97 Hits

Publicatie op:
Over de lengte van een leven

“En ze leefden nog lang en gelukkig”. Mila baalde toen ze de bekende woorden uit de mond van haar moeder hoorde rollen. Niet omdat het verhaal nu zo slecht was, of omdat ze niet van voorlezen hield, nee dat niet. Als het aan haar lag zou ze wel tien verschillende verhalen per dag willen horen, vooral als haar moeder ze aan haar voorlas. Wat haar tegenstond aan deze woorden, was dat ze een voorspelling waren voor wat er daarna zou komen. En ja hoor, daar had je het al: “En nu is het tijd om naar bed te gaan lieverd, morgen is het weer maandag en moet je uitgerust zijn voor school”, zei mama. Ze gaf Mila een kus en toen ging het licht uit.

Het lukte Mila niet meteen om in slaap te komen. Daarvoor stond het verhaal nog te vers in haar gedachten geschreven en spookten er vele vragen door haar hoofd. Ze vroeg zich af of het verhaal over de prins en de prinses echt gebeurd kon zijn. Waarschijnlijk niet, dacht ze. Natuurlijk, in het echt bestaan er ook prinsen en prinsessen en een kasteel had ze laatst nog gezien, toen ze op vakantie was. Het had donkere muren en was al heel oud, vertelde de man die hen rondleidde. Wanneer ze met haar vingers langs de ruwe stenen muren veegde en zachtjes trede voor trede de trappen opliep, voelde Mila zich ook een beetje een prinses. Als ze later groot was, zou ze ook in zo’n kasteel gaan wonen, had ze later tijdens het eten kenbaar gemaakt. “Dan moet je maar goed je best blijven doen op school", had mama gezegd. Daarop had Mila gezucht en zich afgevraagd of het niet makkelijker zou zijn om gewoon een kikker te kussen, dan kwam de rest vast vanzelf.

Mila dacht ook na over ‘een lang en gelukkig leven’, en vroeg zich af of dat bestond. En als het al bestond, wat betekende dat dan, ‘lang en gelukkig’? Lang, dat had te maken met lengte en dat kon je meten, had ze geleerd. Hoe groot iemand was, dat noemde je lengte en de weg tussen haar huis en de school kon je ook meten, maar noemde je dan weer geen lengte, maar afstand. Mila was 155 centimeter lang en de weg naar school was ongeveer 2000 meter, of 200000 centimeter. Als je het in centimeters zei, leek het opeens veel langer, ze snapte niet goed hoe dat kon. Maar nog minder begreep ze wat dan een lang leven was. Kon je dat dan ook meten? En hoeveel centimeter was dat dan? Ze kon zich er geen voorstelling bij maken.

En dan ‘gelukkig’, dat woord kwam van geluk en betekende dat je blij was. Over het algemeen was Mila wel gelukkig, maar niet iedere dag. Soms voelde ze zich heel verdrietig, of juist boos. Verdriet kwam meestal in de avond, als ze alleen in haar bed lag. Bij verdriet hoorden tranen, maar niet altijd. Soms voelde verdriet alleen als een grote bal in haar buik, die maar langzaam leegliep. Boos was ze gisteren nog, toen Boris vals had gespeeld met knikkeren. Zelfs met haar 9 jaar wist Mila al dat het leven niet alleen maar gelukkig kon zijn. Bij geluk hoorden taartjes, pannnenkoeken en patat, want daarvan werd je blij, dacht Mila. Toch twijfelde ze ook daarover, want mama deed altijd aan de lijn, dus taartjes konden niet iedereen blij maken. De loterij dan, “want als je die wint, dan hoef je nooit meer te werken”, zei papa altijd. Daarom kocht hij iedere week een lot en zat hij gespannen voor de televisie om te kijken of zijn nummers de winnende waren. Wanneer de nummers dan waren geweest en papa weer niet gewonnen had, dan verscheurde hij het lot en was daarna vaak chagerijnig. Mila kon dan maar beter even niet tegen hem praten, had ze geleerd. Ook de loterij maakt dus niet iedereen blij, dacht ze.

De prins en de prinses waren blij en gelukkig, omdat ze voor altijd samen waren. Dat wilde Mila later ook wel, maar nu nog niet. Ze vond jongens maar stom en kinderachtig en had regelmatig ruzie met ze. Maar hoe kan het dan dat prinsen en prinsessen nooit ruzie hebben? Ze dacht aan papa en mama. Meestal vonden ze elkaar lief en ze knuffelden veel. Toch was mama soms boos op papa, of andersom, of allebei. En af en toe waren ze allebei boos op Mila en zij op hen. Dan stampte ze hard op de trap of sloeg met de deuren. Toch kon ze nooit lang boos blijven, want van alle mensen in de wereld hield ze het meest van papa en mama.

Mila geeuwde, van al die malende gedachten was ze inmiddels toch aardig moe geworden. Al snel viel ze in een diepe slaap. Ze droomde van de prins en de prinses en van hoe hun leven na de laatste bladzijde. De prins en de prinses gingen trouwen en kregen twee kinderen. De prinses was heel gelukkig, maar op een dag voelde ze zich verdrietig. Ze wist niet goed waarom, maar ze voelde een bal in haar buik. De prins was radeloos, hij had zijn mooie prinses nog nooit in tranen gezien. Hij maakte een dansje voor haar en vertelde de ene mop na de andere. Normaal gesproken moest de prinses daar erg om lachen, maar nu begon ze alleen maar harder te huilen. De prins was radeloos.

Opeens klonk er geklop op de deur. De prins deed open en in de deuropening stond een meisje van 155 centimeter, waarvan je er maar 10 kon zien. De overige 145 centimeter waren bedekt door de grootste taart die hij ooit gezien had. Hij keek naar de prinses, die gestopt was met huilen. Mila liep voorzichtig, voetje voor voetje, door tot aan het bed en zette de reuzetaart op de grond. “Kom je taart eten met mij?”, vroeg ze aan de prinses. Even aarzelde de prinses, maar toen stond ze op en liep op de taart en op Mila af. Met twee handen pakte ze een groot stuk uit het midden van de taart. Daarna likte ze haar vingers schoon en keek Mila aan. Een grote glimlach stond op haar gezicht. Mila moest ook lachen en dacht: geluk kun je niet meten, maar is het langst als je het samen deelt.


Een review kan waardevol zijn voor de auteur maar heeft verder geen invloed op de waardering door de jury.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Over de lengte van een leven"

27.05.21
Feedback:
Wauw! Echt een heel tof verhaal!
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
26.05.21
Feedback:
mooi
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig