Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Koffer vol herinneringen

De trap naar de vliering kraakte verschrikkelijk toen ik langzaam naar boven klom. Ieder moment maakte ik me zorgen dat hij ineens in elkaar zou zakken. De opvouwbare trap aan het luik was bij mijn weten nog nooit vervangen en de scharnieren waren in een erbarmelijke staat. Als Michelle me niet zo smekend had aangekeken, was ik zeker niet naar boven gegaan. 

Het meisje stond onder de trap met een ernstig gezicht toe te kijken hoe ik langzaam naar boven klom. Ver beneden me hoorde ik het opgewonden stemmetje van Lars. Het kind was helemaal weg van het idee dat hij samen met zijn grote zus een nachtje bij opa en oma mocht logeren. 

Ik bereikte de vliering zonder ongelukken en moest meteen niezen van al het stof dat zich daar in de loop van de jaren had verzameld. Mijn ogen traanden en het duurde even voordat ik voldoende geknipperd had om het overtollige traanvocht af te voeren, waarna ik weer helder kon zien. 

‘Heb je haar al gevonden, oom Mattias?’

‘Nog niet, kleintje, even wachten nog!’

Ik stelde me voor hoe Michelle onder aan de trap zou reageren op dat laatste woordje en kon de frons die zich op haar voorhoofd zou vormen voor me zien. Ik werd niet teleurgesteld.

‘Ik ben niet klein!’ De woorden werden kracht bijgezet door een flinke stamp op de grond, die zelfs het gebabbel van Lars even deed stoppen. Met enige moeite onderdrukte ik mijn schaterlach en begon mijn zoektocht. Het duurde niet lang voor ik de stapel dozen vond waarin al het oude speelgoed was opgeborgen. De helft daarvan zou nooit meer gebruikt worden en was hopeloos ouderwets, maar Roselles pop was een uitzondering. De doos met Roselles speelgoed stond bovenop de stapel dozen onder het raampje. Een paar stralen zonlicht lieten de blonde haren van de pop, die bovenin de doos lag, schitteren. Michelle zou er dolgelukkig mee zijn. 

Terwijl ik de doos weer sloot, ving ik een glimp op van een rode koffer, die achter de stapel dozen was geschoven. Mijn hart sprong meteen een paar verdiepingen omhoog en ademhalen werd moeilijk. Ik kende die koffer, ik had hem zelf aan Roselle gegeven op onze achttiende verjaardag. Toen ze een jaar later met vrienden op stap ging, was alleen de koffer teruggekomen. 

Voor ik besefte wat ik deed, had ik de koffer achter de dozen vandaan getrokken. Heel even aarzelden mijn vingers boven de knoppen, maar toen drukte ik ze resoluut in. Het kostte alsnog behoorlijk wat moeite om de koffer open te krijgen. Al die tijd onder het raampje, dat blijkbaar niet volledig waterdicht was, had voor roest op de scharnieren en sloten gezorgd. 

De koffer was blijkbaar wel waterdicht geweest, de inhoud was, voor zover ik kon zien, niet aangetast door het water. De kleding lag nog in de koffer zoals Roselle het erin had gestopt, nu ruim twee jaar geleden. Ze had mij gevraagd of ze dat roze truitje wel kon meenemen, omdat het zo’n opvallende kleur had. Ze had zich afgevraagd of dat wel geschikt was voor haar stage en ik had haar hard uitgelachen. Roselle had zich altijd druk gemaakt over haar kleding, iets wat mij volledig vreemd was. 

Aan de zijkant van de koffer waren twee pantoffels platgedrukt. Al voor ik ze had uitgevouwen zag ik welke het waren. Het was het paar dat we hadden gedeeld, toen we een stuk jonger waren en mijn voeten ook nog in maatje 38 pasten.

Onder een stapeltje kleren vond ik de neon gele toilettas, die ik haar voor haar zeventiende verjaardag had geven. Met knalgroene letters stond er ‘voor de allerliefste zus’ op geschreven. Ze had de kleuren afschuwelijk gevonden, waar het mij om te doen was geweest. 

Mijn zicht vertroebelde, toen ik met mijn hand langs mijn ogen wreef werd hij nat van de tranen. Er viel één traan op het roze rokje, dat ik op mijn schoot had gelegd. Er waren weinig spullen in de koffer over. Op de bodem lag een fotolijstje, met de achterkant naar boven. Mijn hart klopte als een razende toen ik het lijstje voorzichtig omdraaide, alsof ik bang was dat het zou breken. Roselles vrolijke glimlach kwam me uit het lijstje tegemoet, met daarnaast mijn eigen gezicht. Het lijstje dat ze altijd had meegenomen als ze op reis ging. Ieder jaar had ze er een nieuwe foto van ons samen ingestopt. Ik had precies hetzelfde lijstje, dat op mijn nachtkastje stond. Meestal was dat van mij naar de muur gekeerd. 

Alle gesprekken die ik de afgelopen jaren met de psycholoog had gevoerd voelden nu nutteloos. Het zien van de foto bracht een golf aan herinneringen met zich mee. Mijn keel leek steeds verder op te zetten en ademhalen kostte moeite. Het was onmogelijk om ontspannen te ademen en ergens anders aan te denken, zoals Amber, mijn psycholoog, me had aangeraden. Roselle was overal tegelijk en liet geen ruimte over voor andere gedachten.

‘Oom Mattias?’

Het stemmetje van Michelle leek me wakker te schudden. Ik moest een paar keer diep ademhalen voordat ik weer helder kon denken. De traptreden kraakten zachtjes, Michelle kwam naar boven. 

‘Blijf eens beneden, Mich!’

Was dat echt mijn eigen stem? Zonder daar verder over na te denken legde ik de kleren zorgvuldig terug in de koffer. Daarna pakte ik de pop en liep terug naar het trapgat. De koffer liet ik op de vliering achter. 

Dit artikel delen?
  • Hits: 56