Verhalenwedstrijd

Verhalenwedstrijd ´Onder de boom´

Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema

Onder de boom’.

Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier iets (of juist niets?) onder de boom is. Hoe? Dat is aan jou! Staat er een gouden stoel? Een kabouterhuisje? Zit er iemand? Heeft er iets gelegen? Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

De jury bestaat uit:

  1. Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
  2. Irene van Wesel (Tekst & Inzicht)

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2019 (24.00 uur).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
  • De maximale lengte is 1250 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Het thema ‘Onder de boom’ moet in het verhaal worden gebruikt.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

Wat kun je winnen?

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt.

Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is nog mogelijk:
Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
Seconden
Meedoen van:
15 mei t/m 31 juli
2019

De koffer onder de boom

De koffer onder de boom

De zon schijnt genadeloos op mijn hoofd. Kleine druppeltjes kietelen mijn rug. Ook langs mijn ogen voel ik nattigheid. Als ik mijn tong over mijn bovenlip laat gaan, proef ik zout. Hoe ver zou het nog zijn? Als ik over de heuvel ben, strekt de weg zich nog eindeloos voor me uit. Wel staat er een eenzame gedaante langs de weg, die mij met zijn takken uitnodigt tussen zijn wortels plaats te nemen. Schaduw. Vreemd. Zuchtend plof ik neer en drink wat lauw geworden water uit mijn bijna lege flesje. Mijn blik valt op een misplaatst object. Een vierkante koffer leunt tegen de boom, alsof ook die uitrust. Ik kijk even om mij heen maar zie niemand. Mijn nieuwsgierigheid wint het.

Voorzichtig klik ik het slot los. Als vanzelf valt de koffer open. Ik voel hoe mijn onderkaak naar beneden zakt terwijl ik toekijk hoe er eerst één been en daarna nog een been uit de koffer komt. Twee armen in een zwart/wit gestreept shirt volgen en daarna een hoofd met een bolhoed erop. Een man met een wit gezicht en rode lippen zet zich af aan de koffer en stapt eruit. "Dank u", zegt de man terwijl hij tegen zijn bolhoed tikt. Ik kan niets anders dan dommig knikken. Hij lijkt te aarzelen. Dan komt er toch krachtig uit: “Het leven is als een bos, rechtdoor kan nooit”. De man draait zich om en marcheert weg.

Mijn vingers bevoelen mijn hoofd. Zou ik een zonnesteek hebben? Mijn blik gaat nogmaals naar de achtergebleven koffer. Die nog steeds tegen de boom leunt, net als ik. Hoe kan het? Zal ik? Ik ga op de rand zitten en schuif er een been in. Mijn knie past al niet naar binnen. Zuchtend neem ik mijn plaats tussen de wortels in. Te warm vandaag.

Ik kijk de man na die nog over de weg marcheert naar waar ik vandaan kwam. Een vrouw komt de man tegemoet, haar gele jurk wappert om haar benen, terwijl er geen zuchtje wind is. Haar blonde krullen dansen om haar hoofd. De kofferman stopt met marcheren en neemt zijn hoed af om vervolgens te buigen. Alsof hij lucht is, loopt de vrouw verder. Geen enkel reactie. Ik zie hoe zijn vuist een denkbeeldige traan weg neemt en hoe hij iets minder zelfverzekerd verder marcheert.

De prachtige dame nadert mijn boom en versnelt haar pas om naast mij neer te ploffen. “Ah, schaduw”, haar stem klinkt wonderschoon. Ik bied haar mijn flesje water aan en dankbaar neemt ze de laatste slok. Mij ziet ze in ieder geval wel. “Dank u”, ze kijkt me even aan en knikt kort. Ik kijk gefascineerd naar haar rood gestifte lippen waar een waterdruppel aan is blijven hangen. Even zitten we gemoedelijk naast elkaar, alsof we elkaar al jaren kennen. Gesterkt door dit gevoel durf ik te vragen of het niet een beetje onbeleefd was om die aardige begroeting van kofferman te negeren. Haar ogen worden groot, en haar mond vormt een O. Ze doet me denken aan een porseleinen pop. “Ik ben niemand tegen gekomen”, zegt ze dan. We lijken hier beide even over na te denken. Dan vraagt ze me welke kant ik op moet. Dezelfde als zij blijkbaar, want ze vraagt me samen op te gaan.

Na een poosje lopen we over een heuvel en even verderop staat een boom met takken, groot van de groene bladeren, en als vanzelf nemen we plaats tegen de stam. Het duurt even voor mijn oog op de koffer valt, die aan de andere kant tegen de stam staat. Ik draai mijn lichaam wat verder om de stam en zie de vrouw hetzelfde doen aan de andere kant. “Een koffer”?, zegt ze. Dus ze ziet de koffer. We kijken elkaar een ogenblik aan en ik klik de koffer voorzichtig open. Ze kruipt op haar knieën om de boom heen en blijft voor de koffer zitten. Met een hand gebaar maant ze me op te schieten. Met een klik springt de koffer enthousiast open. En wel, er komt een in een zwarte broek stoken been uit, met prachtige zwart gelakte schoenen. Ik hou de dame goed in de gaten maar ze kijkt toe met haar mond in die perfecte O. Ze ziet hem ook.

Er zijn twee benen uit en het zwart witte shirt volgt. Het witte gezicht met rode lippen komt tevoorschijn. De man neemt de bolhoed af. Zegt vriendelijk “Dank u”. Twijfelend laat hij zijn bolhoed door zijn vingers gaan en zegt dan: “kijk eens om op uw pad, en zie de kiezels die bergen leken voor u ze passeerde”. Wederom marcheert hij weg.  Ditmaal kijken we hem met zijn tweeën na. “Ik zeg maar zo, ik zeg maar niks”, het is eruit voor ik het weet. Begin ik nu ook al. We kijken elkaar aan en barsten in lachen uit. Het geeft ons energie om door te gaan en jawel. De weg lijkt niet zo lang als eerst en na een flauwe bocht komt er een T-splitsing. Ik moet denken aan de eerste woorden van de man. De hand van de dame kruipt in mijn hand en we lopen het pad rechts in. De weg is bezaait met keitjes, die geenszins op bergen lijken. En jawel, we komen aan waar we zijn moesten.

Een aller schattigst dorpje strekt zich voor ons uit, aan de rechterkant omsloten door een kabbelend riviertje. Via een houten brug lopen we het dorp in. Op het dorpsplein een reusachtige eik. We zijn niet verbaast te zien dat er een koffer staat. Wel dat deze open is. Ik voel een luchtverplaatsing langs mijn nek als de man ons inhaalt. Hij stopt bij de koffer en neemt voor de laatste keer zijn hoed af. “Begin en einde zijn wel van dezelfde familie, maar het begin is blind, het einde ziet”. Met een melancholieke glimlach verdwijnt hij in de koffer die met een laatste klik in het slot valt. Hoe we het ook proberen, het is niet meer open te krijgen. De prachtige dame kijkt naar me op, haar melodieuze stem klinkt: “het vergeten van het doel, is de meest voorkomende vorm van domheid. Mijn naam is Leila”, ze steekt haar hand naar me uit. Voor ik Victor terug kan zeggen, trekt ze me lachend mee naar de pub. Een gezonde ziel, kan tenslotte niet in een droog lichaam wonen!





















































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 67

Login of registreer om een reactie te plaatsen