Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Plan B

BAM! Met een knal viel het scherm van haar laptop dicht en haar droom aan diggelen. Een achttal vakken toonden de FAIL-code. Nina kon niet anders dan aanvaarden dat ze nooit in de voetsporen van haar moeder zou treden. En eigenlijk wist ze niet goed waarom de tranen over haar wangen rolden. Was het de teleurstelling in haar resultaten? Nochtans lag dit wel binnen haar verwachtingen. Ze had zich kapot geblokt, maar kon zichzelf wel goed inschatten. Haar intuïtie had haar niet in de steek gelaten, jammer genoeg. Neen, de zoute tranenstromen werden veroorzaakt door dat andere falen. Ze was er niet in geslaagd haar moeder trots te maken… alweer niet.  Niet dat haar moeder zoiets ooit had laten blijken, maar die verdomde intuïtie van haar! “Haast en spoed zijn zelden goed, behalve als je mijn beroep hebt.”  Ze had het haar moeder zo vaak horen zeggen, deze en nog zoveel andere vergane spreekwoorden. Dat de kanker zo snel haar hele lichaam zou opvreten, had zelfs deze spoedarts niet kunnen voorspellen. Ze moest denken aan al die keren dat ze doktertje speelde in het ziekenhuis. Als haar moeder ‘de papiermolen ging laten draaien’ deed ze dat niet graag thuis. Drie kinderen en een man die aandacht nodig hadden, dat bleek een onmogelijke combinatie te zijn met haar administratie. Soms mocht Nina dan mee, het zou toch niet zolang duren. De zwarte dokterstas moest altijd mee, je wist immers maar nooit of ze ergens moest bijspringen en haar moeder was verknocht aan haar eigen materiaal. Nina haar rode koffertje moest vanzelfsprekend ook mee, want Nina wist dat ze het zeker nodig zou hebben. De verpleegsters speelden ook wel eens graag slachtoffer. Vooral zuster Angela bleek de gekste symptomen te vertonen. Maar werkelijk altijd kon Nina al haar patiënten binnen de kortste keren genezen. De kleine meid was bijzonder spitsvondig voor haar leeftijd. De kaakgewrichten van zuster Angela bleken niet bestand tegen de humor van het doktertje en de inhoud van haar rode dokterstasje.  Genoeg gemijmerd. Nu moest ze de realiteit onder ogen zien. Over naar plan B. Welk plan B? Ze had helemaal geen plan B! Haar jaar nog ’s overdoen had geen zin, dat had ze nu wel begrepen. Verpleging? Psychologie? Maatschappelijk assistent? Hmmm, dat laatste sprak haar eigenlijk wel aan. Haar vader kon 2 stenen doen vechten en Nina had de eigenschap om die stenen zo in de watten te leggen dat ze helemaal vastgekluisterd waren aan de aandacht die ze van haar kregen. Weer iets wat haar moeder zo vaak had gezegd. Misschien wel een teken aan de wand dat ze misschien toch wat meer onderzoek moest doen naar die studierichting.

BAM! Met een knal viel het scherm van haar laptop dicht en alles in de plooi. Grote onderscheiding! Wie had dat gedacht? Na 3 jaar had ze haar diploma voor maatschappelijk assistent op zak. Deze opleiding leek haar echt wel op het lijf geschreven. Ze had zelfs nog de tijd gevonden om een opleiding te volgen tijdens weekends. Eentje waarbij het verdoken kind in zichzelf weer was herboren. Zuster Angela zal nogal eens moeten luisteren als ze haar dat vertelt. Zuster Angela was nu hoofdverpleegkundige geworden en ook Nina’s steun en toeverlaat. Het was niet zo dat Nina de deur platliep bij zuster Angela, maar zo nu en dan bleven er whatsappjes heen en weer gaan tot in de vroege uurtjes. Er moesten nu wel nog enkele plooien worden gladgestreken. Op haar stageplaats waren ze heel erg ingenomen met de kwaliteiten van Nina. Ze kon daar quasi onmiddellijk aan de slag gaan. Part-time, maar dat kon haar niet deren, integendeel, dit gaf haar ruimte om nog iets in bijberoep te doen. Want Nina wou meer, nog steeds een droom achterna jagend. Met de attesten van haar extra opleiding in kopie had ze haar CV verzonden. Ze mocht auditie komen doen!

BAM! Met een knal viel het scherm van haar laptop dicht en Nina met haar gat in de boter. Ze had een vacature gekregen na bijna twee jaren in de vervangingspool gezeten te hebben. De kijk- en doestage waren heel verrijkend geweest, maar eenmaal de auditie helemaal doorstaan te hebben, kwamen de opdrachten soms met mondjesmaat binnen. Gelukkig had ze er voor gekozen om zelfstandige te zijn in bijberoep. Haar job als maatschappelijk assistent was haar verslaving geworden, en ze werd ook graag gezien door ‘haar’ mensen. Maar toch hunkerde ze naar meer opdrachten als freelancer. Bij evenementen was Nina een vaste waarde. Haar talent werd erkend. Er zaten veel visjes in de vervangingspool en het sprak voor zich dat de regio een belangrijke factor was bij het toewijzen van een opdracht. Vacatures voor een vaste opdracht waren nog dunner gezaaid. Deze keer moet zuster Angela er wel voor iets tussen gezeten hebben. Een vacature voor haar ziekenhuis? Dat kon geen toeval zijn! Laat de echte opleiding nu maar komen. Ze was er helemaal klaar voor! Er was geen twijfel mogelijk dat haar moeder met haar trots geen blijf zou weten mocht ze dit meemaken.

EN HOPPA! Met een zwierige zwaai gooide Nina haar rode koffertje open. Althans, dat was het plan. Alleen wou het koffertje niet meewerken. Het leek wel klem te zitten. Terwijl ze haar linkerhand op het deksel liet rusten, wrikte ze met de rechterhand aan het slotje.  Het tipje van haar tong hing gespannen uit haar rechtermondhoek. Zo zou het natuurlijk nooit lukken. Boris moest haar maar ’s helpen. Die bleef echter maar deuntjes op zijn ukelele spelen waar zelfs een hark bij zou gaan dansen. En dat kind in bed, daar had ze ook niks aan. Die bleef maar gieren van de pret. Of zou ze het toch durven vragen. Hij had al een hele lange ketting en had dus bewezen een kanjer te zijn. Toe maar, doe maar! Met één simpele klik waren het koffertje en de glinsterende jongensogen wijd open. Er waren weer een tiental minuutjes dolle pret verzekerd.

Dit artikel delen?
  • Hits: 357