Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is (nog) mogelijk:
Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
seconden

Lotsbestemming

Plaats:  Schiphol Plaza
 
Tijd:       een zomerse woensdagmiddag
 
Missie:  last minute vakantie met een blind date
 
Nog geen seconde nadat ik haar zag, flambeert adrenaline mijn buik. Daar staat ze, zomers uitgedost in haar getailleerde polka dot strandjurkje. Een hoogblonde poppedein van witte chocolade, besprenkeld met gouden zomersproetjes. Haar heupen zijn ranke glijbanen. Mijn handen smeken me om een ritje. Ze werpt haar blik over haar zonnebril, zoekend naar een glimp van… mij! Het streelt mijn ego nog steeds dat ze mij uitkoos. Zuchtend kijkt ze om zich heen, haast wanhopig. Uiteindelijk laat ze zich neervallen op een bankje aan de kant van de passage.
 
Onzekere vrouwen zijn makke lammetjes, dat weet ik. Net als mijn ex, een slagersdochter bijgenaamd Spekkie. Ontmoet op dezelfde datingsite. Op zich een lekker stuk vlees voor tussendoor, maar ze was ziekelijk met haar gewicht bezig. Het jaloerse kreng kon het niet uitstaan dat ik tijdens de vakantie flikflooide met een slanke serveerster. Toegegeven, het was wel ietsje meer dan dat. In gedachten zie ik het tweede streepje blauw worden.
 
Intussen blijft de blik van mijn date steken op de zwarte paalklok die boven twee plantenbakken uitsteekt. Negen minuten voor twee. Ze wiebelt ongemakkelijk. Parelwitte tanden schaven over haar onderlip. Uiterlijk om vijf voor twee moet ik ten tonele verschijnen. Met exact dezelfde koffer als zij, want dan zouden we een fikse korting krijgen volgens haar. Een roos in de pochetzak vond men bij de datingsite kennelijk te cliché. Winkels genoeg en geld zat, daar ligt het niet aan. Tijd is een issue, want ik ben laat. Heel laat.
 
Ze schuift de koffer die verdekt naast haar staat naar voren: een grote rode Samsonite. Ik kan een grijns niet onderdrukken. Dit wordt een makkie, maar haast is geboden. Met een gedachtefoto ren ik naar de toeristenzaak aan het eind van de winkelgalerij.
 
‘Hallo mijnheer, kan ik u misschien helpen?’
 
‘Koffer… noodgeval…’ puffen mijn ongetrainde longen.
 
‘Had u al iets in gedachten?’
 
‘Ja.’ – Ik loer over de schappen en kan mijn geluk niet op. Op de wandkast in de hoek van de winkel staat de rode familie Samsonite me smachtend op te wachten. – ‘Die!’
 
Nog geen minuut later sta ik buiten met pappa koffer. Snel voer ik hem mijn afgedankte reistas met spullen van de abrupt beëindigde vakantie met Spekkie. Ik was snel toe aan een nieuw avontuurtje, dat stond vast. Met een sprint haast ik me terug naar de zomerkoningin. Ze wappert nerveus met een strandmagazine. Ik wacht tot ze de andere kant opkijkt en sluip dan naar het bankje. Steels loop ik achter haar langs en plof een meter verderop naast haar neer. Ze kijkt op en geeft me haar mooiste glimlach.
 
‘Op een prachtige dag als deze kan het niet anders dan dat geluk mijn lot bezegelt.’
 
Haar zonnebril spiegelt fel als ze onbegrijpend haar hoofd schudt.
 
‘Ik bedoel te zeggen dat ik nooit had gedacht dat mijn vakantie blind date zó aantrekkelijk zou zijn. En ik heb me ook aan onze kofferafspraak gehouden, zie maar.’ Met een ruk haal ik mijn gloednieuwe reiskist tevoorschijn en wijs ter vergelijking naar de hare.
 
‘Fernando?’ vraagt ze verrast. ‘Ik had een Spaans accent verwacht. Je kent mij als Justine. Laten we elkaar maar bij de nickname blijven noemen.’ Haar stem is een engelenkoor. En wanneer ze haar zonnebril afzet, opent ze daarmee twee helblauwe hemelpoorten.
 
Sí, señorita, a su servicio.’ De woorden komen er onbedoeld te enthousiast uit. Mijn hand vangt ternauwernood een spetter van mijn linguïstische uitspatting op. Haar lachje rinkelt achter haar hand.
 
‘Dit is de eerste keer dat ik dit doe,’ fluistert ze. Ze drukt haar zonnebril weer terug op haar neusbrug.
 
‘Wees gerust hoor, ik heb dit vaker gedaan. Parijs, Barcelona, Milaan. Elk stadje een…’ Ik ram op mijn rem als haar venijnige blik door haar glazen heen schiet.
 
‘Vijf voor twee,’ prevelt ze. Haar handen wurmen zich ineen.
 
‘Vertel eens wat meer over jezelf,’ opper ik. Mijn elleboog steunt nonchalant op de rugleuning en ik hang bijna letterlijk aan haar lippen.
 
‘Straks,’ zegt ze ietwat bits en ze klappert haar knieën tegen elkaar.
 
‘Als je moet dan moet je. Ik let wel even op je koffer.’
 
‘Oh nee, dat hoeft niet hoor, dank je. Ik houd het wel op tot in het hotel.’ Haar woorden worden half overstemd door de luchthavenomroeper. ‘Kom dichter bij me zitten,’ zegt ze, wanneer een grote groep toeristen ons nadert. Dat laat ik me geen tweede keer zeggen. Mijn billen branden als ze over het zitvlak roetsjen. Voor het eerst ruik ik haar parfum. Waarschijnlijk in subtiele dosis aangebracht, maar nu een ware geurexplosie op haar oververhitte hals. Mijn ogen branden erdoor.
 
‘Vier voor twee.’ Haar vingers galopperen ritmisch op haar bovenbeen. Dan richt ze zich plots naar me. ‘Ik wilde je eigenlijk de hele tijd al iets vragen...’ Haar woorden stamelen schattig. Ze staat op en pakt haar koffer. Met haar hoofdknik volg ik haar voorbeeld. Ze reikt me de hand en geleidt me naar een manshoog krijtbord, uit het zicht van de menigte. Erachter blijven we tussen onze koffers staan. ‘Je bent een leuke jongen, maar om er zeker van te zijn dat ik met je op reis wil, moet ik weten hoe je kust.’
 
Mijn hoofd valt in een wolk van warme suikerspinnen. Mijn hart is een winnend staatslot. Ik straal van geluk. Ze wil haar zonnebril opbergen in haar handtasje, maar die valt uit haar hand. Ik maak van die gelegenheid gebruik om ongezien mijn mond op te frissen. Na wat friemelen, pluk ik een door zweet aangevreten mint uit mijn broekzak. Justine zal wat gaan beleven met Fernando, denk ik en neurie het liedje van ABBA. Onbewust begin ik mijn lippen al te bevochtigen. Als ze eens wist dat mijn eigenlijke naam, Driek, veel minder sexy is.
 
Justine glimlacht. ‘Ben je klaar voor me?’ Ik knik begerig. Dan brengt ze haar gezicht naar het mijne en begroeten haar zachte kusbuffertjes me. Haar vingers glijden over mijn heupen. Plagerig peutert ze aan mijn ritsen en ik voel haar handen mijn jaszakken inglijden. Dronken van verliefdheid sluit ik mijn ogen als ze begint te deinen. Schuifelend draaien we rondjes tussen de rode muren van onze bescheiden dansvloer. Als dit een voorproefje is van wat er nog gaat komen…
 
Prompt onderbreekt ze de innigheid. ‘Goedgekeurd,’ zwijmelt ze. Oeps, we vergeten de tijd. Kom vlug, de taxi wacht!’
 
Trillend op mijn benen land ik. Het duurt even eer ik weer besef waar we zijn. We pakken de koffers en haasten ons naar uitgang Oost. Zigzaggend tussen de mensen klakken onze hakken op de stenen vloer. Was mijn koffer zo zwaar? Een drom Aziaten met mondkapjes loopt ons hinderlijk voor de voeten. Ik besluit ze links in te halen, Justine rechts. De drukte zwelt aan. Wat is hier aan de hand? Verderop zie ik hoe een man zijn armen opsteekt. De marechaussee is hem bij de uitgangspoortjes aan het fouilleren. ‘Justine!’ Ik kijk om me heen, maar ben haar uit het oog verloren. Een fuik van blauwe baretten en Duitse herders vormt de corridor naar de uitgang. Eén hond begint te grommen als hij me gadeslaat. Een getril in mijn jas geeft me de schrik van mijn leven. Stomverbaasd graai ik een mobieltje uit mijn jaszak en neem aarzelend op.
 
‘En… hoe kust mijn nichtje? Is ze een lekker stuk vlees?’
 
‘Spekkie?!’
 
‘Ja, en we hebben een verrassing voor je in je koffer. Net zo hartig als hoe je mij hebt behandeld… Slachtafval!’
 
 
 
Dit artikel delen?
  • Hits: 77
(De gemiddelde waardering is 5 door 2 stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen