Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Vakantiehulp, tot de dood ons scheidt

Voordat het iets kon worden tussen ons, had ik eerst thuis iets af te werken. Dat had ze me gisterenavond heel duidelijk verteld. En nu zat ik daar, zondagochtend op de grond in de slaapkamer. Mijn schreeuwende vrouw probeerde haar rode koffer in te pakken, maar dat lukte niet. De vragen die ze huilend op me afvuurde, kon ik allemaal ontkennend beantwoorden. Heb je met haar…. Ben je met haar.. Nee, nee, nee. Toen ze wat rustiger werd en het met de koffer toch leek te gaan lukken, stelde ze een vraag die ik met ja beantwoordde. Hou je van haar? De harde waarheid drong niet alleen tot haar, maar ook tot mij door. Ons huwelijk was na 14 maanden voorbij.

Sinds een half jaar werkte ik bij een klein elektronica bedrijfje. Vandaag zou er een vakantiehulp beginnen. De 17 jarige jongedame werd aan iedereen voorgesteld en dus ook aan mij.  De meeste vakantiekrachten hebben even tijd nodig, even de kat uit de boom kijken, even wennen. Zij niet. Ze was vrolijk, direct, een beetje ondeugend, slim en blond. Ondanks dat ik getrouwd was en zij veel te jong, was ik op slag verliefd. ‘Ach, verliefd zijn is niet erg’, maakte ik mezelf wijs, ‘zolang je er maar niets mee doet!’ Maar ja, wat is niets doen? In de pauzes was ik in haar buurt te vinden, kletsten we er driftig op los en ontdekten we al snel een gemeenschappelijke deler. Ze danste bij dezelfde dansschool waar ik al mijn halve leven rond liep en nu DJ was. ‘Wie is je danspartner?’, vroeg ze. ‘niemand’, zei ik sip, ‘Ik heb niemand die met mij wil dansen’. ‘Mijn partner bakt er niet zoveel van. Misschien ga ik op zoek naar iemand anders’. Ik stak meteen mijn hand op en zei: ‘Dan word ik toch je nieuwe danspartner!’, maar daar werd hartelijk om gelachen. Toch kregen precies die woorden later een verrassend vervolg.

Haar laatste werkdag was een feit. We hadden afgesproken om die dag samen naar huis te fietsen. Het was gezellig, net zo gezellig als het de afgelopen weken was geweest. Ik wilde haar ook na vandaag blijven zien en dat zei ik tegen haar. Dat ik haar zou missen. Dat ik haar leuk vond. Ze lachte, keek even ondeugend en verraste me door voor te stellen om samen te gaan dansen. Ze ging het thuis overleggen.

Toen ze een week of wat later belde, was ik opnieuw verrast. Ze mocht met me gaan dansen. Natuurlijk had ze niets verteld over de 13 jaar oudere, getrouwde man die haar danspartner werd. Nu was ik aan de beurt om het een en ander thuis te overleggen. Mijn vrouw was niet blij, maar ik ging toch. Het compromis dat ik met haar sloot was heel duidelijk. Ja, ik mocht gaan dansen en ja ik mocht haar buiten de dansschool niet ontmoeten. Ik was er dolgelukkig mee. Ook knaagde er iets van binnen. Ik ging iets doen met mijn verliefdheid en dat zou eigenlijk niet moeten.

Ik was zenuwachtig. Zou ze wel komen vanavond? Allerhande doemscenario’s speelden door mijn hoofd. Eenmaal onderweg bedacht ik dat het initiatief toch écht bij haar had gelegen. Ik had dan wel voorgesteld om met haar te gaan dansen, maar zij was er op terug gekomen, zij had me gebeld om het definitief af te spreken. Waarom zou ze er dan nu niet zijn?! Toen ik een paar minuten binnen was, kwam ze door de deur en was ik de gelukkigste man op aarde.

Het bijzondere aan stijldansen is dat je letterlijk heel close met iemand bent. Dat je zo ongeveer tegen elkaar aan staat en in iemands persoonlijke ruimte mag komen. Buiten het handen schudden tijdens onze kennismaking had ik haar nog nooit aangeraakt. Maar nu was het zover. Nu stond ik heup aan heup met haar op de dansvloer. Het voelde geweldig. Na enkele rondjes op de dansvloer leek het alsof we al jaren samen dansten. Wat is anderhalf uur toch kort als je lol hebt. En lol hadden we, week in week uit. Toen ik na een paar weken steeds vaker een twinkel in haar ogen zag als ik een grapje maakte of gewoon iets vertelde, wist ik dat ik een probleem had. Niet alleen had ik een vrouw thuis en begon ik serieuze gevoelens te krijgen voor dit meisje, het leek ook nog eens wederzijds te zijn. En dan was er nog het leeftijdsverschil en de andere levensfase waarin ze zat. Ze moest nog gaan studeren! Woonde nog bij pa en ma! Maar ja, verliefd zijn is niet erg, zolang je er maar niets mee doet, toch?

 Op een dag vertelde ze dat zaterdagochtend haar skateochtend was. In alle vroegte ging ze dan op pad. Toen ik voorstelde een keer te komen kijken, zag ik weer de twinkel in haar ogen en vertelde ze waar ze zou zijn en hoe vroeg. We hadden een manier gevonden om de tijd die we samen hadden te verdubbelen! De behoefte om naast het lichamelijke van het samen dansen, in alle rust met elkaar te kunnen praten was groot. Het gaf een hele nieuwe dimensie aan onze nog steeds prille vriendschap. In die weken leerde ik haar nog beter kennen, kwam ik erachter dat ik altijd op haar kon rekenen. Dat ze de beloftes die ze deed, nakwam. Dat ze direct vertelde als iets haar niet aanstond, maar er vervolgens niet over bleef zeuren. Dat ze open van geest was, nieuwsgierig en altijd vrolijk. Mijn vertrouwen in dat 17-jarige meisje groeide en groeide. Ik betrapte mezelf erop dat ik begon te fantaseren over een toekomst met haar maar zag ook de moeilijke, lange weg die we moesten gaan. Wilde ik dat wel? Ik begon haar brieven te schrijven. Iets wat ons dichter bij elkaar bracht, maar me steeds verder vervreemde van mijn vrouw. Ze merkte het, maar zei en deed niets.

 Nog steeds was er geen enkel romantische toenadering geweest maar hoelang konden we dit volhouden? Het antwoord kwam in de vorm van een door dansschool georganiseerde Griekse avond. We wilden ook wel eens samen dansen zonder les te hebben, gewoon lekker samen uit en besloten er heen te gaan. Als opwarmer had ik een tafeltje besproken bij een Grieks restaurant. We aten heerlijk en hadden enkel nog aandacht voor elkaar. Ze zag er fantastisch uit! De spijkerbroek was ingewisseld en het jurkje dat ze droeg was uitdagend genoeg om mijn fantasie te prikkelen. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden. Hand in hand verlieten we het restaurant en gingen op weg naar de dansschool. We dronken wat, we dansten, we lachten. Op een gegeven moment werd het toch al niet al te felle licht gedimd en verdween de beat uit de muziek. Plotseling bevond ik me op de dansvloer met haar in mijn armen, zo dichtbij als ze nog nooit was geweest. Ik kuste haar heel voorzichtig en wist stamelend de vraag te stellen of ik nu een vriendinnetje had. Ze keek me ernstig aan en zei: ‘Nog niet! Je hebt eerst thuis iets af te werken.’ Toen was het twaalf uur. Naar de kapstok lopend wist ik wat me te doen stond. Voordat we echt afscheid konden nemen verscheen plotseling haar pa in de deur om haar op te halen en zag ik voor het eerst een glimp van de man die inmiddels al jaren mijn schoonvader is.

Dit artikel delen?
  • Hits: 250