Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De rode koffer

Ik ken de ogen van mijn vader niet. Ik weet niet welke vorm ze hebben, of welke kleur. Volgens menigeen heb ik de ogen van mijn vader, dus ik ken ze. Maar ik ken ze ook weer niet, ik heb er nooit in gekeken. Wel keek ik eens op een oude foto, een hele ouderwetse vervaagde foto. Daar had ik toen geen aandacht voor. Ik wilde hem zien en daarna was het klaar. Ik weet nog precies wat ik toen dacht:

“Bah, staat hij op die foto vrolijk lachend te dansen in een net, lichtblauw pak. Ik had gehoopt dat het een engerd was. zo eentje waar je al een hekel aan krijgt, alleen door naar hem te kijken. Maar zo is hij niet. Nee, zo ziet hij helemaal niet uit. Het lijkt een hele charmante man. Een man die alles voor elkaar heeft. Zo niet, dan krijgt hij het wel voor elkaar. Hij lijkt geen boeman. Hij lijkt een grote vriendelijke gabber, waar je veel lol mee kunt hebben. Een man waar je avonturen mee beleeft, al ga je voor een wandeling door het bos.”

Maar hij wilde mij niet kennen. Hij wilde mij niet hebben. Hij loog er zelfs op los om maar van mij af te komen. Ik zat als onschuldige baby nog veilig in mijn moeders buik. Wat zij ook deed en hoe lief ze ook was, ze kon er niks aan veranderen. Wat hij in zijn hoofd had, dat ging er niet zomaar uit. Mijn moeder kreeg een keus: voor mij en tegen hem!? Zijn ogen hebben nooit in de mijne willen kijken. Dat is jammer. Want als baby was ik oordeelvrij.

En nu ben je ineens na 50 jaar in mijn leven. Een verwarde oude man die geen besef van tijd meer heeft. Een man die ik niet meer voor de voeten kan gooien, wat hij ons heeft aangedaan. Wat hij mij heeft aangedaan. Ik heb een hekel gehad aan jou en alles waar jij voor staat. Het verdriet van mijn moeder. De afwezigheid van een vader. Ik heb je zelfs gehaat.Nu ben je een groot raadsel, jij en het merendeel van jouw leven. Samen met hulp van anderen heb ik wat gegevens vergaard. Flarden van een interessant en avontuurlijk leven. Er zijn nog familieleden. Stuk voor stuk willen ze niets met jou te maken hebben, wordt mij verteld. Wat eenzaam.

Maar ik heb je opgezocht en met je gepraat, voor zover dat jouw begrip reikte. Je hebt verteld hoe je de eerste jaren er alles aan hebt gedaan om waardig te zijn voor mijn moeder. Dat je nog gevochten hebt, omdat je haar terug wilde. Je leven lang spijt gehad omdat het geluk wat je gezocht hebt, bij die ene vrouw lag, waar je toch echt van hield. Je hebt jullie droom waargemaakt in Afrika. Alles voor een glimlach op haar mooie maar intens verdrietige gezicht. Zo je zegt. Ze was jouw grote liefde en ze was lief, maar je moet geen ruzie met haar krijgen. En dat had jij nu juist wel gedaan.

Het leven had andere plannen. Jullie hebben samen een kind verloren, dat verdriet tekent een mens, dat weet ik uit ervaring. Verhalen komen boven tafel. Hoe jij terug kwam om voor mijn moeder en mij te vechten. Hoe mensen jou de straat uit hebben geslagen. Eens een nietsnut, altijd een nietsnut. Wanneer je als jonge knul die weinig liefde heeft gekend ook nog geslagen wordt, dan is het waarschijnlijk de laatste druppel geweest. En toen wilde je dat nooit meer meemaken. Geen kind meer, geen vaste plek meer, geen vaste vrouw meer. Ja, je bent 4 keer getrouwd, maar het huwelijk stelde voor jou niks voor. Meer als verblijfsvergunning, dan om de liefde. Je hebt ook samengewoond met deze en gene. 

Ik begrijp zoveel meer nu.

Nu heb ik jou gezien. 

Nu heb ik in jouw ogen gekeken. 

Nu ken ik de ogen van mijn vader. 

Nu ken ik een stukje van je leven en ook van je verdriet. Dat je in jouw leven weinig liefde hebt gekend. Dan ben ik blij dat ik de laatste maanden in jouw leven was om je dat wel te geven.

Jij vertelde dat ik nooit uit je gedachte ben geweest. Niet een dag van je leven. Behalve toen je het topje van je duim afzaagde, dat deed verrekte pijn! Elke dag liep je naar een kapelletje om een kaarsje te branden. Dat was je menselijke kant, Maar je was ook een grote fantast. Vol ideeën en handeltjes. Het grote schip met veel geld dat ooit binnen kwam. Toch had je niks op het einde. Je had humor. Je was een avonturier. Jouw gebaren zijn mijn gebaren. Jouw oogopslag is mijn oogopslag. Zelfs de vorm van jouw ogen, is mijn vorm. Er is zoveel herkenning!

Heel plotseling sterf je. Ik was zondags nog op bezoek, die maandag begon je te hoesten en dinsdag om het middaguur, de dokter had net de diagnose longontsteking uitgesproken, en jij blies je laatste adem uit. Gelukkig ging het snel, zonder onnodig extra lijden. Het is vreemd hoeveel emotie er boven komt. Hoeveel we in die korte tijd hebben besproken en dat je toch meer voor mij bent gaan betekenen dan een biologische ver van mijn bed vader.

Omdat ik je officiële dochter ben, krijg ik het enige bezit wat je nog had. Een oude versleten, leren koffer, meer een aktekoffer. Ik besluit om deze thuis te openen in alle rust. Eerst ga ik nog je as ophalen. Ik zal mijn nieuwsgierigheid even moeten parkeren. Met de as van mijn biologische vader en zijn koffer op de achterbank rijdt ik naar huis. 

In de rode koffer vind ik telefoonnummers en gegevens waar ik niet alles van begrijp. Ik besluit om de mensen persoonlijk op de hoogte te stellen dat jij er niet meer bent. Er gaan wel 3 maanden overheen, voordat ik iedereen gesproken heb. De verhalen die ik te horen krijg, bevestigen mijn vermoeden. Je hebt geheime levens geleid. Want veel van die vrouwen wisten niet van het bestaan van mij, nog je anderen kinderen. Je leefde in twaalf wereldsteden en had wel dertien beroepen. Mijn hoofd tolt nu nog. 

Je leefde soms op straat en soms in de duurste hotels in Abu Dhabi. 

Je reed de nieuwste Rolls Royce en dan reed je een oude Renault.

Je was ziek en werkloos en dan was je weer directeur van een eigen bedrijf.

Het is bijna onmogelijk maar de schrijver van de honderdjarige man heeft bijna  jouw levensverhaal geschreven. Heeft Jonas Jonassen jouw ooit ontmoet in een trein?  Want treinen dat vond je heerlijk. Zo hebben ze jou ook gevonden. Op een treinstation in Zwitserland, helemaal in de war en je bleef maar roepen: “Ik ben beroofd!”

In de koffer zaten zakelijke documenten. Rekeningen voor kerosine. Een retourtje van Zwitserland naar Frankrijk. Een krant met een rode cirkel om een bepaald artikel: ‘Man vergeet 5 goudstaven in een trein in Luzern.’

Ik denk dat ik er waarschijnlijk nooit meer achter kom, wat jou heeft bewogen. Ik laat het ook verder rusten. Net als ik jou laat rusten. Ik heb besloten dat ik je op je verjaardag uitstrooi, in de rivier bij de plaats waar je geboren bent. Dan ben je thuis. Ter afscheid speel ik ‘you were always on my mind’ van  Willy Nelson.

Ik zal je rode koffer goed bewaren.

Dag Fred.

Dit artikel delen?
  • Hits: 107