Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Verstening

Hij voelde hoe het zweet over zijn rug liep. Het was een lange rit geweest. Alek keek opzij. Net als hij leunde Danny met zijn onderarmen op het stuur. Toen hij weer naar voren keek was het te laat. Een enorme vuurbol kwam met een vaart uit de lucht naar beneden. De voorvork van Aleks racefiets raakte die van Danny en beiden tuimelden over het frame. Alek voelde een snerp in zijn rug en toen het lichaam van Danny. De ondergrond trilde en Aleks lichaam werd bedekt met grond.

Annigje settelde zich op de veranda. De avond was vervuld van de geur van bloemen. Ze sloot haar ogen en genoot van de natuur. Haar gerimpelde handen gevouwen in de schoot. Ook Jan hield van zwoele zomeravonden. Maar al veertig jaar redde ze zich alleen. Af en toe kwamen de herinneringen van de akeligste dag van haar leven naar boven. Ze vermande zich en verdrong de gedachte aan Jan. Ze pakte haar breiwerk op en verbrak de stilte met het getik van breipennen.

“Kom, opstaan”, hoorde hij Danny zeggen. Met alle kracht lukte het Alek om overeind te komen. Zijn knie bloedde en hij voelde overal tintelingen. Danny had de schroothoop aan racefietsen de berm ingesleurd. Verderop in de berm was een groot gat ontstaan. Met zijn zaklamp op de smartphone verlichtte Alek het gat. Een kei schitterde. “Dat moet een meteoriet zijn”, zei Alek en vervolgde: “Heb jij ook die vuurbal gezien?” Danny keek niet op maar toetste een nummer op zijn smartphone in.

Op dit tijdstip in de avond verwachtte hij geen telefoon. “Kun je ons ophalen met de kar? En neem ook je gereedschap mee”, zei zijn vriend Danny. “Locatie? En wat valt er te repareren?”, vroeg Rogier. “We staan aan de Buitendijk bij Strijen. De kar is voor onze racefietsen. En waarschijnlijk ligt er een meteoriet in de berm.” Rogier was verheugd maar vroeg bezorgd: “Gaat het wel goed met jullie?” Danny antwoordde bevestigend. “Gelukkig”, dacht Rogier. Dan kon hij zich focussen op de meteoriet. Zou hij de primeur hebben? Als jarenlang lid van Naturalis? “Ik ben onderweg” riep hij.

De nacht deed zijn intrede en Annigje droomde. Ze stond op het dak van haar huis samen met haar vader. Het zeewater klotste een paar meter onder hen tegen de dakpannen. Haar zusje en moeder waren weggesleurd door de harde wind .Het donkere water in. Tranen stroomden over haar wangen.  Haar vader pakte haar vast. “Volhouden Annigje. De redding is nabij.” Een onbekende man tilde haar in de boot. “Geen koffers!” snauwde hij haar toe. Annigje omklemde met haar kleine handjes het handvat. Vader stapte in en knikte naar de man. Daarna opende hij Annigjes handje. “We hebben geen keus” fluisterde hij. Annigje keek de koffer na tot de rode stip deinend uit haar zicht was verdwenen. Het water speelde er mee en langzaam verdween de koffer uit het zicht. Ver weg van de plaats Oude Tonge. De japon was doordrenkt met angstzweet toen Annigje wakker werd. Ze stond op en droogde haar tranen. Maar ze kwamen talrijk terug. Ze keek in de spiegel, waste haar gezicht en keerde terug naar haar bed.

Het busje met de kar arriveerde bij de kapotte racefietsen. Rogier begroette zijn vrienden en bekeek ze van top tot teen. “Geen verband nodig?” vroeg hij. Alek en Danny schudden hun hoofd ontkennend en wenkten hem om te kijken bij het gat in de berm. Uit de gereedschapskist haalde Rogier een loep en een keukenweegschaal. Voorzichtig haalde hij de steen uit het gat. Hij keek verguld naar het object en haalde zijn meteorietmeldingsformulier tevoorschijn. De steen woog achthonderdenvijfenvijftig gram. Rogier verlichtte met zijn zaklamp de loep. Hij raakte helemaal opgewonden. Stenen fascineerden hem enorm. En zeker deze. “Geweldig! Top!”, riep hij, “een echte meteoriet. Hij legde de steen voorzichtig in een kistje. “We gaan”, zei hij en allen stapten in de bus. De kar met de racefietsen werd bij Alek losgekoppeld en Rogier zwaaide naar zijn vrienden toen hij wegreed. Bij thuiskomst liet Rogier het busje stationair lopen en liep naar de schuur. In het busje gooide hij een schop en een rode koffer. Met gedoofde lichten reed hij terug naar de Buitendijk.

Aan de Buitendijk was niemand te zien toen Rogier zijn bus aan de weg parkeerde. Nog honderd meter lopen en dan was hij bij het gat in de berm. In de ene hand hield hij een zaklamp, een meetlint en een rode koffer vast. In de andere hand hield hij een schop vast. Vanaf het gat mat hij een halve meter uit naar rechts. Daar zette hij de schop in de grond en begon te spitten. Op ongeveer anderhalve meter diep stopte hij de rode koffer in de grond en dichtte het gat. De grond bestond uit een meterslaag rivierafzettingen en daardoor was amper te zien dat hij een gat had gegraven. Rogier zuchtte en liep terug naar het busje.

De media waren verheugd met het nieuws waar Rogier hen ’s avonds laat van op de hoogte had gebracht. “Meteoriet in Strijen” las Alek op zijn smartphone. De plaatselijke krant had hem gisteravond laat gebeld voor een interview. Wat hij precies had gezien in de lucht en hoe laat. Er waren meer mensen die de vuurbal gezien hadden en er was zelfs een filmpje op YouTube. Alek besloot een kijkje te nemen aan de Buitendijk. Bij aankomst werd er druk gegraven. Een rode koffer lag achter een afgezet stuk berm. De politie hield nieuwsgierige omstanders op een afstand. Echter de naam op de koffer was leesbaar voor Alek: de voornaam van zijn oma.

Annigje was op het politiebureau met Alek. Hij had een afspraak gemaakt om met haar de rode koffer te bekijken. “Zou het werkelijk haar koffer zijn? De koffer die tijdens de watersnood van 1953 verdween in zee? Maar wie had die gevonden en wat zat erin? Zij had alleen haar pop, speelgoed en kleding erin gedaan. Maar nu?” Ze herkende de koffer meteen. De politieagent keek haar aan. “Kunt u op een of andere manier aantonen dat u de rechtmatige eigenaar bent?” vroeg hij. Nee, dat kon ze niet. Hoe moest ze dat doen? Ze was destijds vier jaar oud en nu op eenenzeventigjarige leeftijd moest ze laten zien dat de rode koffer haar toebehoorde. Ook nog zonder te weten wat de inhoud zou zijn. “Duidelijk”, zei de agent, “dan blijft de koffer dicht”. Na uitgebreid onderzoek komen we bij u terug.

“Het is ongelooflijk dat de koffer na al die jaren weer bij mij terecht komt. Maar ja, die koffer hoef ik niet meer”, zei Annigje tegen Alek en voegde eraan toe: “Het is meer een museumstuk”. Alek knikte. Hij was blij dat zijn oma er zo over dacht. De agent had hem verteld wat er in de koffer zat. Een uitgebreid DNA-onderzoek was opgestart.

In het huis van Rogier brandde geen licht. Het levenloze lichaam van Rogier wachtte op de ontdekking. En er viel nog veel meer te ontdekken in het huis, de schuur en de tuin. Het zou al het nieuws over de meteoriet in de schaduw zetten.

Dit artikel delen?
  • Hits: 82