een tamelijk belachelijke buitenleven bodywarmer om zijn lijf. ‘Voorzichtig,’ zei hij tegen Benthe, ‘ze is erg kwetsbaar.’ Thea werd door Benthe het gazon overgedragen tot bij een prachtige kippenvilla waar Jaap de deur al openhield. ‘Dit is jouw huis,’ zei Benthe tegen Thea. ‘Die andere kippen zijn echt niet aardig voor je.’

Omdat Jaap had ingezien dat zijn talenten niet in het klussen gezocht moesten worden, had hij dit keer een kippenren gekocht. In het luxe uitgevoerde onderkomen trof Thea een goed gevulde bak met zaden en drie slaapstokken om uit te kiezen. Iedere keer wanneer ze wilde eten of slapen keek ze eerst achterom, maar na een paar dagen was ze er zeker van dat ze van Truus en Toos niets meer te duchten had.

Eenzaam was Thea absoluut niet. Ze werd een dikke vriendin van Sjaak, de cavia van Benthe. Hij mocht vaak op het gras wandelen en kwam dan altijd even bij Thea aan. Samen probeerden ze goede buren te zijn van Truus en Toos, maar dat was niet makkelijk. Truus en Toos zaten muurvast in hun jaloezie, schaamte en nijd, waardoor er geen ruimte was voor een pootreiking. Sjaak en Thea kregen de grofste beledigingen naar hun kopjes, maar ze bleven vriendelijk zwaaien naar Truus en Toos. Ze hielden dit vol tot er een heugelijke dag aanbrak. Truus en Toos zwaaiden terug. Aarzelend, maar ze zwaaiden.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Marieke Vos
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 267
Publicatie op .
Tags: Sprookje
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "De kippenren"

Geschreven door Marieke Vos . Geplaatst in Volksverhalen.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
11.07.20
Feedback:
Correctie oude waardering
  • Lezenswaardig:
    60%
  • Passend in deze rubriek:
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...