Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De rode koffer

 
1944

In de verwarring van de grote vlucht terug naar Duitsland, omdat de Amerikanen al een tijd waren geland in Normandië en Parijs bijna terug was ingenomen wilde de Sturmbannführer nog even langs zijn maîtresse rijden met zijn dienstwagen. Hij kon haar niet mee naar Duitsland nemen, omdat hijzelf daar getrouwd was.
Hij had voor haar een geschenk op zijn achterbank liggen.
Tijdens een van zijn vele rooftochten in landhuizen en kastelen van de plaatselijke adel, had hij achter een valse wand van een kleerkast, een rode koffer vol met juwelen gevonden.
Het rood was voor hem te fel, en zelfs met zijn dienstjas erover vond hij nog dat de kleur te rood was en hem kon verraden. Meenemen naar zijn thuisland was geen optie. Voor plunderen kon hij veroordeeld worden.
De herinneringen aan deze streek wilde hij ook niet meenemen naar zijn thuis, vrouw en kinderen.
Het geschenk dat hij haar wilde geven, was eerder een reinigingsritueel dan een afscheid. Hiermee hoopte hij dat haar kon gelijkstellen met de vele doden die hij op het slagveld had gezien. En later, bij zijn rooftochten in de landhuizen en kastelen, op zoek naar geld en juwelen. Van zodra de eigenaren in verzet kwamen schoot hij ze dood en verkrachtte hij eerst de dames die er waren.
Zijn genoegdoening in de wreedheden die hij deed, vond hijzelf ook verschrikkelijk. De oorlog had van hem een beest gemaakt was toen zijn excuus.
Hij vergoelijkte zijn daden om wat er met de joden gebeurde. Als tiener had hij een joodse vriend en het was met het opkomen van de nazi's dat hij die vriendschap moest verbreken. Hij had hem net voor de oorlog nog gezien en hem geld gegeven om te vluchten.

Zijn liaison had hier geen weet van. Voor haar was hij ook een slachtoffer van de oorlog. Hij moest gaan vechten voor een ideaal dat voor hem was opgedrongen en waarvoor hij niet had gekozen.
Kurt, had haar leren kennen in het ziekenhuis, toen hij met een kogelwond was opgenomen. Na een tijdje, toen hij uit het ziekenhuis was ontslagen, had hij haar terug opgezocht.
In de vele gesprekken met haar had hij haar kunnen vertellen over zijn jeugd en zijn verlangen om te studeren. Het Nazisme was hem ook opgedrongen en zonder hun ideologie kon je nergens meer nog een baan vinden of zelfs verder studeren.
Zijn vader was officier in het leger en had zich ook eerst met tegenzin aangesloten bij de nazipartij. Het was mee door zijn vader dat hij als officier in het leger kon komen. Hierdoor was zijn aanzien binnen de staf altijd al aanzienlijk geweest.
Door zijn eerlijkheid had hij ook vertrouwen bij haar kunnen winnen.
Ze wandelden in het Stadspark en zaten uren op een bank te praten. Martine sprak goed Duits, omdat haar moeder ook een Duitse was. Martine wist dat hij getrouwd was en kinderen had. En ze wist ook dat zij nooit zijn vrouw kon worden. Langs de andere kant wist zij ook dat hij haar iets gaf dat ze nog nooit bij een jongen of man had gevonden. Ze hield echt wel van hem.

Na een tijdje merkte Kurt dat Martine een geheim met haar meedroeg en na heel wat moeite wist hij dat er bij haar thuis joden waren verstopt. Hij was helemaal niet boos of ontdaan, integendeel. Kurt beloofde Martine dat hij dit niet zou melden en haar gezin ook zou helpen, zodat ze voor een lange tijd veilig zouden zijn.
Omdat de Staf van het Duitse leger niet direct een goede kazerne vond moesten de officieren ondergebracht worden bij burgers.
Aan zijn overste had Kurt gevraagd of hij bij Martine mocht ingekwartierd worden. Haar moeder was Duitse en dat was voor hem een beetje thuis.
Door de invloed van Kurts vader kon hij een blits carrière in het leger uitbouwen.
Het Duitse leger moest het aantal nieuwe legereenheden oprichten om op de verschillende fronten een antwoord te geven dat paste bij hun ambities. Door deze vele nieuwe eenheden moesten er dringend nieuwe hogere officieren benoemd worden. Hierdoor was Kurt tot Sturmbannführer benoemd en behoorde hij nu bij de top van het bezettingsleger.

Het joodse gezin en de moeder van Martine wisten dat Kurt op de hoogte was dat er joden op de zolder leefden. En hij bracht soms extra eten mee en wist ook dat de joden hiervan aten.

Niemand in de straat durfde over het gezin, waar Kurt inwoonde, iets te beweren. Velen wisten dat het joodse gezin in hun huis verstopt was en verstonden er zich niet aan dat de hoge officier dit niet wist.
Het toppunt van moed werd er wel eens gezegd.
Toen Kurt afscheid kwam nemen, omdat hij terugging naar zijn 'Heimat' gaf hij Martine de rode koffer als afscheidscadeau. Hij drukte haar op het hart om deze koffer zo goed te verstoppen zoals ze dit met het joodse gezin deed.

Omdat hij aan Martine beloofd had om haar te helpen, had hij zijn kleding laten liggen op zijn kamer.
Mocht er ooit een inval zijn dan kon ze zeggen dat hij hier nog logeerde en alle momenten kon toekomen. Er zou geen enkele lagere officier het in zijn hoofd halen om het gastadres van een hogere officier te controleren. De soldaten die voor hun deur stonden, bleven staan. Hij zou hun opdracht niet opheffen.
Martine was bedroefd. Ze hield van hem en ze wilde hem nog voor de laatste maal echt voelen. Kurt zoende haar op de mond en zei dat hij nu moest vertrekken. Anders zou hij voor desertie gearresteerd worden. Hij zegde haar nog dat als ze naar hem kwamen informeren, hij een geheime opdracht had gekregen uit Berlijn en vrij snel zou terugkomen.
Martine ging met de rode koffer naar de kelder en de kist waar de aardappelen lagen had een dubbele bodem. De koffer paste er juist in.
Haar mama was haar nog komen troosten.
Drie dagen later kwamen andere officieren informeren naar Kurt. Martine kon alleen maar zeggen dat hij een missie uit Berlijn had gekregen en snel zou terugkomen.
Ook de soldaten die buiten op wacht stonden bevestigden het verhaal.

Het was pas toen de Engelsen met hun tanks door de straat reden dat de Duitse soldaten voor de deur zich overgaven.
Het was een groot feest. Ook de joodse familie die altijd boven op zolder had gezeten, waren op straat aan het dansen. Niemand die Martine het kwalijk nam dat ze een relatie had met die Duitse officier. Iedereen dacht dat dit maar een façade was om de joodse familie te beschermen.

Enkele jaren na de oorlog stond Kurt plots terug voor de deur van Martine haar ouders. Martine werkte nog steeds in het ziekenhuis en had nog altijd niemand tegen gekomen die zoals Kurt was.
Kurts familie was in een bombardement omgekomen. Hijzelf heeft zich een tijd moeten verstoppen, omdat hij gezocht werd. Maar al snel was het verhaal dat hij in België een joods gezin mee had helpen verstoppen, en dit door de Engelsen en de Amerikanen gekend was, werd zijn aandeel in de oorlog hem snel vergeven.
Kurts vader was gestorven op het veld van eer. Helemaal berooid was hij met autostop terug naar Antwerpen gekomen.

Hij zat met Martines mama te praten dat ze binnenkwam. Een grote glimlach kwam op haar gezicht.

Met een nieuwe auto en een fel rode koffer gebonden op het koffer vertrokken ze twee maanden later op huwelijksreis.
Dit artikel delen?
  • Hits: 87

3.65