Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Koffertje gekocht

Ineens zag ik hem staan, verscholen opgesteld tussen allerlei tweedehands meubelen en onnodige prullaria.
Ja, die wilde ik wel eens beter bekijken en vroeg aan de verkoper of hij hem ertussenuit wilde halen.
‘Dit is een speciaal exemplaar mevrouw, u haalt hier iets heel bijzonders mee in huis.’
‘Wel?’ vroeg ik hem. ‘Kun je d’r mee vliegen dan?’
Hij keek mij niet begrijpend aan.
‘Deze koffer bevat herinneringen. Alles wat je meemaakt bewaart de koffer, zo blijven alle herinneringen je vanzelf bij.
U hoeft hem hiervoor alleen te openen.’
Voordat ik kon vragen waarom hij hem dan zelf niet wilde houden, kwam er een oudere man de winkel binnen. Ze raakten meteen druk met elkaar in gesprek en ik wilde het niet verstoren.
Ondertussen was ik toch wel erg nieuwsgierig geworden en opende de koffer, gewoon even om te kijken of de verkoper mij niet in het ootje nam.
De binnenkant van de koffer had een wat schreeuwerige, kleurrijke voering en het leek warempel wel of deze koffer mij wat wilde zeggen. Hoorde ik het goed of was dit een waanidee?
Ik sloot hem snel weer en bedacht dat ik hem beter mee naar huis zou kunnen nemen, misschien verbeelde ik mij dit en zou de verkoper onbedaarlijk gaan lachen als hij zou merken dat ik hem enigszins serieus had genomen.
Nee, dat wilde ik beslist niet. Dus met een vastberaden gezicht besloot ik de koffer af te rekenen.
Gauw pakte ik hem op, rekende af en sjouwde hem mee naar buiten.
Zó zeg, dat ding was zwaarder dan dat ik had ingeschat en kon hem met moeite achter in de auto hijsen.
Vlug reed ik naar huis, want ik had gewoon kriebels in mijn buik. Het voelde als een soort van verliefdheid, helemaal hoteldebotel en dat van een koffer. Het moest niet gekker worden.
Ik wist nu al hoe mijn man die avond zou reageren...

Thuis gekomen zette ik de koffer in de gang en ging wat boodschappen uit de auto halen die ik eerder op de dag had gekocht. Toen ik weer binnenkwam stond mijn dochter de koffer te bekijken.
‘Zo mam. koffertje gekocht?’
‘Ja lieverd en dit is een hele speciale, ’zei ik met een stralende glimlach.
Ze rolde met haar ogen.
Jaja, dacht ze.
Ik zag het heus wel, ik ken haar namelijk uit duizenden.
‘Jeetje mam, hoeveel troep hebben we al niet op zolder staan en dan nu nog zo’n logge koffer erbij, dat ding ziet er trouwens niet uit!’
Ik probeerde me te verdedigen door te zeggen dat ik meteen weer wat spullen in de koffer kon opbergen, maar ze luisterde al niet meer en stoof de trap op naar haar eigen domein.

Er zat niets anders op dan de koffer zelf de trap op te dragen en ik besloot hem voorlopig maar een plekje in de slaapkamer te geven.
Op zolder was ineens niet zo’n best idee meer, nu dochterlief in alle staten was.

Ach, jij hebt wel een goeie schoonmaakbeurt nodig, dacht ik bij mezelf en liep naar de badkamer om een emmertje te pakken met een schoonmaakdoekje.
Een flinke scheut schoonmaakmiddel deed het water flink schuimen en het sopje geurde naar citroen.
Ik begon de buitenkant te boenen en de koffer fleurde helemaal op. Hij begon zelfs te glimmen toen zijn mooie brandweerrode kleur tevoorschijn kwam.
Nu paste de kleur van de buitenkant in elk geval weer bij de felle voering die de binnenkant bekleedde, zoals ik in de winkel in de gauwigheid had gezien.
Ondanks mijn enorme nieuwsgierigheid moest ik de rode koffer toch maar eventjes opzijzetten, want ik had ook andere verplichtingen.

Snel holde ik de trap af en schoot de keuken in.
Mijn man en zoon zouden zo dadelijk thuiskomen en meestal hebben ze een berehonger na een drukke werkdag, dus gehaast flanste ik iets eetbaars in elkaar.

Tijdens het avondeten kon mijn dochter het niet nalaten om te vragen of ik nog iets leuks had gedaan op mijn vrije dag en ik vertelde met enige terughoudendheid dat ik een koffer had gekocht. Mijn man zuchtte diep en mijn zoon ontweek mijn blik. Zelf hield ik verder maar wijselijk mijn mond, want soms is praten zilver, maar zwijgen goud.

s’ Avonds zijn we gezamenlijk film gaan kijken, maar mijn aandacht was er niet bij.
Ik was vooral bezig met mijn mysterieuze koffer.
Toen ik in bed lag kon ik eerst moeilijk de slaap vatten, maar viel uiteindelijk in een onrustige slaap.

Om vier uur werd ik wakker.
Ik hoorde heel zachtjes tikken.
Verbeelde ik het mij of kwam dat geklop uit de koffer?
Voorzichtig kroop ik uit bed, tilde hem op en sloop naar een andere kamer, waarna ik de deur geruisloos achter me dicht trok.
Weer kreeg ik dat kriebelende gevoel, maar nu van de zenuwen.
Ik twijfelde even of ik de koffer open zou maken met het risico dat iemand wakker zou worden.
Dan zou ik op zijn minst moeten uitleggen wat ik op dit tijdstip met de koffer van plan was en ik kon kwalijk zeggen wat de verkoper mij had verteld, dan lieten ze me vast direct opnemen.
Toch overwon mijn nieuwsgierigheid het en ik opende de koffer.
Deze begon tot mijn verbazing meteen te fluisteren en ik sloeg zowat achterover van schrik.
O jee, ik mocht natuurlijk geen lawaai maken.
‘Schrik maar niet,’ hoorde ik zachtjes zeggen en de koffer biechtte op dat hij blij was dat ik het was, die hem had gekocht.
Goh, ik ging er gewoon een beetje van blozen.
Hij voelde zich schijnbaar thuis en vertelde dat ik mij maar niets moest aantrekken van wat mijn man en kinderen, van hem vonden.
Zij trokken vast bij zodra ze hem beter leerde kennen tijdens een van onze reizen.

De koffer vertrouwde mij toe dat hij alles onthield wat je hem vertelde, wat hij opving of beleefde. Hij voelde zich min of meer als een dagboek, waar je geen letter in hoefde te schrijven.
Elke herinnering was voldoende om alle lange en korte verhalen tot in details na te vertellen.
Ja, zelfs de woorden van mijn dochter zaten al opgeslagen in zijn geheugen, maar dat nam hij haar niet kwalijk. Toen hij hier binnenkwam was hij natuurlijk ook niet zo’n beauty, daar had ze volkomen gelijk in, maar na de enorme schoonmaakbeurt voelde hij zich weer een knappe bink.
Eerlijk gezegd vond ik dat ook wel, alhoewel ik meteen al wat voor hem voelde, want anders was hij mij ook niet opgevallen.

Ineens hoorde ik een paar blote voeten op de gang.
‘Ssst!’ siste ik zachtjes en sloot snel zijn deksel.

‘Wat doe jij hier? Ik hoorde toch iemand praten en wat doet die koffer hier?’
Toen deed ik de deksel open, maar er kwam niets…
‘Doe die koffer dicht,’ zei mijn man, ‘ Je houdt het hele zooitje wakker of ben je soms weer aan het slaapwandelen?’
‘Ík denk het.’ was het korte antwoord dat ik gaf, daarop stak ik theatraal mijn armen voor me uit en liep met toegeknepen ogen weer naar bed.

De volgende morgen besloot ik dit koffergeheim toch maar voor mezelf te houden, voordat mijn gezin aan mij zou gaan twijfelen.
Wel heb ik talloze ideeën om over te schrijven. De koffer vertelt mij immers de meest fascinerende verhalen, soms komisch of dramatisch, vaak prachtig, romantisch of aandoenlijk en altijd meer dan de moeite waard om naar te luisteren.
Tja, en nu ben ik opzoek naar een briljant schrijvende pen…
 
 
 
 
 
 
 
 
Dit artikel delen?
  • Hits: 204

4.55