78 Hits

Publicatie op:
Nieuw begin

Anna draaide het volume van de radio zacht. Ze was die opgeklopte ‘vrede op aarde-boodschappen’ spuugzat. Toen het licht uitging, van alles wat ooit sprankelde diep vanbinnen, had ze rigoureuze plannen gemaakt. Vandaag is de laatste dag van je miserabele leven, beloofde ze zichzelf. Morgen was het kerst, en de hoogste tijd voor haar ultieme kerstcadeautje.

De afgelopen jaren was ze verworden tot een vermoeide verzuurde vijftiger, die het grootste deel van haar leven had verkwanseld. De schuldenlast die haar man tijdens hun huwelijk had weten op te bouwen, zou ze de rest van haar leven niet meer kwijtraken. 

Hij was op een dag gewoon opgestapt, en zij werkte zich sindsdien te pletter om die berg schulden af te betalen. Vastberaden keek ze naar haar spiegelbeeld, dat geploeter eindigde vandaag.

Anna rechte haar rug en schoot in haar uniform, maakte een beker oploskoffie voor onderweg en trok de deur achter zich in het slot. Flink doorstappend liep ze richting het ziekenhuis. Als ze haar kop erbij hield kwam het allemaal wel goed. De bank had haar gister weer een overzicht van alle schulden gemaild, en wederom had die loser van een man van haar niks afbetaald. Maar als er bij haar niks meer te halen viel, zou de bank ongetwijfeld serieus naar hem op zoek gaan. Het enige dat zij zou moeten doen, was volledig van de aardbodem verdwijnen. 

Anna liep snel het ziekenhuis in, en de trappen af naar het mortuarium. Hoe lager ze kwam, des te zwaarder werd het beladen gevoel in haar lijf. De kille sfeer van de dood die hier overduidelijk rondwaarde, dwong een stil respect af. Zelfs na al die jaren. Met haar vrije hand duwde ze de deur van het mortuarium open. Jon stond al op haar te wachten, en de blik in zijn ogen was ijskoud. Anna beet op haar lip, en hield haar ogen neergeslagen, het was beter om vandaag de confrontatie maar gewoon uit de weg te gaan. Hij begon direct op te sommen wat er van haar werd verwacht, met die gruwelijke hoge piepstem. Het was een enorme lading werk, en Anna zou haar handen vol hebben. ‘Ik sla de kerstbijeenkomst van vanavond wel over, zei ze timide, zodat het werk afkomt vandaag’. ‘Heel goed Anna’, zei hij minzaam, ‘zo zie ik het graag, misschien zit er dit jaar wel een kerstbonus in’. Anna duwde haar nagels in haar handpalmen. Kwal, dacht ze, dat beloofde hij al jaren, maar ze had nog nooit een stuiver extra gekregen. Maar na vandaag was het voorbij, eindelijk. Haar zenuwen verstopte ze, ze wilde niet denken aan wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Anna zuchtte eens diep, rechtte haar schouders en ging aan het werk.

De uren vlogen om en zodra Jon naar de kerstborrel was vertrokken, glipte Anna de deur van het mortuarium uit en snelde ze via de zijdeur naar buiten. Haar adem maakte witte wolkjes in de koude avondlucht, het was helder en het vroor. Anderhalf uur later kwam ze ongezien het mortuarium weer in. Snel legde ze omzichtig een groot pakket in een van de lijk lades. Haar hart klopte als een razende, en inwendig maande ze zichzelf tot kalmte. Daarna leek de tijd te vertragen, en tijdens het laatste uur van haar dienst was ze op van de zenuwen. Wat als ze gesnapt werd, of als alles volledig anders zou lopen dan ze uiteindelijk bedacht had? Wat als Jon die lade ineens open zou trekken. Ze schudde haar hoofd, Jon lag in zijn kantoor zijn roes uit te slapen, en het einde van haar dienst was inzicht. Eindelijk was ook die laatste minuut weggetikt. Anna waste haar handen, kleedde zich snel om, pakte haar jas van de kapstok en zonder om te kijken liep ze het ziekenhuis uit. Gehaast wandelde ze naar het station, kocht een kaartje voor de eerste de beste trein en stapte in. Binnenin haar woedde een storm, en alle spanning deed haar huiveren. Ze had zo vaak getwijfeld of ze dit wel zou kunnen, maar tot nu toe was alles precies zo gelopen zoals ze gepland had. Jon zou raar opkijken, ze zag zijn zure blik al bijna voor zich. Ga jij maar lekker uitleggen hoe die lege lijk lade ineens gevuld blijkt te zijn, dacht ze geamuseerd. Terwijl de trein langzaam begon te rijden, nestelde ze zich in een lege coupé, knus weggekropen in een hoekje. Buiten begon het voorzichtig te sneeuwen, en voorzichtig durfde ze te geloven dat het allemaal goed zou komen. 

Anna dacht terug aan de gebeurtenissen van die avond en aan de doordringende boodschap die ze de bankmanager had gebracht.  Ze had wreed weggenomen, wat hem het allerliefste was. 

Vermoeid van alle stress, dacht ze aan wat ze die avond gedaan had. Nadat ze het ziekenhuis uit was geslopen, was ze direct naar het huis van de bankmanager gelopen. Hij gaf altijd een feestje op kerstavond, een luidruchtig en drukbezocht feestje. Ze had een aantal jaren, vol afgunst, vanaf de andere kant van de straat naar het feestgedruis staan kijken. Achteraf bezien waren die, voor haar treurige, kerstavonden een welkome bron van informatie gebleken.

Vanavond had ze, schuilend achter een boom, haar uniform uitgetrokken en achter een paar bosjes verstopt, de onflatteuze ouderwetse jurk die ze eronder droeg was flinterdun. Ze had gehuiverd in de koude avondlucht, van de zenuwen en van de kou. Langzaam was ze de achterdeur genaderd, terwijl er net een stelletje uit kwam lopen. Anna had de neiging om weg te rennen uit alle macht moeten onderdrukken, en de twijfel kroop onder haar huid, wat deed ze hier in vredesnaam. Toch had ze doorgezet, was die twee voorbij gewandeld, en was het huis ingelopen. Zij, die altijd zo truttig en behoudend was, bleek nu ineens zo doortastend te zijn. Instinctief was ze de trap afgelopen naar de garage, op zoek naar zijn rijkste bezit.

In de hoek van de garage lag, op een felroze pluchen kussen, een enorme witte poedel. Die showhond was zijn lust en zijn leven, en elke week deed hij vol enthousiasme aan wedstrijden mee. De vele foto’s in zijn kantoor spraken boekdelen. Als hij straks zijn lievelingetje kwam opzoeken, zou hij niks meer dan een envelop met instructies vinden. Zijn prijspoedel zou hij nooit meer terugzien, als hij niet precies zou doen wat ze hem opdroeg. 

Met een hand vol geprepareerde hondenkoekjes, liep ze op de enthousiast kwispelende hond af. Ze gaf hem een paar koekjes en aaide hem rustig over zijn kop. Binnen een minuut was de hond buiten westen, nog sneller dan ze op voorhand had gehoopt. Voorzichtig had ze haar in een kleine lijkenzak getild, die ze onder haar jurk verborgen had gehouden. Met haar last in haar armen was ze naar buiten gelopen. Het was bitterkoud, en doodstil in de tuin. Stiekem even met de secretaresse achter de bosjes verdwijnen, werd veel minder leuk bij deze lage temperaturen. Snel was ze naar haar werk teruggelopen, en had de hond voorzichtig in een van de mortuariumlades gelegd. 

Ze legde haar voorhoofd tegen het koele glas van de treincoupe, vanaf morgen zou Anna niet meer bestaan. De sneeuw was inmiddels een witte deken geworden, en de wereld oogde zacht en sprookjesachtig. Ze pakte haar nieuwe telefoon en keek glimlachend naar het bedrag dat op haar rekening stond. Via haar oude telefoon stuurde ze een laatste tekstberichtje naar de bankmanager, en gooide hem vervolgens uit het raam. Tevreden zakte ze onderuit, missie geslaagd, morgen zou ze opnieuw beginnen.


Een review kan waardevol zijn voor de auteur maar heeft verder geen invloed op de waardering door de jury.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Nieuw begin"

06.06.21
Feedback:
dacht eerst dat de hoofdpersoon zelfmoord ging plegen. erg zielig voor het hondje. als er niks met het hondje was gebeurt dan had je een sterretje meer gekregen. verder vind ik het wel een spannend verhaal
  • Schrijfkwaliteit
    3.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • cynthia Poen-Stam 07.06.21
    Dank je wel Ylonka, het hondje is door het hele drama heengeslagen hoor ;-), leuk dat je de moeite hebt genomen om te reageren!