Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!

De jury zal de verhalen nu lezen en beoordelen.  Zij streeft ernaar de uitslag in de laatste week van de maand augustus, op deze website, bekend te maken.

Ontspoort

 

Het was zo ver. Tijd om te handelen. Buiten in mijn tuin steek ik mijn vuurkorf aan. Als het vuurtje goed brand loop ik naar binnen. Eén doos, dat was alles. Mijn hele leven zat in deze ene doos. Ik open de kast en veeg mijn kleren aan de kant. Daar stond hij. De doos met mijn leven erin. Ik pak hem op. Verwacht dat hij zwaar is. Mijn leven is lichter dan ik verwacht. Is dit alles? Is dit mijn hele leven? Ik neem de doos mee naar buiten en haal de deksel ervan af. Eén voor één verdwijnen papieren en foto’s in het vuur. Ik kijk toe hoe mijn leven voor mijn ogen verbrand. Herinneringen die worden verteerd door het vuur. Sommige dierbaar andere nietszeggend. Maar alle papieren maakten deel uit van mijn leven. Deze papieren bepaalde wie ik was en wie ik uiteindelijk ben geworden. Het voelt als een reiniging van mijn ziel. Het voelt als verraad aan mezelf. Deze tegenstrijdigheid laat ik niet toe. Ik zet de knop om. En laat de papieren een voor een in het vernietigende vuur vallen. Mijn gedachtegang is gestopt. Zonder emotie is het beter. Niet denken, handelen, daar draait het nu om. De tijd om uit te stellen was voorbij. De keus was voorbij. Als de doos leeg is rest mij nog een stuk wat in het vuur moet. Een klein boekje. Negen bij twaalf en een halve centimeter, paars gekleurd. Mijn paspoort. Ik heb het in mijn hand. Open het. Bekijk het. Mijn foto, de stempels. Resoluut klap ik het dicht en hou het kleine kostbare dierbare paarse boekje in de vlammen. Dat was het. Ik was niet meer.

De deurbel gaat. Ik weet wie er aanbelt. Ik laat de vuurkorf branden. Het is veilig. Hij gaat vanzelf uit. Al lopend naar de voordeur pluk ik mijn tas van de grond. Ik trek de voordeur achter me dicht. Een sleutel heb ik niet meer nodig. Ik kom hier nooit meer terug. Ik lach vriendelijk naar de taxichauffeur die me naar Schiphol brengt. Hij vraagt me waar de reis naar toe gaat. “Barcelona,” zeg ik. “Even lekker ertussenuit. Mooi een rustmomentje voor mezelf.” Schiphol is maar een halfuurtje rijden en uiterlijk ontspannen leun ik achterover in de stoel. In mijn binnenste is het echter oorlog. Mijn maag en mijn darmen spelen beide op. Stemmen in mijn hoofd strijden om voorrang. Ik luister niet. Niet naar mijn lichaam, niet naar mijn hersens. De beslissing was genomen. Geen weg terug. Mijn leven lag in de vuurkorf. Achter in de tuin van het huis waar ik bijna vier jaar geleden introk. Het huis waar ik dacht een thuis te vinden. Een thuis was alles wat ik nodig had. Het was me niet gegund. Na vier jaar bleek mijn thuis gewoon een huis te zijn en was ik terug bij af. Terwijl ik met gesloten ogen probeer zowel de stemmen als mijn darmen te negeren hoor ik de chauffeur zeggen dat we er zijn.

Ik betaal met mijn pin, stap uit en ga richting de vertrekhal. Mijn pinpas gebruik ik voor een grote bak koffie met veel suiker en een simpel croissantje kaas. Vervolgens wandel ik met mijn koffie en mijn broodje naar een bankje in de hal. Rustig ga ik zitten en drink mijn koffie. De suikers doen me goed. Mijn pinpas duw ik in het croissantje. Verfrommel de boel in een servet en gooi ze samen weg in een prullenbak. Ik heb ze geen van beide meer nodig. Mijn koffie is op. Tijd voor de volgende stap. In de aankomsthallen zijn toiletten en douches. Daar moet ik zijn. Na mijn beker in de prullenbak te hebben gegooid vervolg ik mijn weg. Met wat los geld kom ik in de toiletruimte. Mijn blaas en darmen reageren opgelucht bij deze verlossing. Ik spoel door en doe de deksel dicht en gebruik het toilet als stoel. Ik haal de haarverf uit mijn tas en meng de mix goed door mijn blonde krullen. Dertig minuten. Dan ben ik een brunette. Uit mijn tas pak ik kleren die ik in mijn vorige leven nooit zou dragen. Ik bekijk ze en grijns. Van het zakenvrouwtje naar avonturierster. Een paar wandelschoenen, versleten jeans, zwart shirt en een hoodie. Zelfs mijn moeder zou me niet herkennen als ze nog leefde. Met de spullen in mijn hand, tas om mijn schouder verlaat ik het toilet. Stop wat kleingeld in de doucheruimte en als ik uiteindelijk klaar ben en in de spiegel kijk, zie ik een brunette terugkijken. De vreemde vrouw staart me aan in de spiegel. Wat eyeliner en zwarte mascara maken het verhaal af en zo vervolg ik mijn weg naar de treinen. Mijn tas heb ik niet meer nodig. Ik haal de kluissleutel eruit en prop de tas in een prullenbak. Kluis 709. Ik open het kluisje en vis er een rode koffer uit. Mijn nieuwe leven. Tijd om te vertrekken.

De trein komt zo. De Thalys naar Parijs. Het kaartje is betaald door mijn nieuwe ik. Met mijn nieuwe paspoort en nieuwe identiteit kan ik opnieuw beginnen. Parijs is niet het einddoel. Slechts een doorgang naar mijn nieuwe leven.

Ik stap in zodra de trein arriveert. Neem plaats in de coupe die aangegeven staat op mijn ticket. Mijn nieuwe leven staat naast me. Een volledig nieuw leven in een rode koffer. Ik sluit mijn ogen als ik merk dat er iemand de coupe binnenstapt. Ik wil niet kijken maar een geur, een bekende geur, maakt dat ik alsnog mijn ogen opensla naar de man die zojuist mijn nieuwe wereld binnenstapte. Ik hap naar adem. “Hallo Alicia, fijn je weer eens te zien. Het heeft lang geduurd eer ik je gevonden had. drie jaar om precies te zijn. Drie jaar vanuit een cel zoeken. Heeft me de nodige duiten gekost maar je bent het waard. Elke cent die ik heb uitgegeven was het waard nu ik je hier voor me heb zitten. Blijf rustig zitten. Ik doe je niets. Nog niet in ieder geval. Maar ik zou graag van je horen waarom je me hebt verraden. Je weet dat je nooit van me weg kunt komen. Nooit. Ik heb je gekocht. Je bent en blijft van mij. Ik heb je al eens eerder gezegd dat bij mij weggaan consequenties met zich zou meebrengen. Je geloofde me niet. Toen niet. Pas na de begrafenis van je moeder begreep je me. Verraadde je me waardoor ik vast kwam te zitten en pas vandaag, vier jaar later, weer op vrije voeten ben. En toch probeer je het nu weer. Ik snap je niet Alicia. Je zou beter moeten weten.”

Ik kijk naar de rode koffer. Het besef komt snel. Ik had het kunnen weten. Moeten weten. Mijn route was zorgvuldig uitgestippeld. Het geld, de bankpas, mijn nieuwe naam en identiteit in de vorm van een paspoort. Ik had ervoor moeten betalen. Veel geld. Maar ik had er niet bij stilgestaan dat voor de concurrent van mijn criminele ex, mijn vergrijp van verraad zo zwaar zou wegen. Ethiek werd dat genoemd.

Ik hoor een fluitsignaal. De trein vertrekt. Met mij. En samen met mij, mijn verleden, gebundeld in deze moordenaar van mijn moeder die eens mijn man was.

Dit artikel delen?
  • Hits: 294

3.55