Verhalenwedstrijd

Verhalenwedstrijd ´Onder de boom´

Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema

Onder de boom’.

Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier iets (of juist niets?) onder de boom is. Hoe? Dat is aan jou! Staat er een gouden stoel? Een kabouterhuisje? Zit er iemand? Heeft er iets gelegen? Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

De jury bestaat uit:

  1. Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
  2. Irene van Wesel (Tekst & Inzicht)

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2019 (24.00 uur).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
  • De maximale lengte is 1250 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Het thema ‘Onder de boom’ moet in het verhaal worden gebruikt.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

Wat kun je winnen?

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Deelnemers aan de wedstrijd kunnen de bundel met 10% korting aanschaffen via de webwinkel van Schrijverspunt.

Meedoen van:
15 mei t/m 31 juli
2019

Juliana en de eikenboom

Op een zwoele zomeravond wandelde Juliana in het park tegenover haar huis. Ze was pas met haar vader hier naar toe verhuisd. Hoewel het tegen haar zin was, had ze beloofd aan haar vader om deze buurt een kans te geven. Maar al snel miste ze haar geboortedorp en de mensen die daar woonden. Een klein meisje onder een grote, oude eikenboom kwam in het vizier van Juliana. Ze vond het meisje ietwat vreemd. Ze was bleek, rilde en staarde voor haar uit. Juliana ging tegenover haar zitten. ‘Gaat het wel?’ Vroeg ze bezorgd. Het meisje keek haar met grote bruine ogen aan maar antwoorde niet. Nieuwsgierig vroeg Juliana wie het meisje was  en of ze in de buurt woonde. Maar het meisje zweeg. Teleurgesteld over de reactie van het meisje, besloot Juliana naar huis te gaan. ‘Wat een vreemde mensen wonen hier.’ Zuchtte ze. Eenmaal thuis staarde ze door haar kamerraam. In de verte kon ze de eikenboom zien met het meisje eronder. Ze bleef maar voor haar uitstaren en niemand die aandacht aan haar besteedde. Toen de avond viel maakte Juliana zich klaar voor bed. Ze deed haar venster toe en merkte dat het meisje nog steeds onder de eikenboom zat in de gietende regen. Bezorgd riep ze haar vader erbij. ‘Wat is er Juliana?’ vroeg haar vader bezorgd. ‘Papa, kijk daar, onder die eikenboom zit een klein meisje, kunnen we haar niet voor de nacht hier laten slapen? Ik denk niet dat ze familie heeft.’ Antwoorde Juliana bezorgd. Haar vader keek naar de grote eikenboom en begon hartelijk te lachen. ‘Haha, Juliana ik ben blij dat je je humor terug hebt.’ Antwoorde haar vader met een glimlacht. Juliana keek haar vader verward aan. ‘Hoe bedoel je papa?’ Haar vader wees naar de oude eikenboom. ‘Ik trap hier niet in hoor.’ Lachte haar vader. ‘Er zit helemaal niemand onder die eikenboom, ik zie niemand.’ Antwoorde hij en wandelde lachend de kamer uit. Geschrokken keek Juliana nog eens naar de eikenboom en zag dat het kleine meisje naar haar staarde. Angstig deed ze haar raam toe en sloot ze haar gordijn. ‘Het komt gewoon door de emotie.’ Suste Juliana zichzelf. ‘Je bent gewoon oververmoeid.’ Herhaalde ze. Die avond deed ze geen oog dicht. Ze hoorde steeds iemand haar naam noemen en zeggen dat ze naar de grote, oude eikenboom moest gaan.

De volgende ochtend zat ze met grote wallen onder haar ogen aan de ontbijttafel. Haar vader schudde zijn hoofd. ‘Heb je weer stiekem YouTube filmpjes gekeken?’ Vroeg hij afkeurend. Juliana schudde haar hoofd. ‘Echt niet vader!’ Verdedigde ze zich. Haar vader glimlachte en gaf een kus op haar voorhoofd. ‘Ik ga naar mijn werk liefje, de noodnummers hangen op de koelkast en tegen twee uur ben ik zeker thuis. Daarna kunnen we misschien een ijsje gaan eten’ Juliana knikte en at rustig haar kommetje met ontbijtgranen op. Daarna kleedde ze zich vlug aan en haastte ze zich terug naar de eikenboom. Daar zag ze nog steeds het kleine meisje zitten. Angstig maar vastberaden ging ze tegenover haar zitten en begon vragen te stellen.’ Wie ben je? Wat is je naam? Waar woon je?’ ‘Haha kijk daar die freak praat tegen haar eigen.’ Hoorde Juliana in de verte. Ze haalde een diepe zucht. ‘Waarom kon mijn vader jou niet zien.’ Het meisje keek op en grijnsde. Ze nam Juliana bij de arm en sleurde haar de boom in. Ze daalde via de stam door een portaal naar een vreemde wereld. Voor hun liep een kat met het lichaam van een hond. Het gras was niet groen maar geel. De bomen hadden een paarse stam en overal leefde vreemde figuren. ‘Waar zijn we?’ Voeg Juliana angstig terwijl ze keek naar een vogel die een baksteen als lijf had. ‘We zijn in de gewisse wereld.’ Antwoorde het kleine meisje. ‘Gewisse wereld?’ Vroeg Juliana aarzelend. Het meisje legde uit dat dit de wereld is waar karakters uit verhalen naartoe komen die eerst geschreven werden maar daarna vervangen of gewist werden. Ze belandden allemaal in deze wereld. ‘Wie ben jij dan?’ Het kleine meisje glimlachte. ‘Ik ben Agathe. Ik was een personage in een heksenverhaal maar ik werd gedood alvorens het verhaal uit was.’

‘Waarom bracht je me hier?’ vroeg Juliana. Agathe grijnsde eng. ‘Deze figuren hebben vrede met hun lot. Ze vinden het fijn om hier allemaal gezellig te zijn, maar ik niet. Ik wil een familie.’ Antwoorde Agathe. Juliana deed angstig een stap achteruit. ‘Wat heb ik hier mee te maken?’ Vroeg ze. ‘Enkel kinderen die een verlies hebben geleden kunnen mij zien. Dus ik moest wachten, totdat iemand mij zag en aansprak.’ Legde Agathe uit. Juliana vond het allemaal verwarrend wilde naar huis. ‘Je kan niet naar huis.’ Dreigde Agatha en dreef Juliana in het nauw. ‘Ik neem je leven over, ik zal mijn verhaal krijgen.’ Schreeuwde ze en uit haar hand schoot bliksemschichten. Juliana sprong opzij en kon maar net ontwijken. Ze rende zo hard ze kon door gewisse land maar kon geen kant op. Ze moest voorbij Agathe zien te komen om zo bij het portaal te kunnen komen. De wezens van het gewisse land konden niets doen. Ze waren allen bang voor Agathe en keek angstig toe hoe Juliana geëlektrocuteerd werd door Agathe. Juliana viel verzwakt op de grond. Een hond met muisoren sloop dichterbij Juliana. ‘Je moet enkel de poort vernietigen dan zit ze hier opgesloten en is ze machteloos. Ze krijgt haar kracht door de fantasie van kinderen bovengronds.’ Fluisterde het wezentje. ‘Hoe vernietig ik de poort?’ Het wezentje moest wijken voor een bliksemschicht van Agathe. Juliana keek naar de poort en naar de schade die Agathe had toegebracht. ‘Dit is de oplossing!’ Fluisterde ze. Ze nam een aanloop en op het moment dat Agathe wil schieten, sprong ze in het portaal. Een luide knal blies Juliana omhoog en het portaal viel in duizend stukken. ‘Hé meisje.’ Hoorde Juliana zachtjes. Ze deed haar ogen open en zag een jongen staan. ‘Wie ben jij?’ Vroeg Juliana geschrokken. ‘Ik ben Mitch, je bent in slaap gevallen.’ Antwoorde de jongen. ‘In slaap gevallen? Antwoorde Juliana verbaasd. Mitch knikte. ‘Je leek eng te dromen dus ik dacht dat ik je best wakker kon maken.’ Antwoorde Mitch en reikte een hand naar Juliana. Juliana nam zijn hand vast en trok zichzelf recht. Verward keek Juliana hem aan. ‘Dank je wel.’ Mitch glimlachte. ‘Het is graag gedaan. Zelf ben ik hier ook nieuw. Heb je zin om de buurt samen te verkennen?’ stelde hij haar voor. Juliana knikte ze wandelde samen het park uit. Even draaide ze zich om een keek naar de oude, eikenboom. Maar deze keer zat er niemand. ‘Is er wat?’ vroeg Mitch. Juliana glimlachte. ‘Toen we naar hier verhuisde moest ik mijn vader beloven om nieuwe vrienden te maken. Ik geloofde nooit dat dit zou gebeuren.’ Glimlachte ze. Mitch glimlachte terug. ‘Geloof het maar, je hebt een nieuwe vriend gevonden, en dat wel onder de oude eikenboom.’ lachte hij.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 167

Login of registreer om een reactie te plaatsen