Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Het onbekende

Na urenlang te hebben gerend voor mijn leven heb ik eindelijk een moment de tijd om op adem te komen. Ik sta in een stoffig verlaten steegje met een temperatuur die volgens mij hoger is dan een normale thermometer kan meten. Ik ben onderweg alles verloren. Mijn bezittingen die ik in eerste instantie mee wilde nemen zijn uit mijn koffer gevallen, omdat de sluiting het heeft begeven. Ook zie ik dat ik geen schoenen meer aan heb. Dat had ik ook eigenlijk wel verwacht, want ik had geen tijd om mijn veters te strikken.

De rode koffer waar mijn bezittingen in zaten heb ik echter nog wel. Deze heb ik toen ik nog een klein meisje was van mijn opa heb gekregen en altijd mee op reis genomen. De koffer is licht en het leer waarvan het is gemaakt is versleten. Ik kijk nog eens goed naar de sluiting en zie dat een deel is afgebroken. Ik weet dat ik er nu afscheid van moet nemen, maar het is het enige wat ik nog heb van de tijd dat alles beter was. De tijd dat rust hebben niet ongewoon was.

Mijn maag knort en mijn hand gaat automatisch naar mijn jaszak van mijn versleten jas om te voelen hoeveel geld er nog in zit. Ik voel een paar muntjes en kom tot de conclusie dat ik nog maar een paar euro heb. Ga ik dat uitgeven aan eten? Mijn hele lichaam zegt van wel, maar mijn geest heeft echter de overhand.

Ik kijk om mij heen door de winkelstraat die bijna geheel verlaten is. Het is duidelijk een arm dorpje, want de verf van de meeste winkeltjes zit er nog maar half op. Ik loop op mijn hoede een klein winkeltje binnen en vind gelukkig al snel wat ik nodig heb: een rolletje plakband. Ik reken af en sluip daarna weer het stoffige steegje in om de koffer snel weer dicht te plakken. Dit gaat helaas lastig, want de plakband is niet zo sterk.

Er loopt een rilling over mijn rug wanneer ik voedstappen in mijn richting hoor. Het zal toch niet? Is het enige wat ik denk wanneer ik mij met mijn koffer tegen mijn buik tegen de muur aan druk. Het dringt pas laat tot mij door dat de voedstappen tot stilstand zijn gekomen. Ik kijk naar links en zie daar tot mijn verbazing een klein jochie staan, die mij met open mond staat aan te gapen.

‘Heb ik iets van je aan?’ vraag ik een beetje bot, maar dat komt vooral door de zenuwen en de uitputting.

‘MAMA!’ is zijn reactie en op dat moment weet ik dat ik weer moet gaan rennen. Steegje in, steegje uit. Ik heb geen idee waar ik heen ga, maar ik heb geen andere keus. Alle steegjes lijken op elkaar. Helaas heb ik geen plek om naartoe te rennen. Ik heb het gevoel dat ik ondertussen overal ter wereld in het nieuws ben geweest, want iedereen lijkt mij te kennen.

Dit komt allemaal door een domme keuze. Het was de bedoeling dat niemand er wat van zou merken, maar dat liep anders. Ik was te egoïstisch om te zien dat er die dag iets niet klopte en dat ik mijn plan moest afwachten. Ik had echter een blinddoek om en liep recht in de val. Helaas zit ik daar nog steeds in.

De rode koffer was mijn redding, maar is nu mijn verrader. De koffer hielp mij met ontsnappen door zijn opvallende gestalte, omdat gewoonweg iedereen weet dat als je achterna wordt gezeten het niet handig is een opvallend herkenningspunt mee te nemen. Hierdoor bleef ik opvallend onopgemerkt. Totdat iemand erachter kwam en ik nu het gevoel heb dat iedereen op zoek is naar mij plus de rode koffer. En nu zit ik dus in dubio. Is het gevoel van geluk belangrijker of de kans erop?

Mijn voeten doen zeer als ik op het asfalt stap dat niet in de schaduw ligt. Ik kijk om mij heen en zie dat het steeds drukker op straat wordt. Het warmste moment van de dag is voorbij en de temperatuur wordt steeds koeler en aangenamer. Hierdoor moet ik echter wel een manier zien te vinden om mijzelf en mijn koffer beter te beschermen. Om de koffer te verven heb ik niet genoeg geld en ook om hem in een vuilniszak te stoppen lijkt mij geen goed idee. Ook ikzelf heb naast mijn haar afknippen, wat ik overigens al heb gedaan, niet veel andere keuzes meer. Gelukkig is het bos, waarin ik hopelijk beter kan schuilen, verderop al in zicht en ben ik al een eind weg uit het centrum van het dorpje. Ik moet naar het bos toe, maar hoe?

Het lukt mij om naar de rand van het dorpje te strompelen, als ik een bekende stem hoor. ‘Hulp nodig?’ het is een oudere mannenstem, die niet per definitie behulpzaam klinkt. Hij klinkt eerder afkeurend. Dit zorgt er echter niet voor dat mijn zintuigen op scherp gaan staan. Hoewel ze dat wel zouden moeten, lukt het hen gewoon niet meer.

Ik draai mij langzaam om en zie daar een lange grijze man staan met precies hetzelfde rode koffertje in zijn hand. Het koffertje ziet er alleen tientallen jaren jonger uit. De man heeft iets weg van iemand die ik al een hele tijd niet heb gezien en het duurt een tijdje voordat ik doorheb wie het is. Mijn opa!

Ik schik wakker en ben opgelucht als ik merk dat dit allemaal maar een droom was. Gisteren heeft opa mij deze koffer voor mijn verjaardag gegeven met de boodschap dat hij wel eens van pas zou komen, maar dat het van belang was dat ik er verstandig mee om ga. Ik was nieuwsgierig, maar op dit moment denk ik dat ik het eigenlijk niet wil weten. Hoewel het maar een droom was, is mijn huid toch nat en zout van het zweet. Als ik nog eens goed naar de koffer kijk zie ik naast de sluiting nog een stukje plakband. Het zal toch niet waar zijn?

Dit artikel delen?
  • Hits: 136