Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!

De jury zal de verhalen nu lezen en beoordelen.  Zij streeft ernaar de uitslag in de laatste week van de maand augustus, op deze website, bekend te maken.

Meisjes met rode koffers

Dora giechelt. Ze heeft paddenstoelen gegeten. Haar blote schouders swingen soepel op muziek van een You Tubefilmpje. De bandjes van haar hemd hangen tot op haar ellebogen. Haar hoofd valt buigend langs het scherm naar beneden tot ze keihard met de vuist op tafel slaat en zich opricht.
'Hi there! Excuse me ...' Ze draait haar stoel een halve slag naar de lange tafel waar ik zit, de receptie en de vele met elkaar kletsende groepjes.
Bijna de gehele gemeenschappelijke ruimte van het hostel kijkt nu verveeld haar kant op. Het is diep in de nacht. Dora somt alle muziekinstrumenten op, die ze ooit bespeelde. Haar woorden stokken echter in haar keel. De meesten wenden zich snel weer af. Ze draait zich verder naar mij en kijkt naar mijn pen.
'Are you a writer?'
Ik voel me betrapt en lach. Ze lacht mee. We lachen allebei. Onze slappe lach krioelt door de lucht.
'Me too,' zegt ze schuddebuikend.

Ik geniet van haar performance en vertrouw alles toe aan mijn schrijfblokje.

'Excuse me, the thing is ... Hongarije is conservatief. Hier is geen vrijheid, geen democratie.' Haar praten vermengt zich al snel met de heersende kakofonie. Dora valt weer stil.

Maar ze had wel gelijk. Zo'n anderhalf jaar later zou Orban vanwege de coronacrisis per decreet regeren.

'Excuse me ... dokters in Amerika besteden weliswaar meer tijd aan hun patiënten, maar ze werken lang niet zo efficiënt als dokters in Engeland; ze behalen zelfs minder resultaat.' Ze vormt haar zinnen nu vinnig en krachtig. 'Je kan me wat!,' schreeuwt ze. Alle ogen richten zich weer op Dora. Gezondheidszorgwoorden van een meisje uit Chicago triggerden haar. Ze pareert ze volledig.

'Eet jij vlees?' vraagt Dora.

'Niet veel, maar ik ben geen vegetariër,' zeg ik.
'Jij eet überhaupt weinig. Ik zie je al uren niets eten.' Ze zucht. 'Ik ben ziek, ik heb in de healthcare gewerkt: vier jaar in een privékliniek in de U.K.; twee jaar in de U.S.. Ze moeten mij hier niets wijsmaken.'
'Ben jij van hier?'
'Ja maar mijn Hongaars heeft een accent gekregen, ze verstaan me niet meer. Ik wil terug naar de U.K., maar het onderdak is er te duur. ... Mijn beste vriend hier is dj; hij verdient veel geld; zo’n baantje wil ik ook.' Haar giechelbuien dansen als paddenstoelen door haar lijf.

'Je kunt hier niet blijven.'

Dora’s lichaam zet zich onmiddellijk schrap.
Een man van achter de balie staat naast haar.
'Ik heb veel klachten over je gehad.'
'Ik heb betaald, ik rook niet en hou me aan alle regels ... ik eet, okay? ... Je kunt het aan hem vragen.' Dora's ogen kijken ingehouden kwaad. Ze wijst naar een gezette kale man, die net zijn vijfde halve liter bier aanspreekt.
'Zij veroorzaakt geen problemen,' zegt hij, 'haal verdomme die snurkers uit onze zaal!'
'Wat doe ik verkeerd?' Dora zet een 'poeslief' kinderstemmetje op. Het lichaam van de baliemedewerker zet zich aarzelend in beweging, zucht zacht: 'Okay,' en sjokt weer naar zijn plek.
Ze weet dus ondanks die paddo’s wel voor zichzelf op te komen.

Met een rode koffer komt Dora weer binnen. Ze zet twee stoelen neer, en rangschikt haar kleding. Stapeltjes gaan op en neer van de ene naar de andere stoel. Soms staat ze stil en bewondert haar groeiend kunstwerk.
'Zal ik die donkere panty aandoen? Ik heb niets meer dat me past. Laat ik deze rok maar aanhouden. Ik eet teveel chocola.'
Ze bekijkt haar gezicht.
'Dora je komt er wel.' zegt ze. Ze geeft zichzelf een bemoedigend klapje op haar wang en stopt het spiegeltje weer in haar koffer. 'Nu mijn leren jas nog.'

Uit haar bagagedepot tovert ze legerkistjes en sloft er parmantig mee door de ruimte. 'Ze zijn te klein,' zegt ze schertsend. De veters zitten los. Haar ironische ogen tasten naar contact. De kistjes staan koddig bij haar blote bruine benen. Haar bordeaux rode rok congrueert mooi met de kofferkleur. Mijn ogen staan bol van glans. Ze kijkt mij aan en raakt onmiddellijk in een lachstuip. Klotsend gaat ze de trap af. 'Ik ga even iets lekkers halen,' roept ze. Ze zwaait een kushandje naar de onzichtbare vierde wand en struikelt bijna over de veters.

Ik haal mijn beddengoed op en mag op een van de banken gaan liggen. Ik val onmiddellijk in slaap.

Mijn geslachtsdeel is gespannen. Dora's stem maakt me wakker. 'Ze snurken nog altijd', zeg ik. Dora knikt, hangt haar jas op haar stoel en komt naast me zitten. Aan tafel een vertrekkend groepje, op de trap het gerommel van binnenkomende nachtbrakers, het zal half negen zijn.

'Ik heb een vriend, die ook met andere vrouwen omgang heeft. We gaan minstens een keer per jaar op vakantie; al jaren. Van hem heb ik mijn koffer,' zegt ze. 'Kijk hij heeft er al wieltjes onder gemaakt. Het hengsel komt nog. Wij houden allebei van recycling.' Ze zet me water voor met een theezakje. Ze lacht, maar ik voel haar onverschilligheid.
'Koud water met een theezakje?'
Ik blijf haar vragend aankijken. Aarzelend pakt ze het kopje en loopt naar de waterkoker.

Dora vist nootjes uit de koffer. ... Ik hou niet van die koffer.
'Nootjes stimuleren seks,' zegt ze.
'Waarom ben je eigenlijk hier?' vraag ik.
Haar stem hapert. Haar ogen knipperen.
'Ik ben moe, ik wil niet huilen, maar vrolijk zijn ... ik val om van de slaap. I love sex.' Ze bijt een nootje stuk.
'Ben je getrouwd?' vraag ik.
'Ik heb een zoon in Madrid. Hoe oud ben jij?'
'62.'
Ze kijkt weifelend en keurend.
'Ik 41.'
Ze haalt twee glossy's uit haar valies en laat me een plaatje zien van een beroemde Hongaarse popster.
'Ik heb hem geïnterviewd.'
Ik zie een knappe man met prachtig opgemaakt haar.
'Ik schrijf net als jij.' 
Als een actrice wacht ze op een vraag en bladert verder. Ik kijk wazig.
 
Dora is als een roes. Ik moet denken aan de roes die ik wel eens had met Dorien als we tussen waken en slapen  kletsen bleven 's nachts. 's Morgens kon ik me eigenlijk alleen nog maar herinneren dat ik urenlang taal geformuleerd had, maar waar het allemaal over gegaan was, was ik vergeten. Ik kijk naar mijn schrijfblokje. Die taal formuleer ik nu schriftelijk, bedenk ik me. Dat is het grote verschil. Het blijft tot mijn beschikking. Ik kan er een verhaal van maken.
 
Luisteren naar intuïtie en waarden
naar wat soms ziel wordt genoemd
zelf aanwezig zijn
actief kunnen sturen
ruimte geven en nemen
overgave
vertrouwen
een ander toelaten
en beïnvloeding

denker en observator
zo bang
in levens gevangen
niet van mij
zonder richting
maar wat doen
me aanpassen

opstaan uit een wereld
die instort, is lastig

overeind blijven 

Ik ga. Het is elf uur. Uitchecktijd. We geven elkaar een dikke knuffel. Ik voel Dora's zachte lichaam, druk stevige zoenen op haar wang en bedank haar voor haar performance.
Ze vraagt me mijn e-mailadres. Ik krijg het hare niet. Ik blokkeer. Wil ik wel, wil ik niet?
 
Ik kijk naar een foto. Dora poseerde spontaan, toen ik zei dat ze prachtig absurdistisch theater liet zien. Die rode koffer ... Dorien had er ook zo een. Dorien gebruikte seks om me haar web binnen te loodsen. 'Mijn exen zijn mijn familie, die ik nooit gehad heb,' zei ze vaak. Ze was enigst kind, net als haar vader en moeder. Als eerste in een reeks van acht, werd ik geen lid van haar familie.
Dit artikel delen?
  • Hits: 452

3.295