Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is (nog) mogelijk:
Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
seconden

Scenario

Het station. Laat ik daar maar beginnen. Op het perron om exact te zijn. Een secondewijzer van een stationsklok gaat stapsgewijs, seconde na seconde, alsof er te veel secondes in een minuut gepropt moeten worden. En zo stappen de passagiers ook in: voetje voor voetje.

      Op het moment dat een vrouw haar pump op de trede van de coupé zet, plaats ik mijn donkerblauwe Van Bommel daar. Haar koffer knikt in mijn knieholte. ‘Sorry,’ zegt ze waarop ik me verontschuldig.

      Ze loopt naar links en ik volg haar. Schuin tegenover haar neem ik plaats. Ze doet haar jas uit en strekt zich om de rode koffer in het bagagerek te tillen. Een ouderwetse koffer, en nogal zwaar zo te zien – had ik haar moeten helpen? En waarom zit ik niet tegenover haar? Het had gekund.

      In de weerspiegeling van het raam zie ik dat een pluk haar gek zit. Of misschien let ik er nu op en zit het wel vaker zo, ’s morgens vroeg, nog geen uur nadat ik heb gedoucht – verbeeld ik het me nou en kijkt ze in het raam naar mij?

      Ze pakt een boek uit haar handtas, slaat het open bij de boekenlegger en haar benen over elkaar. Ik open mijn laptoptas; zal ik mijn laptop pakken of mijn notitieblok? Het laatste maar. Daar schrijf ik gelijk in op of ‘slaat het open bij de boekenlegger en haar benen over elkaar’ wel kan, omdat ‘slaat’ hier twee betekenissen heeft. Eerlijk gezegd vind ik het wel mooi. Ze wiebelt met haar been waardoor haar hak haar hiel verlaat, en weer terugveert, maar nooit helemaal. ‘Pump’ verander ik in ‘Prada’: zo’n gracieuze voet draagt beslist Prada. Tegelijkertijd begin ik te twijfelen of het mogelijk is, twee voeten op hetzelfde moment op de trede van een coupé, met notabene een koffer erbij of ertussen.

      De titel van haar boek kan ik niet lezen. Op de cover staat een afbeelding van een mooie vrouw. Ik doe alsof ik wat in mijn tas zoek als ze plotseling mijn richting op kijkt. Haar glimlach bewaart ze voor een pagina van haar boek. Hoe oud zou ze zijn? Ze leest zonder bril, maar wat zegt dat? Er zijn wel meer oudere mensen die nog zonder bril lezen, waarmee ik beslist niet wil zeggen dat ze oud is. Leeftijd schatten is niet mijn sterkste punt.

      Zal ik tegenover haar gaan zitten. Mijn been een ietsje richting dat van haar, zodat ze net even mijn scheen aantikt en ‘o, neem me niet kwalijk’ zegt? Het lijkt me geen vrouw die kort ‘sorry’ zegt – wacht even, dat zei ze wel toen die koffer in mijn knieholte knikte. Moet dat ‘neem me niet kwalijk’ worden?

      ‘Geeft niet hoor,’ zeg ik dan en vraag welk boek ze leest. Misschien begin ik wel over die zware rode koffer. Met de kans dat ik een blauwtje loop, dat ze zegt: ‘Ik wil graag verder lezen in mijn boek’ – wat een slechte metafoor; ik pak mijn notitieblok en begin te schrappen.

      Hoe doen die mannen dat toch? De mannen met lef. Zijn die dan niet bang om af te gaan, of gebeurt dat nooit omdat ze er wel goed uitzien? – ik kijk naar mijn colbertje, doe mijn stropdas goed en zij kijkt naar mij. In het raam kan ik doordat het licht is geworden niet zien of die pluk haar er zo bij ligt dat er niet om gelachen kan worden. Zelfs niet met een glimlach.

      Als ‘Station Schiphol’ wordt omgeroepen doet ze haar boek dicht en stopt het in haar handtas. Ze staat op en rekt zich om haar koffer uit het bagagerek te halen. De split in haar rok is meer dan naakt je kunt bieden. Haar Prada’s bewegen en nemen haar mee richting de deur. Ze knikt, misschien wel met een glimlach, maar dat weet ik nog niet. Ik pak mijn notitieblok en schrijf op of ‘een split die meer dan naakt is’ tegenwoordig nog kan, of het niet te seksistisch is, als te in deze samenstelling tenminste ergens op slaat, omdat seksistisch altijd te is.

      Ik kijk haar na op het perron. De secondewijzer tikt haar bij mij vandaan. In de verte doet ze haar haar goed, dat nog goed zit. Tussen het blauw van de stewardessen valt de rode koffer op. Wat erin zit heb ik nog niet over nagedacht. Ook niet welke kant ze op gaat. Misschien moet de koffer blauw zijn, is ze stewardess. Of is dat te makkelijk? Het maakt haar zeker minder opvallend.

      Waarom zou ik het mezelf moeilijk maken? Dus zie ik haar de volgende dag op dezelfde tijd weer. De conducteur scant de kaartjes, wij elkaars ogen. Ik lach. Zij lacht. Zo gaat het wekenlang. Vertraging is een zegen, het weekend een nare onderbreking. Totdat ik haar niet meer zie, want dat hoort ook bij een verhaal.

Ik wil haar zien en ik zie haar weer. En wel op de triestste dag van het jaar: 2 januari. Het rood en het licht van de kerst zijn verdwenen. Hoe ik de nieuwjaarspeech moet overleven weet ik niet. Op een dampig perron klinkt het genderneutrale ‘Beste reizigers…’

      ‘De beste wensen.’ Naast mijn Van Bommels staat een rode koffer. En daarnaast een Prada.

      ‘Dat is een tijd geleden,’ zegt ze – ik moet wennen aan het geluid bij het plaatje.

      ‘Zal ik je koffer naar binnen dragen?’ vraag ik.

      ’Graag, hij is nogal zwaar.’

      ‘Nou, dat kun je wel zeggen. Draag je die last iedere dag met je mee?’

      ‘Kom maar wat dichterbij, hoor. Ik bijt niet,’ zegt ze. ‘Je wilt toch een vervolg, heb je dat niet opgeschreven?’

      Voor het eerst zit ik tegenover haar. De neus van haar Prada wiebelt tegen mijn broekspijp. ‘Heb je zin om vanavond met mij uit eten te gaan?’ vraag ik op het moment dat ik het niet had verwacht.

      ‘Je maakt het me moeilijk,’ zegt ze. ‘Of juist gemakkelijk, want genegenheid ligt op dezelfde plank als liefde in een ruime inloopkast. Waar je ook weer uit loopt. Liefde en genegenheid kiezen zichzelf.’

      Ik word zo rood als haar koffer, in een stille trein, op 2 januari. Dat weet ik zeker. Ik krijg vast te horen dat ze me best wel aardig vindt, misschien zelfs aantrekkelijk. Maar… er volgt vast die onvermijdelijke ‘maar’.

      ‘Gezellig,’ zegt ze. ‘Ik zal alvast mijn vrouw bellen dat het vanavond later wordt.’

Dit artikel delen?
  • Hits: 184
(De gemiddelde waardering is 4 door 4 stem(-men)

Reacties   

# RE: ScenarioSandra Willeboordse 28-05-2020 18:16
Bijzonder en origineel verhaal dat blijft boeien.
De slotzin maakt mij alleen in de war.
# RE: ScenarioHan Maas 28-05-2020 21:41
Dank je wel, Sandra. Met de slotzin kun je diverse kanten op: wat is de ware seksuele geaardheid van de vrouw die dus een vrouw heeft? 'Gaat het haar alleen om genegenheid; want genegenheid ligt op dezelfde plank als liefde in een ruime inloopkast. Waar je ook weer uit loopt. Liefde en genegenheid kiezen zichzelf.’ Of twijfelt ze?
# RE: ScenarioEwald Hagedorn 20-05-2020 12:13
Origineel geschreven, Han en knap met taal gespeeld. De moeite waard te herlezen.
# RE: ScenarioHan Maas 20-05-2020 16:15
Dank je, Ewald voor je mooie reactie.

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen