Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Regenboogroos

Ik noem mezelf Roos. Ik houd van bloemen, reizen en regenboogkleuren. En van Charlotte natuurlijk; zij is mijn beste vriendin en familie, m’n alles-in-één. Toen ik haar voor het eerst ontmoette, was ik niet zo oud — een jaar of vier. Maar ik herinner me die dag nog goed. Het was op het treinstation van Guangzhou, een provinciehoofdstad in het zuiden van China. Ik stond verloren bij de uitgang en keek naar de haastig voorbijlopende benenmenigte. De constante stroom van reizigers, zakenmannen, dames op hakken, meneren in pakken maakte me duizelig en misselijk. Op dat moment wandelde ze mijn leven binnen: een jonge vrouw met rossige haren en een blanke huid vol sproetjes. Ze tilde me van de grond, liep naar een bankje en zette me op haar schoot. Haar lichtgroene ogen keken me onderzoekend aan, terwijl ze zachtjes op mijn rug klopte. “Jij gaat met mij mee”, fluisterde ze. Nog geen twee dagen later zat ik met haar in het vliegtuig op weg naar huis. Het was mijn eerste vliegreis.

De daaropvolgende jaren hebben we heel wat afgereisd; we bezochten wel meer dan twintig landen – tweeëntwintig om precies te zijn. Ik ben dol op verschillende culturen, streken, volken en temperaturen. De wereld in al haar geuren en kleuren. Van de zoet ruikende mangobomen op Martinique en de lavendelvelden in de Franse Provence, tot de groene heuvels van Toscane en het azuurblauwe water van de Indische Oceaan. De aarde is net zo kleurrijk als de gebedsvlaggetjes in Nepal.

Inmiddels lijkt het een eeuwigheid geleden, die laatste keer dat we eropuit trokken. Charlotte maakt lange dagen sinds haar baanverandering. En de schaarse uurtjes die overblijven brengt ze door met Javid, een jazzgitarist uit Afghanistan. Maar ik vind dat niet erg; ik luister graag naar hem. Naar zijn muziek, naar zijn zachte, melodieuze stem, naar zijn verhalen. Vooral wanneer hij vertelt over zijn geboorteland: het bergdorpje waar hij opgroeide, het rood- lemen huis van zijn grootouders en de geur van houtvuur in de straten. Dan hang ik dromerig aan zijn lippen.

Dromen zijn belangrijk; ze vertellen wat je wensen zijn. Als je kunt dromen, dan heeft het leven zin. Dromen geven hoop. En hoop doet leven. Zeker op momenten dat het even tegenzit: een collega die een functie voor je neus wegkaapt, een financiële tegenslag, een nare ziekte of een onbekend virus dat iedereen aan huis gekluisterd houdt. Dromen kan altijd. Overal. Dromen zijn grenzeloos. Zo droom ik al jaren weg in deze rommelige logeerkamer.

De wereldkaart ligt uitgespreid en een beetje verkreukeld op de grond. Op elke punt staat een stoelpoot. Ik vermoed dat we binnenkort eindelijk weer op reis gaan. Tijdens een telefoongesprek hoorde ik Charlotte zeggen dat ze er een tijdje tussenuit wil. Het vooruitzicht bezorgt me voorpretvlinders in mijn buik. Wat gaan we doen? Gaan we ver weg of blijven we binnen de Europese grenzen? Zoeken we de warmte op in zonnige streken of de frisse lucht van het hooggebergte?

Eerlijk gezegd maakt het me niet uit waar we naartoe gaan; een reis is meer dan alleen een bestemming. Het onderweg-zijn vind ik minstens zo leuk. De chaotische drukte op het vliegveld, de hectiek en paniek: ‘Schat, ik kan mijn paspoort niet vinden!’, het geroezemoes van dwalende anderstaligen … heerlijk. Zo’n luchthaven is een wereld op zich, een niemandsland waar mensen samenkomen en afscheid nemen. Waar ieder zijn weg vervolgt naar een ander plekje op de wereld.

Sinds dat telefoongesprek sta ik in de startblokken. Bepakt en bezakt. ‘Een beetje voorbarig’, zeg je? Misschien. Maar al is het niet vandaag of morgen, eens komt de dag waarop Charlotte me ter hand neemt en we samen weer het luchtruim kiezen. Dus wacht ik, geduldig en vol smart. Er zit niet veel anders op. Ik ben slechts een rode koffer. Eentje met kleine, felgekleurde stickerbloemen en reusachtig grote dromen.

Dit artikel delen?
  • Hits: 296

3.85