Verhalenwedstrijd

Verhalenwedstrijd ´Onder de boom´

Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema

Onder de boom’.

Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier iets (of juist niets?) onder de boom is. Hoe? Dat is aan jou! Staat er een gouden stoel? Een kabouterhuisje? Zit er iemand? Heeft er iets gelegen? Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

De jury bestaat uit:

  1. Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
  2. Irene van Wesel (Tekst & Inzicht)

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2019 (24.00 uur).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
  • De maximale lengte is 1250 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Het thema ‘Onder de boom’ moet in het verhaal worden gebruikt.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

Wat kun je winnen?

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Deelnemers aan de wedstrijd kunnen de bundel met 10% korting aanschaffen via de webwinkel van Schrijverspunt.

Meedoen van:
15 mei t/m 31 juli
2019

Wij

Kort na het ochtendgloren betraden mijn vrouw en ik het park, dat op dit vroege tijdstip aangenaam stil was. Slechts het zachte geruis van bladeren was hoorbaar, sporadisch aangevuld met het gekwinkeleer van merels en koolmeesjes. Nadat wij plaats hadden genomen op ons vaste bankje, opende ik mijn krant en liet de serene ambiance op mij inwerken.
Nog geen minuut later werd de rust ruw verstoord door het geronk van een kettingzaag. Eerst probeerde ik het geluid te negeren en stug verder te lezen, maar toen het lawaai bleef aanhouden kon ik het niet laten van mijn krant op te kijken om de herrieschopper een geïrriteerde blik toe te werpen.
Wat ik toen aanschouwde deed mijn hart breken. Ik legde mijn krant terzijde en zo snel mijn oude benen mij dragen konden, haastte ik mij naar de boom die op het punt stond geveld te worden. Wild zwaaiend met mijn armen probeerde ik de aandacht te trekken van de hovenier, die de tanden van zijn zaag inmiddels diep in de stam van de linde had gezet. Toen hij mij aan zag komen lopen, schakelde hij het werktuig uit en verwijderde zijn oorbeschermers alvorens zich tot mij te wenden.
‘Waarom doe je dat?’ vroeg ik onthutst. ‘Er is niks mis met die boom!’
De man glimlachte begripvol.
‘Zo op het eerste gezicht lijkt ie inderdaad kerngezond,’ zei hij nuchter, ‘maar schijn bedriegt. Deze linde is van binnen grotendeels weggerot en kan helaas niet meer gered worden, meneer.’
Verslagen schudde ik mijn hoofd.
‘Mag ik even afscheid nemen?’ vroeg ik, voordat de hovenier de kans kreeg zijn werk te hervatten.
‘Eh... natuurlijk,’ antwoordde hij ietwat verbaasd, waarna hij zijn gereedschap neerlegde en een eindje verderop een sigaret opstak.
Ik werd overmand door een intens gevoel van melancholie. Een stortvloed aan herinneringen raasde door mijn hoofd; dierbare herinneringen, die onlosmakelijk verbonden waren met deze boom.

Onder het imposante bladerdak van de linde had ik het meisje, dat later mijn vrouw zou worden, voor het eerst gekust. Het gebeurde toen ik haar na ons tweede afspraakje braaf thuis wilde brengen en er onderweg ineens een bui losbarstte, waarop wij snel beschutting zochten onder deze boom. Terwijl de regen een troebel gordijn rondom ons vormde en de temperatuur in ijltempo begon te dalen, poogden wij de kou te verdrijven door dicht tegen elkaar aan te gaan staan, en van het één kwam het ander. Het weer was inmiddels opgeklaard toen onze lippen eindelijk van elkaar gescheiden werden, wat de magie van het moment alleen maar versterkte.
Nadat ik haar thuis had afgezet had ik, hopeloos verliefde tiener die ik was, op de terugweg onze initialen in de schors gekerfd met – hoe kon het ook anders – een hartje eromheen. Toen ik de volgende dag vol trots deze liefdesuiting aan haar liet zien, zei ze beteuterd dat ze het erg jammer vond dat ik de mooie boom zomaar had beschadigd. Uiteraard was dat niet bepaald de reactie waar ik op gehoopt had. Ik kreeg er een kleur van en wilde al bijna mijn verontschuldigingen aanbieden voor dit staaltje ecologisch vandalisme, maar toen verscheen daar dan toch een olijke twinkeling in haar ogen en konden wij samen om dit voorval lachen.
Hierna bleef de linde een sleutelrol spelen in ons leven. Zo ging ik, met deze boom als getuige, voor mijn geliefde op mijn knieën toen ik besefte dat dit de vrouw was waar ik oud en grijs mee wilde worden. Gelukkig was haar reactie op mijn aanzoek een stuk enthousiaster dan op mijn inkerving, want exact een jaar na ons romantische avontuur in de stromende regen vond onze huwelijksceremonie plaats onder deze linde.
Sindsdien keerden wij hier steevast op ons jaarlijks jubileum terug om te reflecteren op de mooie momenten in ons leven. Dit hebben wij decennialang volgehouden, totdat mijn vrouw een aantal jaren geleden tekenen van dementie begon te vertonen.
Eerst was het allemaal vrij onschuldig; soms vergat ze waar ze haar bril had gelegd of kon ze even niet op iemands naam komen, maar de symptomen werden geleidelijk ernstiger. Ze verloor alle besef van tijd, had steeds meer moeite met het herkennen van haar dierbaren en stelde constant vragen waar ze luttele minuten geleden al antwoord op had gekregen. Ook was ze niet meer in staat om zelfstandig naar buiten te gaan omdat ze telkens gedesoriënteerd en in de war was, met als gevolg dat ze steeds meer in een sociaal isolement raakte.
Uit schaamte voor haar gebrekkige geheugen verbrak ze het geringe contact dat ze nog met de buitenwereld had, waardoor ik uiteindelijk de enige persoon was met wie ze nog durfde te converseren. Dat verliep echter ook steeds stroever, omdat een gesprek voeren voor haar voelde als het maken van een legpuzzel waarvan de meeste stukjes ontbraken. Het was een frustrerende, vergeefse zoektocht naar woorden die altijd buiten haar bereik waren. Haar vocabulaire kromp gestaag, totdat ze na verloop van tijd volledig stopte met praten. De angst, het verdriet en de gêne die ze in de beginstadia van haar ziekte voelde, maakten plaats voor complete apathie. Wat nu van haar resteerde was slechts een schim van de persoon die zij ooit was.

Ik liep terug naar het bankje, nam mijn vrouw bij de hand en begeleidde haar naar de boom. Voor de allerlaatste keer stonden wij nu samen onder de oude linde. Het hart dat ik in de schors had gekerfd was deels doorgezaagd. Mijn initialen waren onaangeroerd, maar die van mijn vrouw waren dermate beschadigd, dat van de letters alleen nog vage contouren zichtbaar waren.
De glazige mist die normaliter over haar prachtige ogen hing leek even opgetrokken te zijn, waardoor ik iets bij haar kon bespeuren wat ik lang niet gezien had: een blijk van herkenning. Ze probeerde wat te zeggen, maar het vergde een enorme inspanning. Een sombere uitdrukking vormde zich op haar gezicht, terwijl ze met een trillende vinger naar onze initialen wees en al haar kracht verzamelde om met haar lippen het woord te vormen dat ze wilde uitspreken.
‘Wij,’ zei ze uiteindelijk. Haar stem klonk broos maar resoluut.
Ik knikte, waarop ze mij een meevoelende blik schonk en op tedere wijze de tranen van mijn gezicht veegde.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 111

Login of registreer om een reactie te plaatsen