Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De rode koffer

“Vind de rode koffer” Dat waren haar laatste woorden.

Het hele huis had hij inmiddels overhoop gehaald. Maar een koffer, laat staan een rode, had hij niet gevonden. Hij sjouwt nog een keer de trap op en laat zich vallen op het bed van zijn moeder. De slaapkamer lijkt toch echt de meest voor de hand liggende plek. Maar ja, die heeft hij al binnenste buiten gekeerd. Net als de keuken, de schuur en de woonkamer. Vermoeid staat hij op en kijkt nogmaals onder haar bed. Duwt met een armbeweging nog een keer de jurken naar de zijkant. Niets. Tegen beter weten in trekt hij nu alle kleren uit de kast en gooit ze op het bed. Haalt de schoenendozen van de bovenste plank en ruimt de rest van de kast leeg. Niets, helemaal niets. Beduusd staart hij naar de lege planken. Als die koffer zo belangrijk is, waarom is hij dan onvindbaar? Boos geeft hij een trap tegen de kast. Dan valt zijn oog ineens op een gat in de achterwand. Het is kleiner dan het gat voor de snoeren in zijn televisiekastje. Waarom zit het daar? Hij laat zijn hand over de achterwand gaan en duwt zacht. Er zit wat speling op. Dit is niet de originele achterwand. Voorzichtig steekt hij zijn vinger in het gat en trekt. De plank komtvrij makkelijk los en daar staat het ding, een klein rood leren koffertje. Een gelukzalig gevoel overspoelt hem. Hij heeft hem gevonden! Maar als hij de koffer uit de kast haalt, slaat zijn stemming al snel om. Een naar gevoel trekt door zijn buik.

Thuis legt hij de koffer op de salontafel. Hij durft hem niet open te maken. Na het openen, kan hij nooit meer terug. Nooit meer terug naar de tijd van voor de koffer. Wat zou erin zitten? En, belangrijker nog, wat is het dan dat hem tegenhoudt?

Wat zou zijn vader geadviseerd hebben? Meteen openmaken? Zeker weten, hij zou geen moment getwijfeld hebben. Hij dacht altijd overal zo luchtig over en zag alleen maar avontuur. Totaal anders dan hij zelf is. Maarten zucht nog eens en zet de koffer in de kast onder de trap. Hij is er nog niet klaar voor.

De koffer is uit zicht, maar het lijkt alsof het rode leer door de muren heen dringt. Hij slaapt slecht. Ook in zijn dromen spookt de koffer rond. Op zijn werk kan hij zich niet meer concentreren. Dit is geen doen meer. Hij beseft dat hij nu al niet meer terug kan naar de tijd van voor de koffer. Het ding beheerst zijn leven, ook al is hij nog niet open. En waarschijnlijk is de angst die hij voelt volledig ongegrond. Moet hij straks lachen dat hij een hele week zo op is geweest van de zenuwen. Morgenochtend, zaterdag, zal hij hem open maken.

Behoedzaam legt hij de koffer op de eettafel. Hij wrijft met zijn hand over het leer en zucht nog eens diep. De gouden clips klikken open. Als eerste ziet hij een foto. Zijn vader, zijn moeder en hij. Samen in de tuin. Op de achterkant staat een jaartal, zomer 1968. Hij heeft een net pak aan. Het was de dag van zijn communie. Verder vindt hij babyschoentjes, zijn eerste schoentjes? Een zilveren rammelaar. En een doosje. In het doosje zit een envelop waar met krulletters ‘Voor Maarten’ op staat.  Hij herkent het handschrift van zijn moeder. Hij draait de envelop om en om en legt hem dan op de tafel. Hij licht het deksel van het doosje nog eens op. Er zit ook nog een foto in. Hij ziet twee jongens die sprekend op elkaar lijken. Hij legt de familiefoto en deze foto naast elkaar. Hij lijkt wel wat op de jongens. Maar hij is het niet. De foto is veel ouder.

Dan besluit hij de envelop te openen. Met trillende vingers haalt hij de brievenopener langs de bovenrand. Hij hapert even, maar glijdt dan soepel door het stevige roomwitte papier. Hij ziet hetzelfde krullende handschrift. Netjes met vulpen geschreven.

Lieve Maarten,

In deze koffer zit een geheim dat ik al jouw hele leven met me meedraag. Ik heb het je nooit durven vertellen. Maar je hebt recht op de waarheid…

Je vader had een broer, oom Peter die in Australië woonde. Je vader sprak nooit over hem, omdat ze ooit ruzie hadden gehad en allebei te koppig waren het bij te leggen. Op de foto in het doosje zie je ze als jonge jongens, de beste maatjes. Ze leken als twee druppels water op elkaar, iedereen dacht dat ze tweeling waren. In 1962 was je oom een paar weken in Nederland. Voor hij terugging naar Australië kwam hij op vrijdag bij ons langs om het bij te leggen met je vader. Maar die was precies dat weekend zeilen met vrienden. Het was de eerste keer dat ik je oom ontmoette. En het was vreemd, maar er was een enorme klik tussen ons, alsof we zielsverwanten waren. Hij is de rest van het weekend gebleven. We kletsten iedere avond tot diep in de nacht. Ik was niet verliefd op hem, dat moet je niet denken, maar het voelde zo vertrouwd. En misschien had ik beter moeten weten, maar ik zag er geen kwaad in. Er gebeurde verder ook niets. Tot die laatste avond… Ik had wat te veel gedronken en liet me door het moment  meeslepen. Twee weken later merkte ik dat ik zwanger was. Ik had natuurlijk nog naar de huisarts gekund, maar in mijn hart, wist ik dat ik dat niet wilde. Je vader en ik probeerden al een tijdje kinderen te krijgen, steeds zonder succes. En toen kreeg ik jou ineens cadeau. Het mooiste cadeau van de wereld! Ik besloot de waarheid niet aan je vader te vertellen. Hij zou me verlaten hebben, terwijl ik zielsveel van hem hield en hem het geluk van een kind gunde. Ik heb eigenlijk nooit getwijfeld, je was zo gewenst. Je oom Peter is een maand na zijn terugkomst in Australië verongelukt. Ik heb daar intens veel verdriet om gehad, maar het maakte het makkelijker mijn geheim te bewaren. En als ik je vader zag stralen met jou op schoot, wist ik dat het de juiste keus was. Ik had niet zonder jou en zonder je vader gekund. Jullie waren het enige dat telde in mijn leven. Toen je vader overleed, heb ik nog getwijfeld of ik alles zou opbiechten. Maar ik had al zo lang gezwegen. Ik wist niet hoe je zou reageren, misschien zou je zo boos zijn geworden dat je me niet meer zou willen zien. Dat had ik niet aangekund. Ik had alleen jou nog en ik was bang je kwijt te raken.

Mijn lieve zoon, het spijt me ontzettend dat ik je de waarheid nooit heb kunnen vertellen. Ik kan dat niet meer goedmaken. Maar weet dat er met alle liefde van de wereld van je gehouden is en dat mijn beslissing er een is geweest uit liefde.

Voor altijd in mijn hart,

Je moeder

Maarten liet zijn handen op zijn schoot zakken, de brief gleed uit zijn vingers naar de vloer. Verdoofd staarde hij voor zich uit. Dit was het dus. Zijn leven, één grote leugen. Alles wat altijd vanzelfsprekend was geweest zou dat nooit meer zomaar zijn. Hij had zijn moeder verloren, maar met de komst van de koffer, was ook zijn vader als een illusie in rook opgegaan.

Dit artikel delen?
  • Hits: 39