Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Treinticket naar Stuttgart

De voordeur kraakte zoals altijd maar binnen was alles veranderd. Het huis was koud en het rook muf, terwijl Jessica gewend was aan de heerlijkste geuren die uit de keuken kwamen. ‘Joehoe, wie is daar?’ riep haar moeder als ze de voordeur had gehoord. Dat was allemaal verleden tijd. Nu heerste er volkomen stilte en nog geen vijf weken nadat haar moeder was overleden, was het huis al bijna leeg. Ze hadden hard gewerkt om de spullen onder de kinderen te verdelen en de rest te verkopen of naar de kringloopwinkel te brengen. Met pijn in het hart, dat wel, maar toen eenmaal de eerste meubels waren weggehaald was er geen weg meer terug en vulden ze doos na doos met mooie herinneringen. Daar gingen de soepkommen met de vrolijke vissen die ze vroeger zo mooi vond en de koektrommel die ma op huwelijksreis in Milaan had gekocht. Ook verdwenen de stapels uitgeknipte artikelen die haar vader voor de krant had geschreven in de papiercontainer. Het waren ook de souvenirs van haar eigen verleden die werden afgevoerd.

Jessica liep de keuken in en in één stap was ze terug in de tijd. Uren had ze hier met haar moeder gezeten terwijl ze vertelde over vervelende docenten en ruzietjes met vriendinnen, ondertussen genietend van thee met bastognekoeken. Ze zuchtte. Nee, ze kwam niet om te zwijmelen of triest te zijn. De grote antieke linnenkast was verkocht en moest leeg geruimd worden dus ging ze ma’s kleding uitzoeken. Yvonne wilde graag het nep-Chanel pakje hebben en voor zichzelf had ze de zwarte jurk met de wijde rok in gedachten. De loper was van de trap gehaald en haar voetstappen klonken hol in de kale hal. Boven vond ze nog een stel vuilniszakken en ze ging aan de slag. De kleren waren in goede staat maar vaal door het vele wassen en het meeste kon de textielbak in. Ze klom op een stoel om op de bovenste legplank te kijken. Daar lag een koffer, een rode koffer die ze nog nooit had gezien. Ze legde hem op de grond en probeerde vergeefs het cijferslot open te maken. Ten slotte sjouwde ze de koffer en de vuilniszakken naar beneden. Haar taak voor vandaag zat erop.

Toen ze alles in haar auto aan het laden was, kwam buurvrouw Anneke achter de heg tevoorschijn. ‘Hé, Jessica, hoe is het? Nog gecondoleerd meisje’, zei ze met meelevende stem. ‘Mevrouw Klein, u laat me schrikken.’ riep Jessica, ‘Nou, het gaat. We schieten nu op. Volgende week is de overdracht.’ De buurvrouw keek verschrikt. ‘Zo snel? Tja, zo gaat dat’, zei ze peinzend, ‘Je zit in een mallemolen en moet wel meedraaien. Dat was bij mijn man ook zo… Jakob was net met pensioen en had nog zoveel plannen. Maar ja, het leven komt zoals het komt. Vijftien jaar geleden.‘ ‘Zo lang alweer?’ vroeg Jessica, ‘Ik kan het me niet goed herinneren. Volgens mij studeerde ik toen in Amsterdam. Hij was toch ziek?’ ‘Ach ja, het ging allemaal erg snel.’ zei Anneke en nam afscheid van Jessica met haar veel sterkte te wensen.  

Yvonne  was verrast toen ze het zwart-witte pakje uit de zak haalde. ‘Nog even chic als toen mam het droeg.’ riep ze opgetogen. Jessica zette de rode koffer op tafel. ‘Die vond ik nog, weggestopt op de bovenste plank van de linnenkast. Komt die jou bekend voor?’ Yvonne schudde haar hoofd. ‘Nog nooit gezien. Wat zit erin?’ ‘Hij zit op slot’, zei Jessica, ‘en ik wil hem openbreken. Misschien bewaarde ma hierin wel de gegevens van haar geheime Zwitserse bankrekening.’ Ze schoten allebei in de lach. Yvonne haalde een schroevendraaier om het slot te forceren wat vrijwel meteen lukte. De zussen bogen zich over de inhoud van de koffer, stapeltjes brieven en kaarten, wat foto’s. Yvonne begon een brief te lezen terwijl Jessica de kaarten doornam. ‘Grappig, een kaartje van pa: ‘Groeten uit bloedheet Rome. Vandaag naar Vaticaanstad maar de paus liet zich niet zien. Je Laurens’. ‘Hé, Von, kijk hier, een ansichtkaart van jou en Javier uit Madrid: ‘Love is in the air’.’ Yvonne draaide met haar ogen. ‘Alsjeblieft zeg. Dat ma die bewaard heeft.’ In stilte bladerden ze verder.

Toen sloeg Yvonne een kreet, ‘Nee, zeg, wat is dit?!’ Ze staarde met grote ogen naar een brief en las met trillende stem wat flarden voor: ‘Mijn liefste Roos’ …  ‘dolksteek door mijn hart.’ …. ’Hoewel ik je beslissing begrijp.’  ‘We zouden samen zo gelukkig zijn geworden in ons huisje in Zuid-Duitsland. Ja, we hadden anderen pijn gedaan. Maar dat zijn volwassen mensen, liefste. Nu was onze tijd aangebroken.’… ‘ik begrijp dat je kiest voor je dochter die je zo nodig heeft. Het laat zien wat voor goed mens je bent, maar dat wist ik al. Ik hou zielsveel van je. Daarom laat ik je gaan.’ … ’Voor altijd de jouwe. xxxx’

Jessica griste de brief uit Yvonnes handen. ‘Niet ondertekend… Allemachtig, zeg. En wat is dit?’ Er zaten een foto en een treinticket in de envelop. ‘Rhein-Express naar Stuttgart. Datum: 8 mei 2005. Nooit gebruikt.’ Jessica staarde naar de foto van een vakantiehuis waarop stond ‘Haus Fam. Klein’. ‘Jezus, had ma een minnaar?’ riep Jessica verbijsterd, ‘Dat kan toch niet. Waarom heb ik nooit iets gemerkt? Of jij?’ Yvonne keek haar zus geschrokken aan en dacht na, ‘Toen Javier en ik uit elkaar gingen. Ik kwam terug uit Madrid en ben toen thuis komen wonen. Dat was in mei 2005, geloof ik…’ Haar stem stokte, ‘…. aaaaah, dus vanwege mij is ze niet weggegaan met hem. Naar Stuttgart. Maar wie was die man in godsnaam?’

Zwijgend zochten Yvonne en Jessica verder in de brieven en kaarten maar ze vonden alleen nog wat kattebelletjes van pa, brieven van ma’s vriendinnen en een stapel ansichtkaarten. ‘Jemig, kijk hier’, riep Jessica en gaf Yvonne een kaart. ‘‘Groeten uit gastvrij Vrouwenpolder’, las ze met daarop een foto van camping Oranjezon. Op de achterkant stond in een vrouwelijk handschrift ‘5-7-2004. Hartelijk dank voor het verzorgen van de planten en post. Het is hier heerlijk. Vakantiegroeten, Jakob en Anneke Klein’. ‘Zo, dus die zaten samen gezellig op de camping. Nou en?’ zei Yvonne. ‘Kijk hier’, Jessica wees naar het vierkantje waar de postzegel had gezeten. Die was eraf geweekt. In priegelschrift stond er geschreven: ‘Ik mis je vreselijk. xxxxxx’. Een geheime boodschap onder de postzegel. Ze keken elkaar stomverbaasd aan. ‘Buurman Jakob?’

Ontdaan had Yvonne een fles wijn geopend. ‘Dus ma stond toen op het punt om ervan door te gaan met de buurman? Ongelooflijk. En wist pa dat?’ ‘Nee, natuurlijk niet, die zat meestal op de redactie. Ma zei altijd dat hij met de krant was getrouwd.’ Yvonne schonk de glazen vol. ‘En de buurvrouw?’ vroeg Jessica. Yvonne trok een grimas, ‘Ma heeft me een keer verteld dat Jakob zelfmoord had gepleegd’, zei ze zacht. ‘Nee, echt? Vanwege ma?’ Yvonne haalde haar schouders op. In de rode koffer hadden ze een foto gevonden van hun ouders en de buren, genomen tijdens een bridgewedstrijd. Ma keek lachend in de lens maar Jakob keek schuin naar haar. ‘Zomer 2003, de bridgeclub’ stond op de achterkant. Yvonne pakte de brieven en kaarten en stopte alles terug in de koffer. ‘Ze zijn er geen van allen meer. We laten hun geheim rusten in de rode koffer.’ Ze schoof de knippen dicht. Jessica hief haar glas. ‘Op ma, die ons ook nog na haar dood weet te verrassen’, zei ze en samen toosten ze op hun moeder.

Dit artikel delen?
  • Hits: 78