Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Mama's Rode Koffertje

Hier sta ik dan in de regen met mama's koffertje. Tranen en regen lopen in elkaar over, ik ben verdrietig en boos tegelijk. We hadden ruzie, hij bleef maar twijfelen, we kwamen er samen niet uit. Hij is geen verkeerde jongen, maar het lukt hem gewoon niet om aan het idee te wennen dat we samen een leven opbouwen. We waren twee jaar bij elkaar en ik dacht dat het intussen goed was. Kon ik mama nu maar bellen, haar vertellen dat het uit is, van haar een knuffel krijgen en de troost dat alles goed komt. Naderhand samen lachen over dat ik hier stond met dat rare rode koffertje van haar. Nu staat dat koffertje hier met mij in de regen. Gevuld met de kleden die ik snel genoeg bij elkaar geraapt had en er in gooide.

Dit koffertje gaat intussen al weer twee levens mee. Mama kreeg hem toen ze ging studeren in Engeland. Opa en oma kochten het voor haar. Elke keer als we samen op reis gingen en ze hem van de zolder pakte, dan vertelde ze het verhaal. Hoe opa en oma de brief van de universiteit in het koffertje hadden gedaan en hem aan haar gegeven hadden, haar studie, haar leven. Het voelde minder mooi toen ik hem een paar jaar geleden kreeg. Mama was toen al erg ziek en ik wist niet goed wat ik nou moest. Dat koffertje stond symbool voor haar avonturen. Het gaf haar altijd de moed om er op uit te gaan. Op een gegeven moment wist ze dat haar avonturen voorbij waren. Ik studeerde toen, maar ik was altijd bij haar, ik miste colleges en werkstukken. Ze gaf mij toen dit rode koffertje.

Er past helemaal niet zo veel in dit koffertje, maar toch neem ik het overal mee, want mama nam hem ook overal mee. Met dit koffertje neem ik een stukje van haar mee. Haast elke vakantie foto die we hebben staat ergens ver in de achtergrond dit koffertje. Elke keer als het koffertje tevoorschijn kwam werd ik blij, want dan gingen we op avontuur. Dus toen mama mij het koffertje gaf wist ik dat het niet meer goed kwam. Ik wist ze niet meer op reis ging en dat het nu mijn koffertje was, voor mijn avonturen. Het deed enorm veel pijn toen ze mij dat koffertje gaf, dat was uiteindelijk ook ons afscheid, de overhandiging van dat koffertje. Toen ik het kreeg vertelde ze hoe ze papa ontmoet had, hun avonturen samen. Welk leven ze er mee geleefd had. Een dag laten was het hare voorbij.

Zoals mama, ben ik ook wel brutaal en eigenwijs, echt avontuurlijk ben ik niet, zeker niet zoals mama dat was. Wel ben ik eigenwijs genoeg om te weten dat ik nu niet met hem verder kan, vertrokken omdat ik boos ben. Omdat we het er maar niet eens konden worden over wat we moesten gaan doen. Over het verlaten van deze studentenkamer dat hij thuis noemt. We zijn net klaar met studeren, dan komt werk, een thuis, een gezin, het zijn ook erg grote stappen. Je kan niet alles plannen, ik had niet gepland om nu zwanger te zijn terwijl ik nog niet eens mijn eerste baan heb, maar je kan gewoon niet een kind opvoeden in een studentenhuis. Er is ook geen kant en klare oplossing. Een huis is duur, een gezin is duur, een baan is onzeker. Zo veel om over na te denken, zo veel te kiezen. Het leven lijkt moeilijker, zo maar een koffertje pakken lijkt haast onmogelijk, zo’n naïviteit in tegenstelling tot alle onzekerheden.

Misschien was ze naïef, maar mama wist altijd wat ze wilde, meestal waren haar wensen bescheiden, want ze vond dat alleen zij haar eigen dromen waar kon maken. Zo was ze, altijd zelfstandig. Zelfs toen ik geboren werd, mama was net klaar met studeren, net als ik nu, ze was nog met papa, maar ze woonden niet samen. Eigenwijs dat ze was had ze dit rode koffertje altijd paraat voor als het zo ver was, ook al was ze alleen. In dit koffertje zaten mijn eerste baby-kleertjes. Dit alles wist ze alleen te doen. Ze heeft mij bijna alleen opgevoed. Maar ik had nooit het idee dat ze dit met tegenzin deed, ik had nooit het gevoel te veel te zijn. We hadden het altijd fijn, ook al deed ze het allemaal alleen. Misschien was ze wel gewoon zo moedig.

Ik mis haar nu zo. Hij weet ook niet dat ik zwanger ben, hoe kan hij ook, ik weet het ook maar net. Zo stap ik in mama’s voetstappen, met een vrolijk ongelukje, zo herhaalt zich mijn eigen geschiedenis. Ze was zo trots, onbevreesd, altijd overtuigd van wat ze wilde. Ze deed alleen wat ze wist dat ze kon. Zo ben ik niet, nu niet, ik ben bang, eenzaam en onzeker. Ik weet helemaal niet wat ik wil en wat er nu moet. Hoe moet ik dit alleen doen? Mama kon de wereld aan en dat straalde ze altijd uit. Maar nu ik terug kijk, met haar koffertje zo vast, twijfel ik of dat wel zo was. Ik heb een fantastische jeugd gehad, maar mij alleen opvoeden, was dat echt wat ze wilde? Ik stond daar vroeger helemaal niet bij stil. Ik was altijd gelukkig, was zij dat ook? Met alles wat nu door me heen gaat, alle zorgen en onzekerheden, had zij die ook? Was ze echt wel zo moedig en onbevreesd? Er is zo veel dat ik niet weet en dat ik haar nooit meer kan vragen.

Er gaat zo veel door je heen op zo’n moment. Je doet een test en opeens is het resultaat er. Hoe ga je verder? Het is niet dat we ervoor gekozen hebben, we hebben het er nog niet eens over gehad. Het voelt zo vroeg, te vroeg, ik voel me zelf soms nog kind, hoe kan ik dan een kind opvoeden? Er zijn zo veel vragen waar ik bij stil sta, waar ik vorige week nog niet bij stil stond. Hij zal wel denken wat mij bezielt, waarom ik nu zo doe. Waarom ik me druk maak over waar we leven en waarom ik opeens zo bezig ben met verantwoordelijkheden. Zou hij door hebben dat ons leven er binnenkort zo anders uit gaan zien?

Er gaat een rilling door me heen, zijn hand. Een verontschuldiging van zijn starheid net, ook hij is onzeker, ook hij weet het allemaal niet. Blijkbaar ben ik toch wat doorzichtig, blijkbaar deed ik raar en had hij het uiteindelijk door. Ik ben boos, dat nog steeds, maar toch opgelucht. Misschien hoef ik het niet alleen te doen. Hij staat nu toch bij me, heeft mijn hand vast en vraagt me naar binnen te komen, toch nog eens alles door nemen. Net als mama ben ik ook bevlogen en weet ik wat ik wil. Maar nu met hem, misschien kunnen we wel een ander pad bewandelen, door het samen te doen. Een gezin met z’n tweeën, een gezin waar ik misschien wel echt op hem kan bouwen. Dus ga ik met mijn koffertje naar binnen en binnenkort dan neem ik dit koffertje naar een thuis voor ons, anders dan dat mama dat deed maar wel met haar rode koffertje.

Dit artikel delen?
  • Hits: 72

4.55