Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De rode koffer

Met haar elleboog duwde Jessica de deurkruk naar beneden en liep de vergaderzaal in. Het rook er naar koffie en een aantal strebers waren al aan het brainstormen. Donald stond naast het whiteboard met zijn voet leunend op de voetring van een kruk. Ze had het vroeger sexy gevonden, als hij zo stond.
Haar hakken tikten nagenoeg onhoorbaar toen ze naar een vrije plek aan het einde van de in U-vorm opgestelde tafels liep. Waarschijnlijk was het haar parfum dat uitwaaierde, want Donald draaide zich ineens om. Hij zag haar rode attachékoffer en liet zijn ogen over haar pantyloze benen omhoog glijden naar haar decolleté. Jessica knikte naar hem, zette haar thee neer en opende haar attachékoffer. Ze had van het weekend hard gewerkt aan de opdracht en nam de punten door die ze tijdens haar presentatie zou bespreken.
Volgens Donald beschikte ze over een bijzonder creatief talent en nu de grote reclamebureaus haar naam kenden werd ze interessant. Ze had alles aan hem te danken. Zonder werkervaring kwam ze twee jaar geleden binnen en moest ze zichzelf bewijzen voordat ze door het team geaccepteerd werd. De vorige campagne was eindelijk een klapper geweest en dat werd uitgebreid gevierd met een feestje dat eindigde in zijn armen. Sindsdien draaiden ze om elkaar heen. ‘Laten we niet op een volgend succes wachten,’ had hij haar een keer na een vergadering ingefluisterd. Inmiddels wist ze hoe het leer van zijn Mercedes rook en hoe koud het marmeren blad van zijn bureau aanvoelde, want Donald was getrouwd.
‘Goedemorgen, dames en heren,’ begon Donald. ‘Jullie gezichten verraden dat er afgelopen week hard is gewerkt. Dat zie ik graag. Ik weet zeker dat er vandaag iemand gehoor zal geven aan hét verlangen. Succes met jullie presentaties.’
Bij het uitspreken van het woord ‘verlangen’ had hij haar aangekeken. Jessica wist het nu zeker. Vorige week was hij woedend en brulde dat chocolade als een afrodisiac werkte en dat het bij de consument een groot, zeer groot verlangen moest creëren door er alleen maar aan te denken. Hij had toen iedereen aangekeken, maar bleef extra lang voor haar werkplek staan, met zijn armen over elkaar en zijn lippen samengeperst. Jessica had haar ogen neergeslagen. Ze wist toen nog niet zeker of het een dubbele betekenis had.
Een paar weken geleden had ze een aanbieding gekregen van een concurrerend bureau dat geleid werd door twee vrouwen. Het was een relatief klein team bestaande uit voornamelijk jonge mensen en ze had zich er meteen thuis gevoeld. Hoewel ze nog onderaan de ladder stond, zagen ze potentie in haar. Ze kreeg drie maanden bedenktijd zodat ze haar huidige project kon afronden.
De daaropvolgende vergaderingen had ze hem ontweken. Ze had afstand van hem nodig om over het aanbod na te denken. Maar na zijn uitbarsting had ze het lef niet meer om hem nog langer te negeren, bovendien maakte het haar rusteloos om er niet over te praten.

‘Mensen, dank jullie wel voor jullie inzet. Ik zie jullie volgende week.’ Donald glimlachte en wreef tevreden over zijn handen.
Jessica keek onopvallend naar hem op terwijl ze haar werkmap zo langzaam mogelijk in haar attachékoffer stopte. Hij stond met een collega te praten die verslag deed van zijn vakantie en zonder te luistervinken hoorde ze de woorden ‘mijn vrouw’ een paar keer uit Donald’s mond komen.
Jessica kon het inpakken van haar attachékoffer niet langer meer rekken. ‘Donald, kan ik je even spreken.’
‘Ik kom zo bij je, maak het je maar gemakkelijk,’ zei hij en knipoogde.
Jessica leunde tegen de vensterbank. De twee vrouwen hadden een ambitieus traject uiteengezet dat haar ook liet ontwikkelen in de breedte. Het zou zwaar worden, hadden ze gezegd, je zult alles moeten geven en je sociale leven op de tweede plaats zetten. Ze wist niet of ze dat er voor over had.
‘Jessica.’ Donald stond naast haar. Hij liet zijn handen over de randen van haar attachékoffer gaan en pakte haar hand. ‘Ik heb je gemist. Had je het zo druk?’ fluisterde hij en stopte haar vinger in zijn mond.
Nog niet zo lang geleden werd ze enorm opgewonden als hij dit deed. ‘Donald, ik heb een aanbieding gekregen van een ander bureau.’
Hij antwoordde niet en zoog op haar vinger.
‘Donald.’
‘Ja, meisje, ik heb je gehoord.’ Hij trok haar tegen zich aan en kuste haar nek, terwijl zijn hand onder haar rok verdween.
‘Donald, misschien doe ik het wel.’
Donald begroef zijn hoofd in haar decolleté en probeerde haar tepel te likken. ‘Ik verlang naar je’.
Jessica wilde hem van haar af duwen, maar hoe meer weerstand ze bood, hoe steviger hij haar vasthield. ‘Misschien ben ik er wel klaar voor om iets anders te doen.’
Donald stopte en keek haar aan. Ruw draaide hij haar om en duwde haar voorover. Met zijn ene hand hield hij haar klem tegen het bureau, terwijl zijn andere hand haar rok omhoog stroopte en zijn gulp open ritste. ‘Jij bent klaar voor maar een ding.’
Jessica keek naar buiten. De zon zakte dieper en verlichtte alleen nog de kruin van de beukenboom die naast de ingang van het kantoor groeide. Ze was een plantalfabeet, zo noemde ze zichzelf omdat ze niks wist over planten en bomen. Behalve de beuk, omdat ze ooit een eekhoorntje heeft gezien die beukennootjes verzamelde.
Donald stootte een laag, grommend geluid uit en liet zijn hand vallen. Jessica keek naar zijn gemanicuurde nagels die naast haar gezicht op de attachékoffer lagen. Ze wachtte even toen hij bij haar vandaan liep en richtte zich toen op. Haar wang gloeide. Ze wreef over haar pijnlijke borstbeen en keek naar haar reflectie in het raam. Haar haar zat in de war.
Het rode leer van haar attachékoffer was besmeurd. Donald plukte tissues uit de box en maakte zijn vingers schoon. Haar benen trilden, maar haar gedachten waren scherp. Langzaam knipte ze het deksel open en haalde haar papieren en schrijfgerei eruit. Ze keek naar de lege koffer en wist het toen zeker. 'Dag Donald.'
Dit artikel delen?
  • Hits: 64