94 Hits

Publicatie op:
Verdwaald en verloren?
Is dit het dan? Is dit mijn lot? Was een waardig einde mij niet gegund? 29 jaar heb ik gewerkt in deze mijnen, en toch kreeg ik het voor elkaar om erin te verdwalen. Het was mijn eigen stomme fout, ik had niet zo ver van mijn collega’s weg moeten gaan. Nu zat mijn lichaam vastgeplakt aan de koude rotswanden, energie om te bewegen had ik niet meer. Mijn maag rommelde, ik had honger, alleen de dorst was veel erger. Ik had al twee dagen niet gedronken, een modderig waterplasje dat ik een tijdje terug tegen gekomen was, voldeed niet aan mijn behoeften. Mijn hele leven lang wilde ik mij niet leerleggen bij de dood, die leek nog zo ver weg, maar ondertussen kwam hij steeds dichter bij.
Ik bad tot de heer. Ik bad voor mezelf, dat het geluk aan mijn kant stond en dat een van mijn collega’s mij nog vinden zal. Maar ik bad ook voor mijn vrouw, die alleen achter zou blijven, die nooit een lichaam zal kunnen begraven en dus nooit echt afscheid zal kunnen nemen. En ik bad voor mijn collega’s, die voor altijd achtervolgt zullen worden door een schuldgevoel, omdat ze zullen denken dat ze mij hebben laten stikken.
Maar toen gebeurde er iets wonderbaarlijks. In de verte zag ik een heel klein lichtje, dat oogverblindend leek in de duisternis van de grotten. Het kwam langzaam steeds dichterbij. Had het bidden dan toch geholpen? Werd ik alsnog gered? Ik dacht dat ik hallucineerde. Ik kon het zelf bijna niet geloven dat iemand mij nog zou vinden. Met moeite probeerde ik mijzelf een beetje naar het licht toe te bewegen. Mijn spieren deden pijn, maar het gevoel van euforie maakte dat verdraagzaam.
Maar dat gevoel verdween als sneeuw voor de zon toen ik zag dat er helemaal niemand aan kwam. Er was geen persoon, geen bevrijder. Tot mijn grote verdriet was het niets minder dan een vuurvliegje. Een pietepeuterig, klein vuurvliegje. Het licht werd niet groter, maar kwam wel dichterbij. Ze bleef nog even rond zoemen en uiteindelijk streek ze voor me neer. In een illusie dacht ik nog dat dit vliegje mij naar de uitgang zal begeleiden, dat zij me terug bracht naar de bewoonde wereld, maar dat was onmogelijk. Noch ik, noch het vuurvliegje zal ooit nog daglicht zien.
Toen het lichtje in het achterlijfje van het vuurvliegje doofde, verdween ook alle resterende hoop die ik nog had. In alle stilte liepen de tranen over mijn wangen. Ik was verloren. Dit was het. Dit was mijn lot.

Een review kan waardevol zijn voor de auteur maar heeft verder geen invloed op de waardering door de jury.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Verdwaald en verloren?"

20.05.21
Feedback:
droevig maar wel een heel mooi verhaal
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig