Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is (nog) mogelijk:
Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
seconden

Vurig verleden

 

Hoe lang had ze geslapen? Ze keek op de klok. 20.00. Net een half uurtje, maar het voelde als uren. Ze was van iets wakker geworden. Daar was het geklop weer, deze keer klonk het ongeduldiger. Nog wat slaperig liep ze naar de voordeur. Verbaasd dat er niemand stond, wilde ze de deur alweer bijna dichtgooien. Maar toen zag ze het, op het stoepje. Een rode koffer. Nog een keer keek ze om zich heen, maar er was niemand te zien. Vreemd. Met de koffer in haar hand liep ze terug naar binnen. Wat zou erin zitten? Kon ze hem wel openen? Was dat veilig? Haar nieuwsgierigheid won het van haar angst. De koffer ging gemakkelijk open. Een foto. Ze herkende zichzelf. Zo te zien was deze een half uur eerder gemaakt, toen ze nog lag te slapen. Iemand was in haar huis geweest! Behalve de foto lagen er ook een mes en aansteker in. En een brief. Ze begon te lezen.

‘Dag schone slaapster, wat zie je er lief uit als je slaapt.
Overal waar jij gaat, ben ik, altijd.
Laten we een spel spelen, jij en ik.
Je krijgt een uur de tijd om mij te vinden.
Als je mij vindt, win jij. En laat ik je gaan.
Maar als ik jou eerder vind…
Dan ga je eraan!’

XXX

Ze liet de brief vallen en rende naar de deur. Shit, op slot! Ze rende naar de achterdeur, maar ook die ging niet open. Ze zat opgesloten! Waar had ze haar mobiel gelaten? Ze zocht overal, maar hij was nergens te vinden. Shit! En nu? Ze liep naar de vitrine, waar alle souvenirs waren uitgestald. Souvenirs waar ze zo zuinig en trots op was. Maar er zat niets anders op. Ze pakte de boedha. Met pijn in haar hart smeet ze deze zo hard mogelijk tegen het raam. Glasgerinkel. Maar toen ze het raam uit wilde glippen, hield iets haar tegen. Met alle kracht die ze had, duwde ze ertegenaan. Hout! Ze gooide de volgende ruit in. Maar iemand had alle ramen betimmerd met planken. Rustig blijven nu…langzaam ademde ze uit. Ze liep terug naar de koffer en pakte het mes. Hoorde ze daar iets? Het leek van boven te komen. Er kraakte iets op de trap. Verbeelde ze het zich? Ze luisterde goed, maar hoorde niets meer. Opeens hoorde ze haar mobiel. Het kwam uit de keuken. Daar lag hij, in de wasbak. Anoniem. Zonder iets te zeggen nam ze op. Ze hoorde iemand zuchten.
‘Het spel is begonnen. Ik hoop dat je mij kunt vinden. Want anders…En waag het niet de politie te bellen, want ik zal je eerder vinden dan zij.’ De verbinding werd verbroken. Ze herkende de stem niet. Hij had gefluisterd. Ze moest hem vinden, binnen een uur. Langzaam liep ze de trap op, het mes stevig in haar hand geklemd. Nu pas voelde ze de pijn en zag ze dat ze gewond was geraakt door het glas. Maar ze mocht geen tijd verliezen. Ze was halverwege de trap, toen ze iets hoorde. Iemand had de douche aangezet. Eenmaal op de overloop, sloop ze zachtjes naar de badkamer. Hij moest daar nog zijn. Met het mes in haar hand, schopte ze de deur open. Door de damp zag ze eerst niet veel. In het niets stak ze in het rond. Er was niets. Behalve het briefje op de douchecabine. TE LAAT. Hoe kon dit? Hij kon niet ver zijn. Ze draaide de kraan dicht. Opeens hoorde ze een deur slaan. Was hij in haar slaapkamer? Ze sloop over de overloop naar haar kamer, de deur stond op een kier. Voorzichtig duwde ze hem open. Alles leek in orde. Ze liep naar het bed. Hoe kon dit? In het midden lag haar mobiel. Net toen ze hem wilde oppakken, kwam er een appje binnen. Weer anoniem. Toen ze berichtje opende, verscheen er een foto. Weer herkende ze zichzelf. Ze had het boedhabeeld in haar hand. Hij had haar gewoon bespied! Wat wilde hij van haar? Wat hing daar aan de kast? Weer een briefje. JE HEBT NIET VEEL TIJD MEER. Ze liep haar kamer weer uit.
‘Kom me dan halen, klootzak! Als je echt zo stoer bent, laat je je zien!’
Uitgeput liet ze zich zakken, om meteen weer op te staan. Ze mocht nu niet opgeven! Nu pas zag ze dat de trap naar zolder was uitgeklapt. Zat hij daar? Of was het een val? Voorzichtig klom ze naar boven. Ze wilde het licht aandoen, maar het bleef donker. Er kraakte iets. Het leek uit de hoek te komen. Langzaam kwam de schim tevoorschijn. Ze zwaaide met haar mes, toen ze besefte dat deze nog op haar bed lag…

Ze wilde haar ogen openen, maar alles bleef donker. Iemand had het licht uitgedaan. Ze wilde opstaan, maar kon zich niet bewegen. Ook haar handen niet. Er hing een sterke lucht van een of ander parfum. Waar kwam dat vandaan? Hoewel het donker was, had ze het gevoel dat er iemand naast haar stond. Ze voelde iets langs haar huid gaan. Het voelde koud en puntig. Een mes? De vloer kraakte, iemand liep rondjes om haar. Opeens stopte het. De blinddoek werd van haar gezicht gehaald, daarna werd de tape van haar mond verwijderd. Ze keek de man aan. Ze ging er tenminste van uit dat het een man was die daar stond. Zijn hele gezicht was gerimpeld van de brandwonden. De paar sprietjes haar die hij nog had, verborg hij onder een pet. Wie was deze man?
‘Hallo Jill. Herken je me niet meer?’
De brand had ook zijn stembanden aangetast, maar toch herkende ze hem.
‘Tim? Ben…ben jij dat echt? Je bent niet…’
‘Dood?’ Haha, nee, dat dacht jij. Of hoopte je misschien…heb je me daarom achter gelaten in de auto? Kutwijf!’
De klap had ze niet zien aankomen, ze voelde haar kaak kraken.
‘Je hebt me daar gewoon laten zitten! Waarom? Waarom godverdomme?!’
Nog elke dag voelde ze zich schuldig. De nachtmerries waren nooit verdwenen…
Ze kwamen van een verjaardag, zij zou de BOB zijn. Toch had ze het niet kunnen laten…behoorlijk aangeschoten klom ze achter het stuur. Tegen hem had ze gezegd dat het wel ging. Natuurlijk ging het niet…Ze waren uit de bocht gevlogen en tegen een boom tot stilstand gekomen. Uit de motorkap kwam rook, ze rook de benzine. Naast haar kreunde Tim. Ze kroop uit de auto en opende zijn portier.
‘Tim, snel, we moeten hier uit, straks ontploft alles!’ Hij kon alleen maar kreunen. Ze maakte zijn gordel los en probeerde hem uit het wrak te halen. Ondertussen kwamen de vlammen al uit de motorkap. Ze bleef aan hem trekken, maar zijn benen zaten bekneld.
‘Kom op Tim, probeer je los te wrikken!’ Hij reageerde niet. Zo snel mogelijk rende ze van het wrak vandaan. Ze zag de koplampen, een deur die dichtsloeg…daarna weet ze niks meer.
‘Ik dacht dat je dood was! Dat is mij altijd verteld!’
Spottend lachte hij. ‘Ik wilde dat je dat dacht. Niks meer wilde ik met jou te maken hebben. Jij liet me in de steek! Je eigen vriend!’
Hij pakte de jerrycan en goot deze over haar heen. Daarna pakte hij de rode koffer en haalde de aansteker er uit. De koffer zette hij bij haar voeten.
In haar oor fluisterde hij: ‘Dag lieve Jill.’
‘Nee! Tim! Stop!’
De vlammen waren overal, het ging snel.
De koffer smolt langzaam weg…
Dit artikel delen?
  • Hits: 41
(De gemiddelde waardering is 5 door 3 stem(-men)

Reacties   

# RE: Vurig verledenSandra Willeboordse 28-05-2020 17:51
Spannend en origineel om te lezen.

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen