Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De rode koffer

Stemmen van vroeger

De angst had de hele dag in de lucht gehangen en de spanning zorgde voor een donkere waas over de dag. Anna voelde zich doodmoe. Direct na thuiskomst had ze haar jas opgehangen, stof gezogen en gepoetst. Nog een keer de brandschone keuken gesopt. De woning was schoon, bijna steriel. Om de sporen van de dag en haar gedachten uit te wissen, nam Anna vervolgens een douche. Rood geboend kwam ze eronder vandaan. Bijna de kleur van die koffer, dacht ze toen ze de  kleine rode koffer in de gang zag staan.

Anna was net drieëntwintig geworden en afgestudeerd in de Nederlandse letteren. Ze was twee weken geleden verhuisd naar het kleine appartement dat er nog kaal uitzag. Ze had gehoopt dat het een nieuw begin zou betekenen en een nieuwe Anna. In de kamer stond weinig, niet meer dan een houten tafel met twee stoelen en een zachtgroene bank. Uitgeput lag ze de eerste dagen op die bank. Toen nam ze een beslissing, stond abrupt op en pakte haar jas. In de hal had ze kort en aandachtig naar de koffer gekeken en er wat uitgehaald. Vervolgens had ze de deur achter zich dicht getrokken. Ze had aanvaard dat het onontkoombaar was.

Peter Coetterwaal, gezeten op de bank onder de grote plataan, had de jonge vrouw die dag al van  een afstand aan zien komen lopen. Hij was getroffen door een burn-out en kon sindsdien zijn draai niet goed vinden. ’s Nachts had hij nachtmerries en overdag voelde hij zich doelloos. Zijn vrouw wilde hem liever niet in en rond het huis hebben. Daarom bracht hij de middag meestal door op dit bankje. Hij was een onopvallende man en vaak zat hij daar volstrekt onopgemerkt de omgeving in zich op te nemen. Toen hij haar zag, was hij direct geïnteresseerd.

In haar was hij bovenmatig geïnteresseerd. Haar kleding, haar manier van lopen, haar gezichtsuitdrukking, het getuigde van intelligentie en van een donkere onderlaag. Ze zag er moederziel alleen uit. Hij herkende het gevoel van verlorenheid en had zich op dat moment voorgenomen haar aan te spreken. Toen ze hem gepasseerd had, had hij gezegd: “Goedemiddag. Hoe maakt u het?”. Ze had hem met een strak gezicht aangekeken en geen antwoord gegeven. Met een kort knikje was ze doorgelopen. Hij was opgestaan en had gevraagd of ze even naast hem kwam zitten. “Dank u”, zei ze, “een andere keer wellicht”.  “Kom op,” sprak Peter. “Het zal u goed doen. En mij ook”.  Ze negeerde hem en wandelde gesloten en gejaagd door, van hem vandaan. Zij wist dat het hem geen goed zou doen.  

De volgende dag nam ze een besluit. Ze zou naast hem plaats nemen op dat bankje en hem alles vertellen. Alles wat haar dwars zat zou ze delen met deze onbekende man. Daarna zou ze door kunnen met haar leven, ze wist het zeker. En binnen houden was niet langer een optie. Het ging niet meer. En hij had de moed duidelijk toch al opgegeven.

“Goedemiddag”, sprak ze. “Hier ben ik dan. Mag ik nog naast u zitten?”. Peter schoof een stukje op om plaats voor haar te maken en maakte een uitnodigend armgebaar. Ze zaten stil naast elkaar. En toen begon zij te vertellen. “Ik was achttien jaar”, vertelde ze, “toen ik een rode koffer kreeg van mijn opa op zijn sterfbed. Hij gaf de koffer aan mij omdat ik van alle familieleden het meest een lezer ben. Dit koffertje, zei hij, bevat jouw, onze familiegeschiedenis. Het zijn brieven uit het verleden. Zodat je nooit vergeet waar je vandaan komt en wie je ten diepste bent. Ik heb alle brieven gelezen. Ze gaan tweehonderd jaar terug…..”. Anna was even stil en vervolgde pas na enige tijd. Peter zweeg en wachtte rustig af op er meer zou komen. Toen hervatte ze haar verhaal.

 “De angst die ik voel is zo groot. Zo immens. Mijn familiegeschiedenis is er één van mentale ziektes, moorden en misbruik. Het laat me niet meer los. Mijn geschiedenis trekt aan mij. Mijn voorouders roepen naar me. Die geschiedenis is mijn roeping geworden. En ik wil er van af. Ik wil deze geschiedenis niet. Het leven van mijn voorouders en hun schuld draag ik mee in deze koffer. De koffer maakt me ziek en geeft me een vies gevoel”.

Stil zaten ze naast elkaar. Peter wist niet wat hij moest zeggen. Toen zij zei:” De koffer voelt als een opdracht….”.

Peter had kippenvel. Haar angst sloeg over op hem. Hij wist het zeker. Deze dag zou zijn leven voorgoed veranderen. Hij zei zacht: “Meisje toch. Wat een verhaal. Wat een druk”. Stil zaten ze naast elkaar. Haar schouders hingen naar voren, haar haar in slierten om haar gezicht. ‘Zitten er alleen maar brieven in de koffer?”, vroeg hij na een poosje.

Ze schudde haar hoofd en vertelde hem over het flesje dat in de koffer zit. Een zwarte glazen fles met onbekende inhoud en met een houdbaarheid die over twee maanden zou verlopen. Peter keek zeer geïnteresseerd. Een zwarte fles. “Mag ik ’t proeven?” Vroeg hij?’.  “Black magic”… grijnsde hij.

“Ja”, sprak Anna.  Ze gaf hem de fles. Hij nam een slok en toen nog een paar.

Hij had haar nog wel bedankt voor haar verhaal, maar daarna ging het sneller dan verwacht. Even later was hij al niet meer aanspreekbaar geweest en had ze het leven uit hem zien verdwijnen. Pas op dat moment drong de ernst van de situatie echt tot haar door. Dit was onomkeerbaar. Rustig liep ze weg, hem achterlatend op het bankje. Peter was stil. Evenals de stemmen in haar hoofd. Ze had haar plicht bijna gedaan.

Na het schrijven van haar eigen brief over de dood van Peter Coetterwaal, had ze de koffer mogen sluiten. De zwarte fles was weer keurig gevuld met een mengsel gemaakt volgens het recept in de koffer. De fles was voorzien van een nieuwe einddatum en de koffer was klaar voor de toekomst. Het wachten was op de volgende generatie. Haar taak zat erop. 

Dit artikel delen?
  • Hits: 50